ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានបង្កើតសន្តិភាពជាមួយព្រះ ...

ដើម្បីមានការធានាអំពីអនាគតជាមួយព្រះនៅស្ថានសួគ៌អ្វីទាំងអស់ដែលអ្នកត្រូវធ្វើគឺជឿលើព្រះរាជបុត្រាទ្រង់។ យ៉ូហាន 14: 6 «ខ្ញុំជាផ្លូវជាសេចក្តីពិតនិងជាជីវិតគ្មានអ្នកណាមកឯព្រះវរបិតាតែដោយខ្ញុំទេ»។ អ្នកត្រូវតែជាកូនរបស់ទ្រង់ហើយព្រះបន្ទូលនៃព្រះបានមានបន្ទូលនៅក្នុងយ៉ូហាន 1: 12 «មនុស្សជាច្រើនដែលបានទទួលទ្រង់ ដើម្បីឱ្យពួកគេបានផ្តល់សិទ្ធិឱ្យក្លាយជាកូនរបស់ព្រះសូម្បីតែដល់អស់អ្នកដែលជឿលើព្រះនាមទ្រង់ "។

កូរិនថូសទី ១ ១៥: ៣, ៤ ប្រាប់យើងពីអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានធ្វើសម្រាប់យើង។ ទ្រង់បានសុគតសម្រាប់អំពើបាបរបស់យើងត្រូវបានបញ្ចុះហើយបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបី។ បទគម្ពីរផ្សេងទៀតដែលត្រូវអានគឺអេសាយ ៥៣: ១-១២, ពេត្រុសទី ១ ២:២៤, ម៉ាថាយ ២៦: ២៨, ២៩, ហេព្រើរជំពូក ១០: ១-២៥ និងយ៉ូហាន ៣: ១៦ និង ៣០ ។

នៅក្នុងយ៉ូហាន ៣: ១៤-១៦, ៣០ និងយ៉ូហាន ៥:២៤ ព្រះមានបន្ទូលថាបើយើងជឿថាយើងមានជីវិតអស់កល្បហើយបើនិយាយចប់វានឹងមិនអស់កល្បឡើយ។ តែដើម្បីបញ្ជាក់ការសន្យារបស់ព្រះព្រះក៏មានបន្ទូលផងដែរថាអ្នកដែលជឿនឹងមិនត្រូវវិនាសឡើយ។

ព្រះក៏មានបន្ទូលនៅក្នុងរ៉ូម 8 ថា 1 ថា«ដូច្នេះឥឡូវនេះមានការផ្តន្ទាទោសដល់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ដយេស៊ូទេ»។

ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថាព្រះមិនចេះកុហកទេ។ វាគឺនៅក្នុងចរិតធម្មជាតិរបស់ទ្រង់ (ទីតុស ១: ២ ហេព្រើរ ៦: ១៨ និង ១៩) ។

គាត់ប្រើពាក្យជាច្រើនដើម្បីធ្វើឱ្យការសន្យានៃជីវិតអស់កល្បជាការងាយស្រួលសម្រាប់យើងដើម្បីយល់: រ៉ូម ១០:១៣ (ហៅ) យ៉ូហាន ១:១២ (ជឿនិងទទួល) យ៉ូហាន ៣:១៤ និង ១៥ (មើលទៅ - ជនគណនា ២១: ៥-៩) វិវរណៈ ២២:១៧ (យក) និងវិវរណៈ ៣:២០ (បើកទ្វារ) ។

រ៉ូម ៦:២៣ និយាយថាជីវិតអស់កល្បគឺជាអំណោយមួយតាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ។ វិវរណះ ២២:១៧ ចែងថា“ អ្នកណាចង់សូមអោយទឹកដែលផ្ដល់ជីវិតបានដោយសេរី វាគឺជាអំណោយអ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើគឺយកវា។ វាត្រូវចំណាយអស់របស់ព្រះយេស៊ូ។ វាមិនមានតម្លៃទេ។ វាមិនមែនជាលទ្ធផលនៃការធ្វើកិច្ចការរបស់យើងទេ។ យើងមិនអាចទទួលបានឬរក្សាវាដោយការធ្វើអំពើល្អទេ។ ព្រះគឺយុត្តិធម៌។ ប្រសិនបើវាដោយការប្រព្រឹត្ដវាមិនត្រឹមត្រូវទេហើយយើងនឹងមានអ្វីដែលត្រូវអួត។ អេភេសូរ ២: ៨ និង ៩ ចែងថា“ ដោយសារព្រះគុណអ្នកបានសង្រ្គោះដោយសារជំនឿហើយជំនឿនោះមិនមែនកើតចេញពីខ្លួនអ្នកទេ។ វាជាអំណោយទានរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនមែនរបស់ប្រព្រឹត្ដឡើយក្រែងអ្នកណាអួតខ្លួន»។

កាឡាទី ៣: ១-៦ បង្រៀនយើងថាមិនត្រឹមតែយើងមិនអាចរកបានដោយការធ្វើអំពើល្អប៉ុណ្ណោះទេតែយើងក៏មិនអាចរក្សាវាបានដែរ។

វានិយាយថា«តើអ្នកបានទទួលព្រះវិញ្ញាណដោយការប្រព្រឹត្ដតាមក្រឹត្យវិន័យឬដោយការស្តាប់ដោយជំនឿ ... តើអ្នកល្ងីល្ងើហើយដោយព្រះវិញ្ញាណបានចាប់កំណើតឥឡូវអ្នកត្រូវបាន ធ្វើឲ្យ មានភាពខាងសាច់ឈាមហើយ។

កូរិនថូសទី ១ ១: ២៩-៣១ មានប្រសាសន៍ថា«គ្មាននរណាម្នាក់អួតខ្លួននៅចំពោះព្រះឡើយ ... ដែលព្រះគ្រីស្ទបានធ្វើ ឲ្យ យើងរាល់គ្នាបានបរិសុទ្ធនិងការប្រោសលោះហើយ ... ចូរ ឲ្យ អ្នកណាដែលអួតខ្លួនអួតអាងពីព្រះអម្ចាស់»។

ប្រសិនបើយើងអាចរកបានការសង្រ្គោះព្រះយេស៊ូវនឹងមិនត្រូវស្លាប់ទេ (កាឡាទី 2: 21) ។ ខគម្ពីរផ្សេងទៀតដែលផ្តល់ឱ្យយើងនូវការធានានៃសេចក្ដីសង្រ្គោះគឺ:

យ៉ូហានទី ១ ៦: ២៥-៤០ ជាពិសេសខ ៣៧ ដែលប្រាប់យើងថា“ អ្នកណាដែលមកឯខ្ញុំខ្ញុំនឹងមិនបោះបង់ចោលអ្នកនោះឡើយ” នោះគឺអ្នកមិនចាំបាច់ដើរសុំទានរឺរកបានឡើយ។

ប្រសិនបើអ្នកជឿហើយមកទ្រង់នឹងមិនបដិសេធអ្នកទេតែសូមស្វាគមន៍អ្នកទទួលអ្នកហើយធ្វើឱ្យអ្នកក្លាយជាកូនរបស់ទ្រង់។ អ្នកត្រូវតែសួរទ្រង់តែប៉ុណ្ណោះ។

ធីម៉ូថេទី ២ ១:១២ និយាយថា“ ខ្ញុំស្គាល់អ្នកណាដែលខ្ញុំជឿហើយជឿជាក់ថាគាត់អាចរក្សាអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើចំពោះគាត់នៅថ្ងៃនោះ” ។

យូដាស ២៤ និង ២៥ និយាយថា“ ចំពោះព្រះអង្គដែលអាចជួយការពារអ្នកពីការធ្លាក់និងបង្ហាញអ្នកនៅមុខវត្ដមានដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គដោយគ្មានកំហុសនិងដោយអំណរជាខ្លាំងចំពោះព្រះដែលជាព្រះសង្រ្គោះរបស់យើងគឺមានសិរីរុងរឿងឧត្ដុង្គឧត្ដមព្រះចេស្ដានិងសិទ្ធិអំណាចតាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង។ គ្រប់វ័យឥឡូវនេះនិងជារៀងរហូត។ អាម៉ែន។

ភីលីព ១: ៦ ចែងថា“ ដ្បិតខ្ញុំជឿជាក់លើរឿងនេះថាអ្នកណាដែលធ្វើការល្អនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នានឹង ធ្វើឲ្យ បានល្អឥតខ្ចោះរហូតដល់ថ្ងៃនៃព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ” ។

4 ។ ចងចាំចោរដែលនៅលើឈើឆ្កាង។ អ្វីដែលគាត់បាននិយាយទៅកាន់ព្រះយេស៊ូវគឺ“ ចាំខ្ញុំពេលដែលអ្នកចូលមកក្នុងនគររបស់អ្នក” ។

ព្រះយេស៊ូបានឃើញព្រះទ័យរបស់ទ្រង់ហើយបានលើកកិត្ដិយសជំនឿរបស់ទ្រង់។
គាត់បាននិយាយថា«ខ្ញុំប្រាប់អ្នកការពិតថាថ្ងៃនេះអ្នកនឹងនៅជាមួយខ្ញុំក្នុងសួនមនោរម្យ» (លូកា ២៣: ៤២ និង ៤៣) ។

5 ។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានសុគតទ្រង់បានបញ្ចប់ការងារដែលព្រះបានប្រទានឱ្យទ្រង់ធ្វើ។

យ៉ូហាន ៤:៣៤ និយាយថា“ អាហាររបស់ខ្ញុំគឺធ្វើតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គដែលបានចាត់ខ្ញុំអោយមកនិងបង្ហើយកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ” ។ នៅលើឈើឆ្កាងមុនពេលដែលគាត់បានស្លាប់គាត់បាននិយាយថា«ការស្រេចហើយ» (យ៉ូហាន ១៩:៣០) ។

ឃ្លាថា“ ការស្រេចហើយ” មានន័យថាត្រូវបានចំណាយពេញ។

វាគឺជាពាក្យស្របច្បាប់ដែលសំដៅទៅលើអ្វីដែលត្រូវបានសរសេរនៅក្នុងបញ្ជីនៃឧក្រិដ្ឋកម្មដែលនរណាម្នាក់កំពុងត្រូវបានដាក់ទណ្ឌកម្មនៅពេលដែលការដាក់ទណ្ឌកម្មរបស់គាត់ត្រូវបានបញ្ចប់ទាំងស្រុងនៅពេលដែលគាត់ត្រូវបានដោះលែង។ វាបង្ហាញថាបំណុលឬការដាក់ទណ្ឌកម្មរបស់គាត់ត្រូវបាន“ សង” ។

នៅពេលយើងទទួលយកការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើឈើឆ្កាងសម្រាប់យើងបំណុលបាបរបស់យើងត្រូវបានសងទាំងស្រុង។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចផ្លាស់ប្តូររឿងនេះបានទេ។

6 ។ ខគម្ពីរពីរដ៏អស្ចារ្យលោក John 3: 16 និង John 3: 28-40

អ្នកទាំងពីរនិយាយថានៅពេលអ្នកជឿថាអ្នកនឹងមិនវិនាសទេ។

លោក John 10: 28 និយាយថាមិនដែលវិនាសទេ។

ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាការពិត។ យើងគ្រាន់តែត្រូវជឿលើអ្វីដែលព្រះមានបន្ទូល។ មិនដែលមានន័យថាមិនមែនទេ។

៧. ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលជាច្រើនដងនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មីថាទ្រង់ដាក់ឬអោយសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទដល់យើងនៅពេលយើងជឿលើព្រះយេស៊ូវនោះគឺថាទ្រង់អោយឬផ្តល់អោយយើងនូវសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះយេស៊ូវ។

អេភេសូរ ១: ៦ ចែងថាយើងត្រូវបានទទួលយកនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ សូមមើលផងដែរភីលីព ៣: ៩ និងរ៉ូម ៤: ៣ និង ២២ ។

៨. ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមានចែងនៅក្នុងទំនុកតម្កើង ១០៣: ១២ ថា“ រហូតមកដល់ទិសខាងកើតពីទិសខាងលិចរហូតមកដល់ពេលនេះព្រះអង្គបានដកការរំលងរបស់យើងចេញពីយើងហើយ” ។

គាត់ក៏និយាយនៅក្នុងយេរេមា ៣១:៣៤ ដែរថា“ គាត់នឹងមិនចាំពីអំពើបាបរបស់យើងទៀតទេ”

9 ។ ហេព្រើរ 10: 10-14 បង្រៀនយើងថាការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើឈើឆ្កាងគឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីសងថ្លៃលោះបាបគ្រប់ពេល - អតីតកាលបច្ចុប្បន្ននិងអនាគតកាល។

លោកយេស៊ូបានស្លាប់«តែម្ដង»។ កិច្ចការរបស់ព្រះយេស៊ូ (ពេញលេញនិងល្អឥតខ្ចោះ) មិនចាំបាច់ត្រូវធ្វើម្តងទៀតទេ។ បទគម្ពីរនេះបង្រៀនថា«ទ្រង់បាន ធ្វើឲ្យ គ្រប់លក្ខណ៍ជារៀងរហូតសំរាប់អស់អ្នកណាដែលបានស្អាតស្អំ»។ ភាពចាស់ទុំនិងភាពបរិសុទ្ធនៅក្នុងជីវិតរបស់យើងគឺជាដំណើរការមួយប៉ុន្តែគាត់បានធ្វើឱ្យយើងល្អឥតខ្ចោះជារៀងរហូត។ ដោយសារមូលហេតុនេះយើងត្រូវ«ចូលទៅជិតដោយចិត្ដស្មោះត្រង់ដោយមានជំនឿមាំមួន» (ហេព្រើរ ១០:២២) ។ «ចូរយើងរក្សាសេចក្តីសង្ឃឹមដែលយើងប្រកាសអោយបានខ្ជាប់ខ្ជួនដ្បិតអ្នកដែលបានសន្យានោះស្មោះត្រង់» (ហេព្រើរ ១០:២៥) ។

អេភេសូរ ១: ១៣, ១៤ និយាយថាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធផ្សាភ្ជាប់យើង។

ព្រះជាម្ចាស់ដៅសំគាល់យើងដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលមានចិញ្ចៀនភ្ជាប់ពាក្យមួយដាក់លើត្រាមួយដែលមិនអាចដកចេញបាន។

វាដូចជាស្តេចមួយដែលផ្សាភ្ជាប់ច្បាប់ដែលមិនអាចត្រឡប់វិញបានជាមួយនឹងក្រវ៉ាត់សំគាល់របស់គាត់។ គ្រីស្ទបរិស័ទជាច្រើនមានការសង្ស័យពីសេចក្តីសង្រ្គោះរបស់ពួកគេ។ ខគម្ពីរទាំងនេះនិងខគម្ពីរជាច្រើនទៀតបង្ហាញយើងថាព្រះជាព្រះអង្គសង្រ្គោះនិងអ្នកចាំទី។ យើងយោងទៅតាមអេភេសូរ ៦ នៅក្នុងការប្រយុទ្ធជាមួយសាតាំង។

គាត់ជាសត្រូវរបស់យើងហើយ«ដូចជាសិង្ហដែលគ្រហឹមរកលេបត្របាក់យើង» (ពេត្រុសទី ១ ៥: ៨) ។

ខ្ញុំជឿថាការធ្វើឱ្យយើងសង្ស័យការសង្គ្រោះរបស់យើងគឺជាព្រួញភ្លើងដ៏ធំបំផុតដែលគាត់ប្រើដើម្បីកម្ចាត់យើង។
ខ្ញុំជឿថាផ្នែកជាច្រើននៃគ្រឿងសឹករបស់ព្រះដែលត្រូវបានសំដៅមកទីនេះគឺជាខគម្ពីរដែលបង្រៀនយើងពីអ្វីដែលព្រះសន្យានិងអំណាចដែលទ្រង់ប្រទានឱ្យយើងមានជ័យជំនះ។ ឧទាហរណ៍សុចរិតភាពរបស់ទ្រង់។ វាមិនមែនជារបស់យើងទេប៉ុន្តែរបស់ទ្រង់។

ភីលីព ៣: ៩ ចែងថា“ ហើយខ្ញុំនឹងរកឃើញនៅក្នុងទ្រង់មិនមែនដោយសេចក្តីសុចរិតរបស់ខ្ញុំដែលបានមកពីក្រិត្យវិន័យទេតែអ្វីដែលបានមកពីសេចក្តីជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទគឺជាសេចក្តីសុចរិតដែលមកពីព្រះដោយផ្អែកលើសេចក្តីជំនឿ” ។

នៅពេលសាថានព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកថាអ្នក«អាក្រក់ពេកទៅស្ថានសួគ៌»សូមឆ្លើយតបថាអ្នកជាមនុស្សសុចរិត“ នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ” ហើយទាមទារសេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់។ ដើម្បីប្រើដាវនៃព្រះវិញ្ញាណ (ដែលជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ) អ្នកត្រូវទន្ទេញចាំឬយ៉ាងហោចណាស់ត្រូវដឹងពីកន្លែងដែលត្រូវរកនេះនិងបទគម្ពីរផ្សេងទៀត។ ដើម្បីប្រើអាវុធទាំងនេះយើងត្រូវដឹងថាព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ជាសេចក្តីពិត (យ៉ូហាន ១៧:១៧) ។

សូមចាំថាអ្នកត្រូវតែជឿទុកចិត្តលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ សិក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះហើយបន្តសិក្សាវាពីព្រោះអ្នកកាន់តែស្គាល់អ្នកកាន់តែខ្លាំង។ អ្នកត្រូវតែជឿទុកចិត្តលើខគម្ពីរទាំងនេះហើយអ្នកផ្សេងទៀតចូលចិត្តពួកគេដើម្បីមានការធានា។

ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់គឺជាសេចក្តីពិតនិង“ការពិតនឹងកំណត់អ្នកឱ្យមានសេរីភាព(យ៉ូហាន ៣: ៣) ។

អ្នកត្រូវតែបំពេញគំនិតរបស់អ្នកជាមួយវារហូតដល់វាផ្លាស់ប្តូរអ្នក។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមានបន្ទូលថា“ ចូរគិតពិចារណាអំពីអំណរទាំងអស់ចុះពេលបងប្អូនជួបប្រទះការល្បងលផ្សេងៗដូចជាការសង្ស័យលើព្រះ។ អេភេសូរ ៦ និយាយថាប្រើដាវនោះបន្ទាប់មកវានិយាយថាត្រូវឈរ។ កុំឈប់ហើយរត់ (ដកថយ) ។ ព្រះបានប្រទានដល់យើងនូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលយើងត្រូវការសម្រាប់ជីវិតនិងសេចក្តីគោរពដល់ព្រះ“ គឺជាចំណេះដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅអំពីព្រះអង្គដែលបានត្រាស់ហៅយើង” (ពេត្រុសទី ២ ១: ៣) ។

គ្រាន់តែបន្តជឿ។

ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនយើងនៅក្នុងបទគម្ពីរ (ព្រះគម្ពីរ) នៅក្នុងយ៉ូហាន ១៤: ៦ ថាទ្រង់គឺជាផ្លូវទៅស្ថានសួគ៌។ គាត់បាននិយាយថា“ ខ្ញុំជាផ្លូវជាសេចក្ដីពិតនិងជាជីវិត។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចទៅកាន់ព្រះបិតាបានឡើយលើកលែងតែទៅតាមរយៈខ្ញុំ។ ព្រះគម្ពីរបង្រៀនយើងថាព្រះយេស៊ូវបានសុគតសំរាប់អំពើបាបរបស់យើង។ វាបង្រៀនយើងថាយើងត្រូវតែជឿលើទ្រង់ដើម្បីទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។

ពេត្រុសទី ១ ២:២៤ ប្រាប់ថា«តើអ្នកណាដែលបានផ្ទុកអំពើបាបរបស់យើងនៅលើរូបអង្គទ្រង់លើឈើឆ្កាង»ហើយយ៉ូហាន ៣: ១៤-១៨ (ណាប៊ីប៊ី) មានប្រសាសន៍ថា«ដូចជាលោកម៉ូសេលើកពស់ឡើងនៅទីរហោស្ថានដូច្នោះដែរព្រះរាជបុត្រាត្រូវ ត្រូវបានលើកឡើងពីមនុស្ស (ខ ១៤) ដូច្នេះអ្នកណាជឿលើព្រះអង្គនឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច (ខ ១៥) ។

ដ្បិតព្រះទ្រង់ស្រឡាញ់មនុស្សលោកដល់ម៉្លេះបានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រាទ្រង់តែមួយដើម្បីឱ្យអ្នកណាដែលជឿលើទ្រង់មិនត្រូវវិនាសឡើយតែមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច (ខ 12) ។

ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ព្រះបុត្រារបស់ព្រះអង្គអោយយាងមកក្នុងលោកនេះពុំមែនដើម្បីដាក់ទោសមនុស្សលោកទេគឺដើម្បីសង្គ្រោះមនុស្សលោកដោយសារព្រះបុត្រាវិញ។ ប៉ុន្តែថាពិភពលោកគួរតែបានសង្រ្គោះតាមរយះទ្រង់ (ខទី 17) ។

អ្នកណាជឿលើព្រះអង្គមិនត្រូវទទួលទោសឡើយ។ អ្នកណាដែលមិនជឿត្រូវបានទទួលទោសរួចហើយព្រោះគាត់មិនជឿលើព្រះរាជបុត្រាតែមួយរបស់ព្រះ (ខ ១៨) ។

សូមមើលខ ៣៦ ផងដែរ«អ្នកណាដែលជឿលើព្រះរាជបុត្រានោះមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ...

នេះគឺជាសេចក្តីសន្យារបស់យើង។

រ៉ូម ១០: ៩-១៣ បញ្ចប់ដោយនិយាយថា«អ្នកណាអង្វររកព្រះនាមព្រះអម្ចាស់អ្នកនោះនឹងទទួលការសង្គ្រោះ»។

កិច្ចការ ១៦ ៈ ៣០ និង ៣១ និយាយថា“ បន្ទាប់មកគាត់នាំពួកគេចេញទៅហើយសួរថា Sir លោកម្ចាស់អើយតើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីបានសង្រ្គោះ?› ។

គេទូលព្រះអង្គថា៖ «សូមជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូទៅនោះកូននឹងបានរួចជីវិតហើយ»។

ប្រសិនបើមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នកជឿថាគាត់ឬនាងនៅស្ថានសួគ៌។

មានបទគម្ពីរតិចតួចណាស់ដែលនិយាយអំពីអ្វីដែលកើតឡើងនៅស្ថានសួគ៌មុនពេលការត្រឡប់មកវិញរបស់ព្រះអម្ចាស់លើកលែងតែយើងនឹងនៅជាមួយព្រះយេស៊ូវ។

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលប្រាប់ចោរនៅលើឈើឆ្កាងក្នុងលូកា ២៣:៤៣ ថា“ ថ្ងៃនេះអ្នកនឹងនៅជាមួយខ្ញុំក្នុងសួនមនោរម្យ” ។

បទគម្ពីរចែងនៅក្នុងកូរិនថូសទី ២ ៥: ៨ ថា“ ប្រសិនបើយើងអវត្តមានពីរូបកាយយើងនឹងនៅជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់” ។

គន្លឹះតែមួយគត់ដែលខ្ញុំឃើញដែលបង្ហាញថាមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើងនៅស្ថានសួគ៌អាចមើលឃើញយើងនៅហេព្រើរនិងលូកា។

ទីមួយគឺហេព្រើរ ១២: ១ ដែលនិយាយថា“ ដោយហេតុថាយើងមានស្មរបន្ទាល់ជាច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់” (អ្នកនិពន្ធកំពុងនិយាយអំពីអ្នកដែលបានស្លាប់មុនពួកយើង - អ្នកជឿពីអតីតកាល)“ នៅជុំវិញយើងសូម ឲ្យ យើងបោះបង់ចោលរាល់ភាពខុសឆ្គងនិងអំពើបាប ដែលងាយនឹងទាក់ទាញយើងហើយអនុញ្ញាតឱ្យយើងរត់ដោយស៊ូទ្រាំនឹងការប្រណាំងដែលបានដាក់នៅមុខយើង។ នេះអាចបង្ហាញថាពួកគេអាចមើលឃើញយើង។ ពួកគេធ្វើជាសាក្សីអំពីអ្វីដែលយើងកំពុងធ្វើ។

ទីពីរគឺនៅក្នុងលូកា 16: 19-31, គណនីរបស់បុរសអ្នកមាននិងឡាសារ។

ពួកគេអាចជួបគ្នាហើយបុរសអ្នកមានបានដឹងពីសាច់ញាតិរបស់គាត់នៅលើផែនដី។ (សូមអានកំណត់ហេតុទាំងមូល) អត្ថបទគម្ពីរនេះក៏បង្ហាញយើងអំពីការតបឆ្លើយរបស់ព្រះចំពោះការបញ្ជូន«ម្នាក់ពីស្លាប់ ឲ្យ មកនិយាយនឹងគេ»។

ព្រះហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរឹងពីពួកយើងពីការព្យាយាមទាក់ទងទៅនឹងអ្នកស្លាប់ដូចជាការធ្វើដំណើរទៅកាន់មជ្ឈឹមរឺក៏ការជួបជុំគ្នា។
យើងគួរនៅ ឲ្យ ឆ្ងាយពីរឿងបែបនេះហើយទុកចិត្តលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដែលបានផ្តល់ឱ្យយើងនៅក្នុងបទគម្ពីរ។

ចោទិយកថា ១៨: ៩-១២ ចែងថា៖ «ពេលណាចូលដល់ទឹកដីដែលព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកប្រទានអោយកុំយកតំរាប់តាមប្រជាជាតិគួរស្អប់ខ្ពើម។

ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវឱ្យនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាធ្វើយញ្ញបូជាឬប្រើដាវទុរ្ភិក្សឬប្រើដួងចិត្តឃុបឃិតធ្វើឃាតកម្មឬវាយដំឬពាក្យព្រហូតទុរ្ភិក្សឡើយ។

អ្នកណាប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនោះគួរស្អប់ខ្ពើមព្រះ ‌ អម្ចាស់ហើយប្រព្រឹត្តអំពើគួរស្អប់ខ្ពើមទាំងនេះព្រះ ‌ អម្ចាស់ជាព្រះរបស់អ្នកបណ្ដេញប្រជា ‌ ជាតិទាំងនោះចេញពីមុខអ្នក។

ព្រះគម្ពីរទាំងមូលគឺអំពីព្រះយេស៊ូវអំពីការយាងមករបស់ទ្រង់ដើម្បីសុគតសម្រាប់យើងដូច្នេះយើងអាចមានការអត់ទោសបាបហើយមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចនៅស្ថានសួគ៌ដោយការជឿលើទ្រង់។

កិច្ចការ ១០:៤៨ ចែងថា៖ «ហោរាទាំងអស់សុទ្ធតែថ្លែងអំពីទ្រង់ថាអស់អ្នកដែលជឿលើទ្រង់បានទទួលការអត់ទោសបាបដោយសារព្រះនាមរបស់ទ្រង់»។

កិច្ចការ ១៣:៣៨ និយាយថា«ដូច្នេះបងប្អូនអើយខ្ញុំចង់អោយអ្នកដឹងថាតាមរយៈការលើកលែងទោសបាបរបស់ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានប្រកាសដល់អ្នកហើយ»។

កូល៉ុស ១:១៤ ចែងថា“ ដ្បិតទ្រង់បានរំដោះយើងពីដែននៃភាពងងឹតហើយបានផ្ទេរយើងទៅនគរនៃព្រះរាជបុត្រាស្ងួនភ្ងារបស់ព្រះអង្គដែលយើងបានលោះហើយយើងអត់ទោសបាបបាន” ។

សូមអានហេព្រើរជំពូក ៩។ ខ ២២ ចែងថា“ បើគ្មានការបង្ហូរឈាមទេនោះគ្មានការអត់ទោសទេ” ។

នៅក្នុងរ៉ូម ៤: ៥-៨ វានិយាយថាអ្នកដែលជឿសេចក្តីជំនឿរបស់គាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាសេចក្តីសុចរិតហើយនៅក្នុងខ ៧ វានិយាយថា“ មានពរហើយអស់អ្នកដែលបានធ្វើខុសនឹងច្បាប់ត្រូវបានអត់ទោសហើយអំពើបាបរបស់គេត្រូវបានគ្របបាំង” ។

រ៉ូម ១០: ១៣ និង ១៤ ចែងថា“ អ្នកណាដែលអំពាវនាវដល់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់នឹងបានសង្គ្រោះ។

តើអោយគេអង្វររកព្រះអង្គដូចម្ដេចទៅបើគេមិនជឿ?

នៅក្នុងគម្ពីរយ៉ូហាន ១០:២៨ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលអំពីអ្នកជឿរបស់ទ្រង់ថា“ ហើយខ្ញុំបានផ្តល់ជីវិតអស់កល្បដល់ពួកគេហើយពួកគេនឹងមិនត្រូវវិនាសឡើយ”

ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកបានជឿ។

ទោះបីសាកសពរបស់សាំយូអែលបានស្លាប់ក្តីវិញ្ញាណនិងព្រលឹងនៃបុគ្គលម្នាក់ដែលបានស្លាប់ទៅនោះមិនបាត់បង់ទេ។

បទគម្ពីរ (ព្រះគម្ពីរ) បង្ហាញម្ដងហើយម្ដងទៀត។ វិធីដ៏ល្អបំផុតដែលខ្ញុំអាចគិតពីការពន្យល់ពីសេចក្ដីស្លាប់នៅក្នុងបទគម្ពីរគឺប្រើការញែកពាក្យ។ ព្រលឹងនិងព្រលឹងត្រូវបានញែកចេញពីរូបរាងកាយនៅពេលដែលរូបកាយស្លាប់ហើយចាប់ផ្ដើមខូច។

ឧទាហរណ៏មួយនេះនឹងជាឃ្លាដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរថា«អ្នកស្លាប់នៅក្នុងអំពើបាបរបស់អ្នក»ដែលស្មើនឹង«អំពើបាបរបស់អ្នកបានញែកអ្នកចេញពីព្រះរបស់អ្នក»។ ការដាច់ចេញពីព្រះគឺជាសេចក្ដីស្លាប់ខាងវិញ្ញាណ។ ព្រលឹងនិងវិញ្ញាណមិនស្លាប់តាមរបៀបដូចរូបកាយឡើយ។

នៅក្នុងលូកា 18 បុរសអ្នកមានម្នាក់នៅកន្លែងដាក់ទណ្ឌកម្មហើយបុរសក្រីក្រគឺនៅខាងអ័ប្រាហាំបន្ទាប់ពីការស្លាប់ខាងរាងកាយ។ មានជីវិតបន្ទាប់ពីស្លាប់។

នៅលើឈើឆ្កាងព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់ចោរដែលប្រែចិត្តថា«ថ្ងៃនេះអ្នកនឹងនៅជាមួយខ្ញុំនៅឋានសួគ៌»។ នៅថ្ងៃទីបីក្រោយពីព្រះយេស៊ូវបានសុគតទ្រង់បានរស់ឡើងវិញ។ ព្រះគម្ពីរបង្រៀនថានៅថ្ងៃមួយសូម្បីតែសាកសពរបស់យើងនឹងត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលដែលរាងកាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ។

នៅក្នុងយ៉ូហាន ១៤: ១-៤, ១២ និង ២៨ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលប្រាប់ពួកសិស្សថាទ្រង់នឹងនៅជាមួយព្រះវរបិតា។
នៅក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទ្រង់មានបន្ទូលថា "ដោយព្រោះខ្ញុំរស់នោះអ្នកនឹងរស់ដែរ" ។
2 Corinthians 5: 6-9 និយាយថានឹងអវត្តមានពីរាងកាយគឺដើម្បីមានវត្តមានជាមួយព្រះអម្ចាស់។

ព្រះគម្ពីរបង្រៀនយ៉ាងច្បាស់លាស់ (សូមមើលចោទិយកថា 18: 9-12; កាឡាទី 5: 20 និងវិវរណៈ 9: 21; 21: 8 និង 22: 15) ដែលពិគ្រោះជាមួយវិញ្ញាណវិញ្ញាណនៃមរណៈភាពឬអាថ៌កំបាំងឬអារក្សឬទម្រង់នៃមន្តអាគមណាមួយផ្សេងទៀតគឺអំពើបាបនិង អាក្រក់ដល់ព្រះ។

អ្នកខ្លះជឿថានេះប្រហែលជាដោយសារអ្នកដែលពិគ្រោះយោបល់ជាមួយមនុស្សស្លាប់ពិតជាពិគ្រោះជាមួយអារក្ស។
នៅក្នុងលូកា 16 បុរសអ្នកមានត្រូវបានគេប្រាប់ថា: «ហើយក្រៅពីទាំងអស់នេះរវាងយើងនិងអ្នកមួយដ៏អស្ចារ្យ chasm ត្រូវបានជួសជុលដូច្នេះអ្នកដែលចង់ទៅពីទីនេះទៅអ្នកមិនអាចធ្វើបានហើយក៏មិនអាចឆ្លងកាត់ពីទីនោះទៅពួកយើងទេ។ "

នៅថ្ងៃសប្ប័ទស្ដេចដាវីឌមានរាជឱង្ការថា: «ឥឡូវនេះគាត់ស្លាប់ហើយតើខ្ញុំតមអាហារធ្វើអ្វីទៀត?

តើខ្ញុំអាចនាំគាត់មកវិញបានទេ?

ខ្ញុំនឹងទៅឯគាត់តែគាត់នឹងមិនត្រឡប់មករកខ្ញុំវិញទេ»។

អេសាយ 8: 19 និយាយថា "នៅពេលដែលបុរសប្រាប់អ្នកឱ្យពិគ្រោះជាមួយមធ្យោបាយនិងចិត្តគំនិតដែលខ្សិកនិងរញ៉េរញ៉ៃតើមនុស្សមិនគួរសួរទៅកាន់ព្រះរបស់ពួកគេទេ?

ហេតុអ្វីបានជាពិគ្រោះយោបល់ជាមួយអ្នកស្លាប់ជំនួសឱ្យការរស់នៅ? "

ខគម្ពីរនេះប្រាប់យើងថាយើងគួរតែស្វែងរកព្រះសំរាប់ប្រាជ្ញានិងការយោគយល់មិនមែនអ្នកជំនួយការអ្នកជំនាញខាងចិត្តសាស្ដ្រឬអាបធ្មប់ឡើយ។

នៅក្នុងកូរិនថូសទី ១ ១៥: ១-៤ យើងឃើញថា«ព្រះគ្រីស្ទបានសុគតដោយព្រោះបាបរបស់យើង ... ដែលទ្រង់ត្រូវគេបញ្ចុះហើយ ... ដែលទ្រង់បានរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទី ៣ ។

វានិយាយថានេះគឺជាដំណឹងល្អ។

យ៉ូហាន 6: 40 និយាយថា "នេះគឺជាឆន្ទៈរបស់ព្រះវរបិតាខ្ញុំដើម្បីឱ្យអស់អ្នកដែលមើលឃើញព្រះរាជបុត្រាហើយជឿលើទ្រង់អាចមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ ហើយខ្ញុំនឹងប្រោសអ្នកនោះឱ្យរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

ឆ្លើយនឹងសំនួររបស់អ្នកមនុស្សដែលជឿលើព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទតាមរយៈសំវិធានការរបស់ទ្រង់សំរាប់សេចក្ដីសង្រ្គោះរបស់យើងទៅកាន់ឋានសួគ៌នៅជាមួយព្រះហើយអ្នកមិនជឿត្រូវបានគេថ្កោលទោសជាការដាក់ទណ្ឌកម្មជារៀងរហូត។ យ៉ូហាន ៣:៣៦ និយាយថា“ អ្នកណាជឿលើព្រះរាជបុត្រានោះមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចតែអ្នកណាដែលបដិសេធព្រះរាជបុត្រានោះនឹងមិនបានឃើញជីវិតឡើយពីព្រោះសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះស្ថិតនៅលើអ្នកនោះ”

នៅពេលអ្នកស្លាប់ព្រលឹងនិងវិញ្ញាណរបស់អ្នកចាកចេញពីរាងកាយរបស់អ្នក។ លោកុប្បត្ដិ ៣៥:១៨ បង្ហាញយើងអំពីរឿងនេះនៅពេលវាប្រាប់ពីរ៉ាជែលថា "នៅពេលដែលព្រលឹងរបស់នាងកំពុងតែចាកចេញទៅ (នាងបានស្លាប់)" នៅពេលដែលរាងកាយស្លាប់ព្រលឹងនិងវិញ្ញាណបានចាកចេញប៉ុន្តែពួកគេមិនឈប់មានទេ។ វាច្បាស់ណាស់នៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ ២៥:៤៦ អ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីការស្លាប់នៅពេលនិយាយអំពីមនុស្សទុច្ចរិតវាប្រាប់ថា«អ្នកទាំងនេះនឹងត្រូវទទួលទោសអស់កល្បជានិច្ចតែមនុស្សសុចរិតនឹងទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច»។

ប៉ូលនៅពេលបង្រៀនដល់អ្នកជឿបាននិយាយថាពេលនេះយើង«អវត្តមានពីរូបកាយដែលយើងនៅជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់» (កូរិនថូសទី ១ ៥: ៨) ។ នៅពេលព្រះយេស៊ូវបានរស់ពីសុគតឡើងវិញទ្រង់បានទៅនៅជាមួយព្រះវរបិតា (យ៉ូហាន ២០:១៧) ។ នៅពេលដែលទ្រង់សន្យាថានឹងមានជីវិតតែមួយសំរាប់យើងយើងដឹងថាវានឹងមានហើយថាយើងនឹងនៅជាមួយទ្រង់។

នៅក្នុងលូកា ១៦: ២២-៣១ យើងឃើញពីដំណើររឿងរបស់បុរសអ្នកមាននិងឡាសារ។ បុរសក្រីក្រជាមនុស្សនៅខាងលោកអប្រាហាំប៉ុន្តែបុរសអ្នកមានបានទៅហាដេសហើយមានទុក្ខព្រួយយ៉ាងខ្លាំង។ នៅក្នុងខទី ២៦ យើងឃើញថាមានឈូងសមុទ្រមួយដែលត្រូវបានដាក់នៅចន្លោះពួកវាដូច្នេះនៅពេលដែលមនុស្សទុច្ចរិតមិនអាចឆ្លងទៅស្ថានសួគ៌បាន។ នៅក្នុងខ ២៨ វាសំដៅទៅលើហាដេសជាកន្លែងដាក់ទោស។

នៅក្នុងរ៉ូម ៣:២៣ មានចែងថា«មនុស្សទាំងអស់បានធ្វើបាបហើយខ្វះមិនដល់សិរីល្អនៃព្រះ»។ អេសេគាល ១៨: ៤ និង ២០ និយាយថា«ព្រលឹង (និងកត់សំគាល់ការប្រើពាក្យព្រលឹងសំរាប់មនុស្ស) ដែលអ្នកធ្វើបាបនឹងស្លាប់ ... អំពើអាក្រក់របស់មនុស្សអាក្រក់នឹងនៅលើខ្លួនគាត់ផ្ទាល់»។ (ការស្លាប់ក្នុងន័យនេះនៅក្នុងបទគម្ពីរដូចជានៅក្នុងវិវរណៈ ២០: ១០,១៤ និង ១៥ មិនមែនជាការស្លាប់ខាងរូបកាយទេតែជាការញែកចេញពីព្រះជារៀងរហូតនិងការដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏អស់កល្បជានិច្ចដូចមានចែងនៅក្នុងគម្ពីរលូកា ១៦។ រ៉ូម ៦:២៣ និយាយថា“ ប្រាក់ឈ្នួលនៃអំពើបាបគឺសេចក្តីស្លាប់”) ។ ហើយម៉ាថាយ ១០:២៨ និយាយថា“ ចូរខ្លាចព្រះអង្គដែលអាចបំផ្លាញទាំងព្រលឹងទាំងរូបកាយបាន” ។

ដូច្នេះបើអ្នកណាអាចចូលទៅក្នុងស្ថានសួគ៌បានហើយនៅជាមួយព្រះជារៀងរហូតតទៅយើងទាំងអស់គ្នាជាមនុស្សមានបាបមិនសុចរិត។ តើយើងអាចត្រូវបានសង្គ្រោះឬលោះពីទោសប្រហារជីវិតយ៉ាងដូចម្តេច។ រ៉ូម ៦:២៣ ក៏ផ្តល់ចម្លើយដែរ។ ព្រះជួយយើង ឲ្យ រួចព្រោះព្រះគម្ពីរចែងថា«អំណោយទាននៃព្រះគឺជាជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចតាមរយៈព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នា»។ សូមអានពេត្រុសទី ១ ១: ១-៩ ។ នៅទីនេះយើងមានពេត្រុសពិភាក្សាពីរបៀបដែលអ្នកជឿបានទទួលមរតក“ ដែលមិនអាចបំផ្លាញបានឬបំផ្លាញបានឡើយ ជារៀងរហូត នៅស្ថានសួគ៍ (ខ ៤) ។ ពេត្រុសនិយាយអំពីរបៀបដែលការជឿលើព្រះយេស៊ូវមានលទ្ធផលក្នុងការទទួលបានសេចក្តីជំនឿនិងការសង្គ្រោះព្រលឹងអ្នក (ខ ៩) ។ (សូមមើលផងដែរម៉ាថាយ ២៦:២៨ ។ ) ភីលីព ២: ៨ និង ៩ ប្រាប់យើងថាមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវតែសារភាពថាព្រះយេស៊ូវដែលអះអាងថាស្មើភាពនឹងព្រះគឺជា“ ព្រះអម្ចាស់” ហើយត្រូវតែជឿថាទ្រង់បានសុគតជំនួសពួកគេ (យ៉ូហាន ៣:១៦; ម៉ាថាយ ២៧:៥០) ) ។

ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលនៅក្នុងយ៉ូហាន ១៤: ៦“ ខ្ញុំជាផ្លូវជាសេចក្តីពិតនិងជាជីវិត។ គ្មានអ្នកណាអាចទៅឯព្រះវរបិតាបានឡើយលើកលែងតែតាមរយៈខ្ញុំ។ បទទំនុកដំកើង ២:១២ ចែងថា“ ថើបព្រះរាជបុត្រាក្រែងវាខឹងហើយឯងនឹងត្រូវស្លាប់នៅតាមផ្លូវ”

បទគម្ពីរជាច្រើននៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មីមានឃ្លាជំនឿរបស់យើងលើព្រះយេស៊ូវថាជា«ការស្តាប់តាមសេចក្ដីពិត»ឬ«ការស្តាប់តាមដំណឹងល្អ»ដែលមានន័យថា«ជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ»។ ពេត្រុសទី ១ ១:២២ និយាយថា“ អ្នកបានសំអាតព្រលឹងរបស់អ្នកក្នុងការគោរពតាមសេចក្តីពិតតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណ” ។ អេភេសូរ ១:១៣ ចែងថា“ អ្នកក៏នៅក្នុងទ្រង់ដែរ ជឿទុកចិត្តបន្ទាប់ពីអ្នកបាន heard ព្រះបន្ទូលនៃសេចក្ដីពិតជាដំណឹងល្អនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់អ្នកដែលបានជឿហើយនោះអ្នកក៏បានដៅចំណាំដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៃសេចក្ដីសន្យាដែរ” ។ (សូមអានរ៉ូម ១០:១៥ និងហេព្រើរ ៤: ២) ។

ដំណឹងល្អ (មានន័យថាដំណឹងល្អ) ត្រូវបានប្រកាសនៅក្នុងកូរិនថូសទី ១ ១៥: ១-៣ ។ វានិយាយថា«បងប្អូនអើយខ្ញុំសូមប្រកាសប្រាប់អ្នករាល់គ្នាពីដំណឹងល្អដែលខ្ញុំបានផ្សព្វផ្សាយដល់អ្នកដែលអ្នកបានទទួលផងដែរ ... ដែលព្រះគ្រីស្ទបានសុគតសម្រាប់អំពើបាបរបស់យើងស្របតាមបទគម្ពីរហើយថាទ្រង់ត្រូវបានគេបញ្ចុះហើយថាទ្រង់បានរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបី ... ព្រះយេស៊ូវ បាននិយាយនៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ ២៦:២៨ ថា "នេះគឺជាឈាមរបស់ខ្ញុំនៃសម្ពន្ធមេត្រីថ្មីដែលបានបង្ហូរសំរាប់មនុស្សជាច្រើនសម្រាប់ការលើកលែងទោសបាប" ។ ពេត្រុសទី ១ ២:២៤ (NASB) និយាយថា«ទ្រង់ផ្ទាល់បានផ្ទុកអំពើបាបរបស់យើងនៅលើរូបអង្គទ្រង់ជាប់លើឈើឆ្កាង»។ ធីម៉ូថេទី ១ ២: ៦ និយាយថា«ទ្រង់បានបូជាព្រះជន្មទ្រង់ដើម្បីលោះមនុស្សទាំងអស់»។ ការងារ ៣៣:២៤ និយាយថា“ ទុកគាត់អោយរួចផុតពីរណ្តៅខ្ញុំបានរកប្រាក់លោះគាត់” ។ (សូមអានអេសាយ ៥៣: ៥, ៦, ៨, ១០)

យ៉ូហាន ១:១២ ប្រាប់យើងពីអ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើ“ ប៉ុន្តែអស់អ្នកដែលបានទទួលទ្រង់ដល់គេនោះទ្រង់បានប្រទានសិទ្ធិ ឲ្យ ក្លាយជាកូនរបស់ព្រះសូម្បីតែអ្នកដែលជឿលើព្រះនាមរបស់ទ្រង់” ។ រ៉ូម ១០:១៣ ប្រាប់ថា«អ្នកណាអង្វររកព្រះនាមព្រះអម្ចាស់អ្នកនោះនឹងទទួលការសង្គ្រោះ»។ យ៉ូហាន ៣:១៦ ប្រាប់ថាអ្នកណាដែលជឿលើទ្រង់នោះនឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ យ៉ូហាន ១០:២៨ និយាយថា“ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ជីវិតអស់កល្បដល់ពួកគេហើយពួកគេនឹងមិនត្រូវវិនាសឡើយ” នៅក្នុងកិច្ចការ ១៦:៣៦ សំណួរត្រូវបានសួរថាតើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីបានសង្រ្គោះ? គាត់ឆ្លើយថាៈ "ជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូគ្រិស្ដទៅនោះព្រះជាម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះអ្នក" ។ យ៉ូហាន ២០:៣១ និយាយថា“ ទាំងនេះត្រូវបានសរសេរដែលអ្នកអាចជឿថាព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះគ្រីស្ទហើយជឿថាអ្នកអាចមានជីវិតនៅក្នុងព្រះនាមរបស់ទ្រង់”

បទគម្ពីរបង្ហាញភស្តុតាងថាព្រលឹងនៃអ្នកដែលជឿថានឹងនៅស្ថានសួគ៌ជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ៦: ៩ និង ២០: ៤ ព្រលឹងរបស់ពួកបរិសុទ្ធទុក្ករបុគ្គលសុចរិតត្រូវបានឃើញដោយចននៅស្ថានសួគ៌។ យើងក៏ឃើញនៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ ១៧: ២ និងម៉ាកុស ៩: ២ ដែលព្រះយេស៊ូវបាននាំពេត្រុសយ៉ាកុបនិងយ៉ូហានហើយនាំពួកគេឡើងលើភ្នំខ្ពស់មួយដែលព្រះយេស៊ូវបានផ្លាស់ប្តូរមុខពួកគេហើយម៉ូសេនិងអេលីយ៉ាបានលេចមកជួបពួកគេហើយពួកគេកំពុងតែជជែកជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ ពួកគេមិនគ្រាន់តែជាវិញ្ញាណប៉ុណ្ណោះទេពីព្រោះពួកសិស្សបានស្គាល់ពួកគេហើយពួកគេមានជីវិតរស់ឡើងវិញ។ នៅភីលីព ១: ២០-២៥ ប៉ូលសរសេរថា“ ចាកចេញហើយទៅនៅជាមួយព្រះគ្រីស្ទតទៅនោះប្រសើរជាងឆ្ងាយណាស់” ហេព្រើរ ១២:២២ និយាយអំពីឋានសួគ៌នៅពេលដែលវានិយាយថា“ អ្នកបានមកដល់ភ្នំស៊ីយ៉ូននិងទីក្រុងនៃព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់គឺយេរូសាឡិមសួគ៌ដល់ពួកទេវតារាប់ពាន់នាក់ដែលចូលរួមការប្រជុំទូទៅនិងព្រះវិហារ (ឈ្មោះដែលបានថ្វាយដល់អ្នកជឿទាំងអស់ ) នៃកូនច្បងដែលបានចុះឈ្មោះនៅស្ថានសួគ៌។

អេភេសូរ ១: ៧ ចែងថា“ នៅក្នុងយើងយើងបានលោះដោយសារព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ការអត់ទោសចំពោះការរំលងរបស់យើងដោយផ្អែកលើព្រះគុណនៃព្រះគុណរបស់ទ្រង់”

អត្ថបទដែលល្អបំផុតដើម្បីឆ្លើយសំនួររបស់អ្នកគឺមកពីលូកា ១៦: ១៨-៣១ ។ ការវិនិច្ឆ័យគឺភ្លាមៗប៉ុន្តែវាមិនមែនជាចុងក្រោយឬពេញលេញភ្លាមៗទេបន្ទាប់ពីយើងស្លាប់។ ប្រសិនបើយើងជឿលើព្រះយេស៊ូវិញ្ញាណនិងព្រលឹងរបស់យើងនឹងនៅស្ថានសួគ៌ជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ (កូរិនថូសទី ២ ៥: ៨-១០ ចែងថា“ ដើម្បីអវត្តមានពីរូបកាយគឺត្រូវនៅជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់។ (វិវរណៈ ២០: ១១-១៥) អ្នកជឿនឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យសម្រាប់ការប្រព្រឹត្ដដែលពួកគេបានធ្វើចំពោះព្រះប៉ុន្តែមិនមែនសម្រាប់អំពើបាបទេ។ (កូរិនថូសទី ១ ៣: ១០-១៥) យើងនឹងមិនត្រូវបានទទួលការជំនុំជំរះដោយព្រោះយើងបានអត់ទោស ឲ្យ យើងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទទេ។ អ្នកមិនជឿនឹងត្រូវទទួលទោសពីអំពើបាបរបស់គេ។ (វិវរណៈ ២០:១៥; ២២:១៤; ២១:២៧)

នៅក្នុងលោក John 3: 5,15.16.17.18 និង 36 ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថាអស់អ្នកដែលជឿថាទ្រង់បានសុគតជំនួសពួកគេមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចហើយអ្នកដែលមិនជឿត្រូវបានកាត់ទោសរួចហើយ។ 1 កូរិនថូស 15: 1-4 និយាយថា«ព្រះយេស៊ូវបានសុគតសំរាប់អំពើបាបរបស់យើង ... ទ្រង់បានបញ្ចុះហើយថាទ្រង់បានរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទី 3 »។ កិច្ចការ 16: 31 និយាយថា "ចូរជឿដល់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវហើយអ្នកនឹងបានសង្រ្គោះ។ "2 Timothy 1: 12 និយាយថា" ខ្ញុំជឿជាក់ថាទ្រង់អាចរក្សាអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តចំពោះទ្រង់នៅថ្ងៃនោះ "។

ក្នុងចម្លើយទៅនឹងសំណួរនៃការចងចាំជីវិត "កន្លងមក", វាអាស្រ័យលើអ្វីដែលអ្នកមានន័យថាដោយសំណួរ។

១) ។ ប្រសិនបើអ្នកកំពុងសំដៅទៅលើការចាប់កំណើតសារជាថ្មីព្រះគម្ពីរមិនបង្រៀនទេ។ មិនមានការនិយាយអំពីការត្រឡប់មកវិញនៅក្នុងទម្រង់មួយផ្សេងទៀតឬជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀតនៅក្នុងបទគម្ពីរទេ។ ហេព្រើរ ៩:២៧ និយាយថា«វាត្រូវបានតែងតាំងជាមនុស្ស ម្តង នឹងត្រូវស្លាប់ហើយបន្ទាប់ពីការជំនុំជម្រះនេះ។

២) ។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវបានសួរថាតើយើងនឹងនឹកចាំជីវិតរបស់យើងបន្ទាប់ពីយើងស្លាប់យើងនឹងត្រូវបានរំលឹកនៃការប្រព្រឹត្ដអំពើទាំងអស់របស់យើងនៅពេលយើងត្រូវបានគេវិនិច្ឆ័យទោសចំពោះអ្វីដែលយើងបានធ្វើក្នុងអំឡុងពេលជីវិតរបស់យើង។

ព្រះទ្រង់ជ្រាបទាំងអស់ - អតីតកាល, បច្ចុប្បន្ននិងនាពេលអនាគតនិងព្រះនឹងវិនិច្ឆ័យទោសអ្នកមិនជឿការប្រព្រឹត្ដអំពើបាបរបស់គេហើយពួកគេនឹងទទួលបានការដាក់ទណ្ឌកម្មដែលគ្មានទីបញ្ចប់ហើយជឿនឹងទទួលរង្វាន់សម្រាប់ការប្រព្រឹត្ដរបស់ពួកគេបានធ្វើសម្រាប់នគររបស់ព្រះ។ (សូមអានយ៉ូហានជំពូក ៣ និងម៉ាថាយ ១២: ៣៦ និង ៣៧) ព្រះចងចាំអ្វីៗទាំងអស់។

ដោយពិចារណាថារលកសំឡេងទាំងអស់នៅទីនោះនៅកន្លែងណាមួយហើយពិចារណាថាឥឡូវនេះយើងមាន“ ពពក” ដើម្បីផ្ទុកការចងចាំរបស់យើងវិទ្យាសាស្ត្រគឺចាប់ផ្តើមចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីដែលព្រះអាចធ្វើបាន។ គ្មានពាក្យសំដីឬកាយវិការក្ដីគឺមិនអាចរកឃើញនឹងព្រះ។