ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនយើងនៅក្នុងបទគម្ពីរ (ព្រះគម្ពីរ) នៅក្នុងយ៉ូហាន ១៤: ៦ ថាទ្រង់គឺជាផ្លូវទៅស្ថានសួគ៌។ គាត់បាននិយាយថា“ ខ្ញុំជាផ្លូវជាសេចក្ដីពិតនិងជាជីវិត។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចទៅកាន់ព្រះបិតាបានឡើយលើកលែងតែទៅតាមរយៈខ្ញុំ។ ព្រះគម្ពីរបង្រៀនយើងថាព្រះយេស៊ូវបានសុគតសំរាប់អំពើបាបរបស់យើង។ វាបង្រៀនយើងថាយើងត្រូវតែជឿលើទ្រង់ដើម្បីទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។

ពេត្រុសទី ១ ២:២៤ ប្រាប់ថា«តើអ្នកណាដែលបានផ្ទុកអំពើបាបរបស់យើងនៅលើរូបអង្គទ្រង់លើឈើឆ្កាង»ហើយយ៉ូហាន ៣: ១៤-១៨ (ណាប៊ីប៊ី) មានប្រសាសន៍ថា«ដូចជាលោកម៉ូសេលើកពស់ឡើងនៅទីរហោស្ថានដូច្នោះដែរព្រះរាជបុត្រាត្រូវ ត្រូវបានលើកឡើងពីមនុស្ស (ខ ១៤) ដូច្នេះអ្នកណាជឿលើព្រះអង្គនឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច (ខ ១៥) ។

ដ្បិតព្រះទ្រង់ស្រឡាញ់មនុស្សលោកដល់ម៉្លេះបានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រាទ្រង់តែមួយដើម្បីឱ្យអ្នកណាដែលជឿលើទ្រង់មិនត្រូវវិនាសឡើយតែមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច (ខ 12) ។

ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គអោយយាងមកក្នុងលោកនេះពុំមែនដើម្បីដាក់ទោសមនុស្សលោកទេគឺដើម្បីសង្គ្រោះមនុស្សលោកដោយសារព្រះបុត្រាវិញ។ ប៉ុន្តែថាពិភពលោកគួរតែបានសង្រ្គោះតាមរយះទ្រង់ (ខទី 17) ។

អ្នកណាជឿលើព្រះអង្គមិនត្រូវទទួលទោសឡើយ។ អ្នកណាដែលមិនជឿត្រូវបានទទួលទោសរួចហើយព្រោះគាត់មិនជឿលើព្រះរាជបុត្រាតែមួយរបស់ព្រះ (ខ ១៨) ។

សូមមើលខ ៣៦ ផងដែរ«អ្នកណាដែលជឿលើព្រះរាជបុត្រានោះមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ...

នេះគឺជាសេចក្តីសន្យារបស់យើង។

រ៉ូម ១០: ៩-១៣ បញ្ចប់ដោយនិយាយថា«អ្នកណាអង្វររកព្រះនាមព្រះអម្ចាស់អ្នកនោះនឹងទទួលការសង្គ្រោះ»។

កិច្ចការ ១៦ ៈ ៣០ និង ៣១ និយាយថា“ បន្ទាប់មកគាត់នាំពួកគេចេញទៅហើយសួរថា Sir លោកម្ចាស់អើយតើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីបានសង្រ្គោះ?› ។

គេទូលព្រះអង្គថា៖ «សូមជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូទៅនោះកូននឹងបានរួចជីវិតហើយ»។

ប្រសិនបើមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នកជឿថាគាត់ឬនាងនៅស្ថានសួគ៌។

មានបទគម្ពីរតិចតួចណាស់ដែលនិយាយអំពីអ្វីដែលកើតឡើងនៅស្ថានសួគ៌មុនពេលការត្រឡប់មកវិញរបស់ព្រះអម្ចាស់លើកលែងតែយើងនឹងនៅជាមួយព្រះយេស៊ូវ។

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលប្រាប់ចោរនៅលើឈើឆ្កាងក្នុងលូកា ២៣:៤៣ ថា“ ថ្ងៃនេះអ្នកនឹងនៅជាមួយខ្ញុំក្នុងសួនមនោរម្យ” ។

បទគម្ពីរចែងនៅក្នុងកូរិនថូសទី ២ ៥: ៨ ថា“ ប្រសិនបើយើងអវត្តមានពីរូបកាយយើងនឹងនៅជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់” ។

គន្លឹះតែមួយគត់ដែលខ្ញុំឃើញដែលបង្ហាញថាមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើងនៅស្ថានសួគ៌អាចមើលឃើញយើងនៅហេព្រើរនិងលូកា។

ទីមួយគឺហេព្រើរ ១២: ១ ដែលនិយាយថា“ ដោយហេតុថាយើងមានស្មរបន្ទាល់ជាច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់” (អ្នកនិពន្ធកំពុងនិយាយអំពីអ្នកដែលបានស្លាប់មុនពួកយើង - អ្នកជឿពីអតីតកាល)“ នៅជុំវិញយើងសូម ឲ្យ យើងបោះបង់ចោលរាល់ភាពខុសឆ្គងនិងអំពើបាប ដែលងាយនឹងទាក់ទាញយើងហើយអនុញ្ញាតឱ្យយើងរត់ដោយស៊ូទ្រាំនឹងការប្រណាំងដែលបានដាក់នៅមុខយើង។ នេះអាចបង្ហាញថាពួកគេអាចមើលឃើញយើង។ ពួកគេធ្វើជាសាក្សីអំពីអ្វីដែលយើងកំពុងធ្វើ។

ទីពីរគឺនៅក្នុងលូកា 16: 19-31, គណនីរបស់បុរសអ្នកមាននិងឡាសារ។

ពួកគេអាចជួបគ្នាហើយបុរសអ្នកមានបានដឹងពីសាច់ញាតិរបស់គាត់នៅលើផែនដី។ (សូមអានកំណត់ហេតុទាំងមូល) អត្ថបទគម្ពីរនេះក៏បង្ហាញយើងអំពីការតបឆ្លើយរបស់ព្រះចំពោះការបញ្ជូន«ម្នាក់ពីស្លាប់ ឲ្យ មកនិយាយនឹងគេ»។

ព្រះហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរឹងពីពួកយើងពីការព្យាយាមទាក់ទងទៅនឹងអ្នកស្លាប់ដូចជាការធ្វើដំណើរទៅកាន់មជ្ឈឹមរឺក៏ការជួបជុំគ្នា។
យើងគួរនៅ ឲ្យ ឆ្ងាយពីរឿងបែបនេះហើយទុកចិត្តលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដែលបានផ្តល់ឱ្យយើងនៅក្នុងបទគម្ពីរ។

ចោទិយកថា ១៨: ៩-១២ ចែងថា៖ «ពេលណាចូលដល់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកប្រទានអោយកុំយកតំរាប់តាមប្រជាជាតិគួរស្អប់ខ្ពើម។

ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវឱ្យនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាធ្វើយញ្ញបូជាឬប្រើដាវទុរ្ភិក្សឬប្រើដួងចិត្តឃុបឃិតធ្វើឃាតកម្មឬវាយដំឬពាក្យព្រហូតទុរ្ភិក្សឡើយ។

អ្នកណាប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនោះគួរស្អប់ខ្ពើមព្រះ ‌ អម្ចាស់ហើយប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងនេះព្រះ ‌ អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកបណ្ដេញប្រជា ‌ ជាតិទាំងនោះចេញពីមុខអ្នក។

ព្រះគម្ពីរទាំងមូលគឺអំពីព្រះយេស៊ូវអំពីការយាងមករបស់ទ្រង់ដើម្បីសុគតសម្រាប់យើងដូច្នេះយើងអាចមានការអត់ទោសបាបហើយមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចនៅស្ថានសួគ៌ដោយការជឿលើទ្រង់។

កិច្ចការ ១០:៤៨ ចែងថា៖ «ហោរាទាំងអស់សុទ្ធតែថ្លែងអំពីទ្រង់ថាអស់អ្នកដែលជឿលើទ្រង់បានទទួលការអត់ទោសបាបដោយសារព្រះនាមរបស់ទ្រង់»។

កិច្ចការ ១៣:៣៨ និយាយថា«ដូច្នេះបងប្អូនអើយខ្ញុំចង់អោយអ្នកដឹងថាតាមរយៈការលើកលែងទោសបាបរបស់ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានប្រកាសដល់អ្នកហើយ»។

កូល៉ុស ១:១៤ ចែងថា“ ដ្បិតទ្រង់បានរំដោះយើងពីដែននៃភាពងងឹតហើយបានផ្ទេរយើងទៅនគរនៃព្រះរាជបុត្រាស្ងួនភ្ងារបស់ព្រះអង្គដែលយើងបានលោះហើយយើងអត់ទោសបាបបាន” ។

សូមអានហេព្រើរជំពូក ៩។ ខ ២២ ចែងថា“ បើគ្មានការបង្ហូរឈាមទេនោះគ្មានការអត់ទោសទេ” ។

នៅក្នុងរ៉ូម ៤: ៥-៨ វានិយាយថាអ្នកដែលជឿសេចក្តីជំនឿរបស់គាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាសេចក្តីសុចរិតហើយនៅក្នុងខ ៧ វានិយាយថា“ មានពរហើយអស់អ្នកដែលបានធ្វើខុសនឹងច្បាប់ត្រូវបានអត់ទោសហើយអំពើបាបរបស់គេត្រូវបានគ្របបាំង” ។

រ៉ូម ១០: ១៣ និង ១៤ ចែងថា“ អ្នកណាដែលអំពាវនាវដល់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់នឹងបានសង្គ្រោះ។

តើអោយគេអង្វររកព្រះអង្គដូចម្ដេចទៅបើគេមិនជឿ?

នៅក្នុងគម្ពីរយ៉ូហាន ១០:២៨ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលអំពីអ្នកជឿរបស់ទ្រង់ថា“ ហើយខ្ញុំបានផ្តល់ជីវិតអស់កល្បដល់ពួកគេហើយពួកគេនឹងមិនត្រូវវិនាសឡើយ”

ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកបានជឿ។

មនុស្សជាច្រើនជឿថាប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ធ្វើអត្តឃាតពួកគេនឹងទៅឋាននរកដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

គំនិតនេះគឺផ្អែកទៅលើការពិតដែលថាការសំលាប់ខ្លួនឯងគឺជាការធ្វើឃាតជាអំពើបាបដ៏ធ្ងន់ធ្ងរហើយនៅពេលមនុស្សម្នាក់សម្លាប់ខ្លួនវាច្បាស់ជាមិនមែនជាពេលវេលាទេបន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍នេះប្រែចិត្តហើយសុំព្រះឱ្យអត់ទោសឱ្យគាត់។

មានបញ្ហាជាច្រើនជាមួយនឹងគំនិតនេះ។ ទីមួយគឺថាមិនមានការបញ្ជាក់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរថាបើសិនជាមនុស្សធ្វើអត្តឃាតពួកគេទៅឋាននរក។

បញ្ហាទី 2 គឺថាវាធ្វើឱ្យសេចក្ដីសង្រ្គោះមានសេចក្តីជំនឿដោយមិនធ្វើអ្វីមួយ។ នៅពេលដែលអ្នកចាប់ផ្តើមចុះទៅផ្លូវនោះតើមានលក្ខខណ្ឌអ្វីទៀតដែលអ្នកនឹងបន្ថែមទៅលើសេចក្តីជំនឿតែម្នាក់ឯង?

រ៉ូម ៤: ៥ ចែងថា“ ទោះយ៉ាងណាចំពោះមនុស្សដែលមិនធ្វើការតែទុកចិត្តដល់ព្រះដែលបានរាប់ជាមនុស្សទុច្ចរិតនោះសេចក្តីជំនឿរបស់គេត្រូវបានរាប់ជាសេចក្តីសុចរិត” ។

បញ្ហាទី 3 គឺថាវាស្ទើរតែធ្វើឃាតកម្មទៅជាប្រភេទដាច់ដោយឡែកហើយធ្វើឱ្យវាកាន់តែអាក្រក់ជាងអំពើបាបដទៃទៀត។

ឃាតកម្មគឺធ្ងន់ធ្ងរណាស់ប៉ុន្តែមានអំពើបាបជាច្រើនទៀត។ បញ្ហាចុងក្រោយគឺថាវាសន្មតថាបុគ្គលម្នាក់ៗមិនបានផ្លាស់ប្តូរចិត្តហើយស្រែករកព្រះបន្ទាប់ពីវាយឺតពេល។

យោងតាមមនុស្សដែលបានរួចផុតពីការប៉ុនប៉ងធ្វើអត្តឃាតយ៉ាងហោចណាស់ពួកគេមួយចំនួនបានសោកស្តាយអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើដើម្បីយកជីវិតរបស់ពួកគេឱ្យបានឆាប់តាមដែលពួកគេបានធ្វើ។

គ្មានអ្វីដែលខ្ញុំទើបតែបាននិយាយទេគួរតែត្រូវបានគេយកទៅមានន័យថាការធ្វើអត្តឃាតមិនមែនជាអំពើបាបទេហើយវាជារឿងធ្ងន់ធ្ងរណាស់។

មនុស្សដែលយកជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនជារឿយៗមានអារម្មណ៍ថាមិត្តភក្តិនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេនឹងប្រសើរឡើងដោយគ្មានពួកគេប៉ុន្តែវាស្ទើរតែមិនដែលដូច្នោះឡើយ។ ការធ្វើអត្តឃាតគឺជាសោកនាដកម្មមិនត្រឹមតែដោយសារបុគ្គលម្នាក់ស្លាប់នោះទេតែដោយសារតែការឈឺចាប់ខាងអារម្មណ៍ដែលអស់អ្នកដែលស្គាល់បុគ្គលនោះនឹងមានអារម្មណ៍ជាញឹកញាប់សម្រាប់ពេញមួយជីវិត។

ការធ្វើអត្តឃាតខ្លួនឯងគឺជាការបដិសេធយ៉ាងខ្លាំងចំពោះមនុស្សទាំងអស់ដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកដែលយកជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេហើយជារឿយៗនាំឱ្យមានបញ្ហាផ្លូវចិត្តទាំងអស់ចំពោះអ្នកដែលទទួលរងផលប៉ះពាល់ដោយរួមទាំងអ្នកដទៃផងដែរ។

សរុបសេចក្ដីការធ្វើអត្តឃាតគឺជាអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរប៉ុន្ដែវានឹងមិនបញ្ជូនអ្នកណាម្នាក់ទៅឋាននរកដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ។

រាល់អំពើបាបគឺធ្ងន់ធ្ងរគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបញ្ជូនមនុស្សម្នាក់ទៅឋាននរកប្រសិនបើអ្នកនោះមិនសុំព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទធ្វើជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់ទ្រង់ហើយអត់ទោសបាបរបស់គាត់។

អត្ថបទដែលល្អបំផុតដើម្បីឆ្លើយសំនួររបស់អ្នកគឺមកពីលូកា ១៦: ១៨-៣១ ។ ការវិនិច្ឆ័យគឺភ្លាមៗប៉ុន្តែវាមិនមែនជាចុងក្រោយឬពេញលេញភ្លាមៗទេបន្ទាប់ពីយើងស្លាប់។ ប្រសិនបើយើងជឿលើព្រះយេស៊ូវិញ្ញាណនិងព្រលឹងរបស់យើងនឹងនៅស្ថានសួគ៌ជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ (កូរិនថូសទី ២ ៥: ៨-១០ ចែងថា“ ដើម្បីអវត្តមានពីរូបកាយគឺត្រូវនៅជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់។ (វិវរណៈ ២០: ១១-១៥) អ្នកជឿនឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យសម្រាប់ការប្រព្រឹត្ដដែលពួកគេបានធ្វើចំពោះព្រះប៉ុន្តែមិនមែនសម្រាប់អំពើបាបទេ។ (កូរិនថូសទី ១ ៣: ១០-១៥) យើងនឹងមិនត្រូវបានទទួលការជំនុំជំរះដោយព្រោះយើងបានអត់ទោស ឲ្យ យើងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទទេ។ អ្នកមិនជឿនឹងត្រូវទទួលទោសពីអំពើបាបរបស់គេ។ (វិវរណៈ ២០:១៥; ២២:១៤; ២១:២៧)

នៅក្នុងលោក John 3: 5,15.16.17.18 និង 36 ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថាអស់អ្នកដែលជឿថាទ្រង់បានសុគតជំនួសពួកគេមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចហើយអ្នកដែលមិនជឿត្រូវបានកាត់ទោសរួចហើយ។ 1 កូរិនថូស 15: 1-4 និយាយថា«ព្រះយេស៊ូវបានសុគតសំរាប់អំពើបាបរបស់យើង ... ទ្រង់បានបញ្ចុះហើយថាទ្រង់បានរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទី 3 »។ កិច្ចការ 16: 31 និយាយថា "ចូរជឿដល់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវហើយអ្នកនឹងបានសង្រ្គោះ។ "2 Timothy 1: 12 និយាយថា" ខ្ញុំជឿជាក់ថាទ្រង់អាចរក្សាអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តចំពោះទ្រង់នៅថ្ងៃនោះ "។

ក្នុងចម្លើយទៅនឹងសំណួរនៃការចងចាំជីវិត "កន្លងមក", វាអាស្រ័យលើអ្វីដែលអ្នកមានន័យថាដោយសំណួរ។

១). ប្រសិនបើអ្នកកំពុងសំដៅទៅលើការចាប់កំណើតជាថ្មី ព្រះគម្ពីរមិនបានបង្រៀនវាទេ។ មិនមានការលើកឡើងអំពីការត្រឡប់មកវិញក្នុងទម្រង់ផ្សេងទៀត ឬជាមនុស្សផ្សេងទៀតនៅក្នុងព្រះគម្ពីរនោះទេ។ ហេព្រើរ ៩:២៧ ចែងថា «ត្រូវបានតែងតាំងឱ្យមនុស្ស ស្លាប់ ម្តង ហើយបន្ទាប់ពីនោះមានការជំនុំជំរះ»។

២) ។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវបានសួរថាតើយើងនឹងនឹកចាំជីវិតរបស់យើងបន្ទាប់ពីយើងស្លាប់យើងនឹងត្រូវបានរំលឹកនៃការប្រព្រឹត្ដអំពើទាំងអស់របស់យើងនៅពេលយើងត្រូវបានគេវិនិច្ឆ័យទោសចំពោះអ្វីដែលយើងបានធ្វើក្នុងអំឡុងពេលជីវិតរបស់យើង។

ព្រះទ្រង់ជ្រាបទាំងអស់ - អតីតកាល, បច្ចុប្បន្ននិងនាពេលអនាគតនិងព្រះនឹងវិនិច្ឆ័យទោសអ្នកមិនជឿការប្រព្រឹត្ដអំពើបាបរបស់គេហើយពួកគេនឹងទទួលបានការដាក់ទណ្ឌកម្មដែលគ្មានទីបញ្ចប់ហើយជឿនឹងទទួលរង្វាន់សម្រាប់ការប្រព្រឹត្ដរបស់ពួកគេបានធ្វើសម្រាប់នគររបស់ព្រះ។ (សូមអានយ៉ូហានជំពូក ៣ និងម៉ាថាយ ១២: ៣៦ និង ៣៧) ព្រះចងចាំអ្វីៗទាំងអស់។

ដោយពិចារណាថារលកសំឡេងទាំងអស់នៅទីនោះនៅកន្លែងណាមួយហើយពិចារណាថាឥឡូវនេះយើងមាន“ ពពក” ដើម្បីផ្ទុកការចងចាំរបស់យើងវិទ្យាសាស្ត្រគឺចាប់ផ្តើមចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីដែលព្រះអាចធ្វើបាន។ គ្មានពាក្យសំដីឬកាយវិការក្ដីគឺមិនអាចរកឃើញនឹងព្រះ។