आपल्या प्रश्नाचे उत्तर म्हणून, जे लोक येशू ख्रिस्तावर विश्वास ठेवतात, त्यांच्या तारणासाठी देव आपली तरतूद करुन स्वर्गात जातो आणि अविश्वासूंना चिरंतन शिक्षेस दोषी ठरविले जाते. जॉन :3:36 says म्हणते, “जो पुत्रावर विश्वास ठेवतो त्याला अनंतकाळचे जीवन मिळते, परंतु जो पुत्राला नाकारतो त्याला जीवन दिसणार नाही कारण देवाचा क्रोध त्याच्यावर राहतो,”

जेव्हा आपण मरता तेव्हा आपला आत्मा आणि आत्मा आपला शरीर सोडून द्या. उत्पत्ति :35 18:१:25 आपल्याला हे दाखवते जेव्हा जेव्हा ती राहेलच्या मृत्यूविषयी सांगते तेव्हा ती म्हणाली, “तिचा जीव जात असताना (ती मरण पावली म्हणून).” जेव्हा शरीर मरतो, आत्मा आणि आत्मा निघून जातो परंतु त्यांचे अस्तित्व टिकत नाही. मत्तय २:46:XNUMX मध्ये हे अगदी स्पष्ट आहे की मृत्यूनंतर काय घडते, जेव्हा अनीतीबद्दल बोलताना असे म्हटले आहे: "ते चिरंतन शिक्षेसाठी जातील, परंतु नीतिमान अनंतकाळच्या जीवनासाठी जातील."

पौलाने विश्वासणा teaching्यांना शिकवताना सांगितले की “आपण देहापासून दूर राहतो त्या क्षणी आपण प्रभूसमवेत उपस्थित होतो” (5 करिंथकर 8: 20). जेव्हा येशू मेलेल्यांतून उठविला गेला, तेव्हा तो देव पित्याकडे जाण्यास गेला (जॉन २०:१:17). जेव्हा जेव्हा त्याने आपल्यासाठी त्याच जीवनाचे वचन दिले आहे, तेव्हा आपल्याला माहित आहे की ते आपल्याबरोबर राहील आणि तेही त्याच्याबरोबर राहू.

लूक १:: २२--16१ मध्ये आपण श्रीमंत माणूस आणि लाजर यांचा अहवाल पाहतो. नीतिमान गरीब माणूस “अब्राहमच्या बाजूने” होता पण श्रीमंत मनुष्य हेडिसमध्ये गेला व तो व्याकुळ झाला. 22 व्या श्लोकात आपण पाहतो की त्यांच्या दरम्यान एक मोठी खाडी निश्चित केली गेली आहे जेणेकरून तेथे एकदा अधार्मिक माणूस स्वर्गात जाऊ शकला नाही. 31 व्या श्लोकात हे हेडसचा छळ करण्याचे ठिकाण आहे.

रोमन्स :3:२:23 मध्ये असे म्हटले आहे की, “सर्वांनी पाप केले आहे आणि ते देवाच्या गौरवाला उणे पडले आहेत.” यहेज्केल 18: 4 आणि 20 म्हणते, “आत्मा (आणि व्यक्तीसाठी आत्मा या शब्दाचा वापर लक्षात घ्या) जो पापे मरेल ... दुष्टांचे दुष्परिणाम त्याच्या स्वतःवरच असेल.” (प्रकटीकरण २०: १०,१ & आणि १ in नुसार शास्त्रात या अर्थाने मृत्यू हा शारीरिक मृत्यू नाही तर लूक १ 20 मध्ये सांगितल्याप्रमाणे देवापासून कायमचा विभक्त होणे आणि चिरंतन शिक्षा आहे. रोमन्स :10,14:२:15 म्हणते, “पापाचे वेतन म्हणजे मृत्यू होय,” आणि मॅथ्यू १०:२:16 म्हणते, “ज्याला आत्मा व शरीर दोघेही नरकात नष्ट करण्यास समर्थ आहे, त्यास घाबरा.”

तर मग, आपण सर्व अधर्मी पापी असल्यामुळे, स्वर्गात प्रवेश करून देवाबरोबर सर्वकाळ कोण राहू शकेल? मृत्यूच्या शिक्षेतून आपली सुटका कशी होऊ शकते? रोमकरांस पत्र ६:२३ मध्ये याचे उत्तर दिले आहे. देव आपल्या मदतीला धावून येतो, कारण त्यात म्हटले आहे, “आपल्या प्रभू येशू ख्रिस्ताद्वारे देवाचे दान म्हणजे सार्वकालिक जीवन होय.” १ पेत्र १:१-९ वाचा. येथे पेत्र चर्चा करत आहे की विश्वासणाऱ्यांना असा वारसा मिळाला आहे, “जो कधीही नाश पावणार नाही, खराब होणार नाही किंवा नाहीसा होणार नाही – जो स्वर्गात सर्वकाळ ठेवलेला आहे ” (वचन ४). पेत्र सांगतो की येशूवर विश्वास ठेवल्याने “विश्वासाचे फळ, म्हणजे तुमच्या जिवाचे तारण, प्राप्त होते” (वचन ९). (मत्तय २६:२८ सुद्धा पाहा.) फिलिप्पैकरांस पत्र २:८-९ आपल्याला सांगते की प्रत्येकाने कबूल केले पाहिजे की येशू, ज्याने देवासमान असल्याचा दावा केला, तो “प्रभू” आहे आणि त्याने त्यांच्यासाठी मरण पत्करले यावर विश्वास ठेवला पाहिजे (योहान ३:१६; मत्तय २७:५०).

येशू जॉन १:: in मध्ये म्हणाला, “मी मार्ग, सत्य आणि जीवन आहे; माझ्याद्वारे कोणीही पित्याकडे येऊ शकत नाही. ” स्तोत्र २:१२ म्हणते, "पुत्राला चुंबन घ्या, नाही तर तो रागावेल आणि आपण वाटेने मरावे."

नव्या करारातील अनेक वचनांमध्ये येशूवरील आपल्या विश्वासाला “सत्याचे पालन करणे” किंवा “सुवार्तेचे पालन करणे” असे संबोधले आहे, ज्याचा अर्थ “प्रभू येशूवर विश्वास ठेवणे” असा होतो. १ पेत्र १:२२ म्हणते, “आत्म्याच्या द्वारे सत्याचे पालन करून तुम्ही आपले अंतःकरण शुद्ध केले आहे.” इफिसकरांस १:१३ म्हणते, “सत्याचे वचन, म्हणजे तुमच्या तारणाची सुवार्ता, ऐकल्यावर तुम्हीही त्याच्यावर विश्वास ठेवला ; आणि त्याच्यावर विश्वास ठेवून, प्रतिज्ञेच्या पवित्र आत्म्याने तुमच्यावर शिक्कामोर्तब करण्यात आले.” (रोमकरांस १०:१५ आणि इब्रीकरांस ४:२ सुद्धा वाचा.)

शुभवर्तमान (म्हणजे चांगली बातमी) ची घोषणा करिंथकरांस १ Corinthians: १-. मध्ये झाली आहे. ते म्हणते, “बंधूनो, मी तुम्हाला सुवार्ता सांगत आहे. जी सुवार्ता तुम्ही आपणास प्राप्त झाली आहे ... की ख्रिस्त आमच्या पापांसाठी मरण पावला, पवित्र शास्त्रानुसार, आणि त्याला पुरण्यात आले आणि ते तिस third्या दिवशी पुन्हा उठले…” येशू मत्तय २:15:२:1 मध्ये म्हटले आहे की, “हे माझे नव्या कराराचे रक्त आहे जे पुष्कळांसाठी पापाच्या सुटकेसाठी ओतले जात आहे.” मी पीटर २:२:3 (एनएएसबी) म्हणतो, "त्याने स्वत: च्या पापांवर स्वत: च्या शरीरावर स्वत: चा वधस्तंभ वाहविला." मी तीमथ्य २: says म्हणतो, “त्याने सर्वांसाठी खंडणी दिली.” जॉब :26 28:२:2 म्हणतो, “त्याला खड्ड्यात जाण्यापासून वाचवा, मी त्याच्यासाठी खंडणी शोधली आहे.” (यशया 24 2:,,,,,, १० वाचा.)

जॉन १:१२ आपल्याला काय करावे ते सांगते, "परंतु जितके ज्यांनी त्याला स्वीकारले त्यांना देवाची मुले होण्याचा हक्क दिला, जे त्याच्या नावावर विश्वास ठेवतात त्यांनाही." रोमन्स १०:१:1 म्हणते, “जो प्रभूच्या नावाने धावा करतो त्याला वाचवले जाईल.” जॉन :12:१:10 म्हणते की ज्याने त्याच्यावर विश्वास ठेवला आहे त्याला “सार्वकालिक जीवन” आहे. जॉन १०:२:13 म्हणतो, "मी त्यांना अनंतकाळचे जीवन देतो आणि ते कधीच मरणार नाहीत." प्रेषितांची कृत्ये १:3::16 मध्ये हा प्रश्न विचारला जातो की, “तारण्यासाठी मी काय करावे?” आणि उत्तर दिले, “प्रभु येशू ख्रिस्तावर विश्वास ठेवा आणि तुमचे तारण होईल.” जॉन २०::10१ म्हणतो, "ही येशू ख्रिस्त आहे असा विश्वास ठेवता यावा आणि त्याच्या नावाने तुम्हाला जीवन मिळावे यावर विश्वास ठेवा."

पवित्र शास्त्र पुरावा दर्शवितो की विश्वास ठेवणा of्यांचे आत्मे येशूबरोबर स्वर्गात असतील. प्रकटीकरण:: and आणि २०: In मध्ये नीतिमान शहीदांच्या आत्म्यांना योहानाने स्वर्गात पाहिले. मॅथ्यू १:: २ आणि मार्क:: २ मध्ये आपण पाहतो की जिथे येशू पीटर, याकोब आणि योहान यांना घेऊन एका उंच डोंगरावर गेला तेथे त्यांचे रुपांतर येशूसमोर केले आणि मोशे व एलीया त्यांच्यासमोर प्रकट झाले आणि ते येशूबरोबर बोलत होते. ते केवळ आत्म्यापेक्षा अधिक नव्हते कारण शिष्य त्यांना ओळखतात आणि ते जिवंत होते. फिलिप्पैकरांस १: २०-२6 मध्ये पौल लिहितो, “ख्रिस्ताबरोबर निघून जा. कारण ते फारच चांगले आहे.” इब्री लोकांस १२:२२ स्वर्गबद्दल बोलते जेव्हा ते म्हणतात, “तुम्ही सियोन पर्वतावर आणि जिवंत देवाचे नगर, स्वर्गीय यरुशलेमे, देवदूतांच्या असंख्य लोक, सर्वसाधारण सभा व चर्च (सर्व विश्वासू लोकांना दिलेले नाव) वर आला आहात. ) स्वर्गात दाखल झालेल्या पहिल्या मुलापैकी. ”

इफिसकरांस १: says म्हणते, "त्याच्यामध्ये आपण त्याच्या रक्ताद्वारे मुक्तता केली आहे, त्याच्या कृपेच्या समृद्धीनुसार आपल्या अपराधांची क्षमा केली आहे."

देवाच्या वचनात सूचना व उपदेशांची अपार सुची आहे ज्यांनी तारणहार, येशू, यांचे जीवन कसे जगावे याविषयी उपदेश: आपण काय करावे, जसे की आपण आपल्या शेजा and्यावर व आपल्या शत्रूंवर कसे प्रेम केले पाहिजे याविषयी शास्त्र सांगते. इतरांना मदत करणे किंवा आपण कसे बोलावे आणि आपण कसे विचार केला पाहिजे.

जेव्हा पृथ्वीवरील आपले जीवन संपेल, तेव्हा आपल्यासाठी (ख्रिस्तावर विश्वास ठेवणारे) आपल्यासाठी जो मरण पावला त्यासमोर आपण उभे राहू आणि ज्या ज्या गोष्टी आपण केल्या त्या सर्वांचा न्याय केला जाईल. केवळ आपणच करीत असलेल्या प्रत्येक विचार, शब्द आणि कृतीचे मूल्य देवाचे प्रमाण ठरवेल. मत्तय :5::48 मध्ये येशू म्हणतो, “म्हणून जसा तुमचा स्वर्गीय पिता परिपूर्ण आहे तसे परिपूर्ण व्हा.”

आपली कामे आपण स्वतःसाठी केली होती का: गौरव, आनंद, मान्यता किंवा फायद्यासाठी; की ती देवासाठी आणि इतरांसाठी केली होती? आपण जे केले ते स्वार्थी होते की निःस्वार्थी? हा न्याय ख्रिस्ताच्या न्यायसनावर होईल. २ करिंथकर ५:८-१० हे करिंथ येथील मंडळीतील विश्वासणाऱ्यांसाठी लिहिले होते. हा न्याय केवळ त्यांच्यासाठी आहे जे विश्वास ठेवतात आणि प्रभूजवळ सर्वकाळ राहतील. २ करिंथकर ५:९ आणि १० मध्ये असे म्हटले आहे, “म्हणून त्याला संतुष्ट करणे हे आम्ही आमचे ध्येय मानतो. कारण आपणा सर्वांना ख्रिस्ताच्या न्यायसनासमोर हजर व्हायचे आहे, यासाठी की आपल्यापैकी प्रत्येकाला शरीरात असताना केलेल्या कृत्यांनुसार, मग ती चांगली असोत वा वाईट, त्याचे योग्य फळ मिळावे.” हा कर्मांचा आणि त्यामागील हेतूंचा न्याय आहे.

ख्रिस्ताच्या न्यायसनाचा संबंध आपण स्वर्गात जातो की नाही याच्याशी नाही . त्याचा संबंध आपण तारण पावतो की नाही किंवा आपल्या पापांची क्षमा होते की नाही याच्याशी नाही. जेव्हा आपण येशूवर विश्वास ठेवतो, तेव्हा आपल्याला क्षमा मिळते आणि सार्वकालिक जीवन प्राप्त होते. योहान ३:१६ म्हणते, “कारण देवाने जगावर इतके प्रेम केले की, त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, यासाठी की जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो तो नाश पावणार नाही, तर त्याला सार्वकालिक जीवन मिळेल.” ख्रिस्तामध्ये आपला स्वीकार केला जातो (इफिसकरांस १:६).

जुन्या करारामध्ये बलिदानाचे वर्णन आढळते, त्यातील प्रत्येक प्रकार म्हणजे एक प्रकार, पूर्वचित्रण आणि ख्रिस्त आपल्या सामंजस्यासाठी ख्रिस्तासाठी वधस्तंभावर आपल्यासाठी काय करेल याचा एक चित्र आहे. यापैकी एक म्हणजे "बळीचा बकरा" तो पापकर्म बळी देणारा बकरा घेऊन येतो आणि आपल्या पापांची कबुली देत ​​तो बकरीच्या डोक्यावर हात ठेवतो, अशा प्रकारे बकरा बाळगण्याकरता त्याने आपली बकरी बकरीकडे हस्तांतरित केली. मग बकरीला रानात कधीच परत येऊ दिलं जात नाही. जेव्हा आपण आमच्यासाठी मरण पावला तेव्हा येशूने आपल्या पापांवर स्वतःलाच धरुन ठेवले. तो आमची पापे आमच्यापासून कायमची दूर ठेवतो. इब्री लोकांस :9: २ says मध्ये म्हटले आहे की, “पुष्कळ लोकांची पापे दूर करण्यासाठी ख्रिस्त एकदाच अर्पण केला गेला.” यिर्मया :28१:31 म्हणतो, “मी त्यांच्या दुष्कृत्यांना क्षमा करीन आणि त्यांच्या पापांची मला पुन्हा आठवण होणार नाही.”

रोमकरांस पत्र ५:९ मध्ये असे म्हटले आहे, “त्याच्या रक्ताद्वारे आपण आता नीतिमान ठरलो असल्यामुळे, त्याच्याद्वारे देवाच्या क्रोधापासून आपले कितीतरी अधिक तारण होईल.” रोमकरांस पत्र अध्याय ४ व ५ वाचा. योहान ५:२४ मध्ये म्हटले आहे की, आपल्या विश्वासामुळे देवाने आपल्याला “अनंतकाळचे जीवन दिले आहे आणि आपला न्याय होणार नाही , तर आपण मरणातून जीवनात पार झालो आहोत.” तसेच रोमकरांस पत्र २:५; रोमकरांस पत्र ४:६ व ७; स्तोत्रसंहिता ३२:१ व २; लूक २४:४२ आणि प्रेषितांची कृत्ये १३:३८ पाहा.

रोमकर 4: & आणि the जुन्या कराराच्या स्तोत्र १२: १ आणि २ मधील कोट ज्याचे म्हणणे आहे: “धन्य ते आहेत ज्यांचे अपराध क्षमा झाले आहेत आणि ज्यांची पापे आच्छादित आहेत. ज्याच्या पापांबद्दल परमेश्वर त्याला मोजणार नाही तो धन्य! ” प्रकटीकरण १: says मध्ये असे म्हटले आहे की त्याने “आपल्या मरणातून आमच्या पापांपासून मुक्त केले.” मी करिंथकर 6:7 देखील पहा; कलस्सैकर १:१:12 आणि इफिसकर १:..

म्हणून हा न्याय पापाबद्दल नाही तर आपल्या कार्याविषयी आहे - आपण ख्रिस्तासाठी करीत असलेले कार्य. आम्ही त्याच्यासाठी केलेल्या कार्याला देव देईल. आमची कामे (कृत्ये) देवाच्या बक्षिसे मिळवण्याची कसोटी घेतील की नाही याबद्दल हा निर्णय आहे.

देव आम्हाला “करण्यास” शिकवते प्रत्येक गोष्टीत आपण जबाबदार आहोत. आपण जे शिकलो ते देवाच्या इच्छेचे पालन करतो की आपण काय जाणतो त्याकडे दुर्लक्ष करतो किंवा दुर्लक्ष करतो? आपण ख्रिस्त आणि त्याच्या राज्यासाठी किंवा स्वतःसाठी जगतो आहोत? आपण विश्वासू किंवा आळशी नोकर आहोत का?

देव ज्या कर्मांचा निवाडा करेल त्याचा पुरावा शास्त्रात आढळतो जिथे आपल्याला आज्ञा देण्यात आल्या आहेत किंवा काहीही करण्यास प्रोत्साहित केले जाते. शास्त्र वचनात आपल्याला जे करण्यास शिकवते त्या सर्व गोष्टींची चर्चा वेळ आणि वेळ आपल्याला करण्यास परवानगी देत ​​नाही. जवळजवळ प्रत्येक पत्रात देव त्याच्यासाठी करण्यास प्रोत्साहित करीत असलेल्या गोष्टीची एक यादी असते.

प्रत्येक विश्वासणा्याला कमीतकमी एक आध्यात्मिक भेट दिली जाते जेव्हा ते जतन केले जातात, जसे की शिक्षण देणे, देणे, उपदेश करणे, मदत करणे, सुवार्ता वगैरे वगैरे, ज्याचा उपयोग चर्च किंवा इतर विश्वासणारे आणि त्याच्या राज्यासाठी करण्यास सांगितले गेले आहे.

आपल्यामध्ये नैसर्गिक क्षमता, म्हणजेच ज्या गोष्टींमध्ये आपण पारंगत असतो, त्या जन्मजात असतात. बायबल म्हणते की या गोष्टीदेखील देवाने आपल्याला दिलेल्या आहेत, कारण १ करिंथकर ४:७ मध्ये म्हटले आहे की, देवाने आपल्याला जे दिले नाही असे काहीही आपल्याजवळ नाही. या सर्व गोष्टींचा उपयोग देवाची व त्याच्या राज्याची सेवा करण्यासाठी आणि इतरांना त्याच्याकडे आणण्यासाठी करणे ही आपली जबाबदारी आहे. याकोब १:२२ आपल्याला सांगते की, “केवळ ऐकणारे नव्हे, तर वचनाप्रमाणे वागणारे व्हा.” प्रकटीकरणातील संतांनी परिधान केलेले उत्तम सुती वस्त्र (पांढरे झगे) हे “देवाच्या पवित्र लोकांच्या नीतिमत्त्वाच्या कृत्यांचे” (प्रकटीकरण १९:८) प्रतिनिधित्व करते. यावरून हे स्पष्ट होते की ही गोष्ट देवासाठी किती महत्त्वाची आहे.

शास्त्रवचनांनी हे स्पष्ट केले आहे की आपण केलेल्या कार्याबद्दल देव आपल्याला प्रतिफळ देऊ इच्छितो. प्रेषितांची कृत्ये १०: says म्हणते, “देवदूताने उत्तर दिले, 'तुमच्या प्रार्थना आणि गरिबांना भेटवस्तू देवासमोर स्मारक म्हणून आल्या आहेत.' ”हे आपल्यापर्यंत पोहोचते की अशा काही गोष्टी आहेत ज्या आपल्याला बक्षिसे मिळविण्यास अडथळा आणू शकतात, आपण केलेल्या चांगल्या कार्याला देखील अपात्र ठरवतात आणि आपण मिळवलेले बक्षीस गमावतात.

१ करिंथकर ३:१०-१५ आपल्या कामांच्या न्यायनिवाड्याविषयी सांगते. त्याचे वर्णन बांधकाम असे केले आहे. वचन १० म्हणते, “प्रत्येकाने काळजीपूर्वक बांधकाम करावे.” वचन ११-१५ म्हणतात, “जर कोणी या पायावर सोने, चांदी, मौल्यवान दगड, लाकूड, गवत किंवा पेंढा वापरून बांधकाम केले, तर त्याचे काम जसे आहे तसे दाखवले जाईल, कारण तो दिवस ते उघडकीस आणेल. ते अग्नीने प्रकट केले जाईल आणि अग्नी प्रत्येक व्यक्तीच्या कामाच्या गुणवत्तेची परीक्षा घेईल. जर त्याने बांधलेले टिकून राहिले, तर बांधकाम करणाऱ्याला प्रतिफळ मिळेल. जर ते जळून खाक झाले, तर बांधकाम करणाऱ्याचे नुकसान होईल, पण तरीही तो वाचेल – जणू काही ज्वालांमधून निसटणाऱ्याप्रमाणे.”

रोमन्स १:: १०-१२ म्हणते, “आपल्यातील प्रत्येकजण स्वतःला देवाला हिशोब देईल.” देवाला आपली “चांगली” कामे “लाकूड, गवत आणि गवत” सारखी नको आहेत. २ योहान says म्हणतो, “आमच्यासाठी काम केलेले काम तुम्ही गमावू नका, परंतु तुमचे प्रतिफळ तुम्हाला बक्षीस द्या.” आपण आपले बक्षीस कसे मिळवतो किंवा गमावतो याची शास्त्रवचनाद्वारे उदाहरणे दिली आहेत. मॅथ्यू:: १-१. आम्हाला बरीच जागा दाखवते जिथे आपण बक्षिसे मिळवू शकतो परंतु काय करू नये याबद्दल थेट बोलते जेणेकरून आपण ते गमावू नये. मी ते दोन वेळा वाचत असे. यामध्ये तीन विशिष्ट “चांगली कामे” - धार्मिकतेचे विषय आहेत जे गरिबांना प्रार्थना, उपवास आणि उपवास आहेत. एक पद्य वाचा. गर्व हा येथे एक महत्त्वाचा शब्द आहे: इतरांनी पाहिले पाहिजे, सन्मान आणि गौरव मिळवावे अशी आमची इच्छा आहे. जर आपण “माणसांसारखे दिसण्यासाठी” कार्य करीत राहिलो तर त्यानुसार आपल्या “पित्याकडून” आम्हाला कोणतेही प्रतिफळ मिळणार नाही आणि आपले “प्रतिफळ पूर्ण” प्राप्त झाले आहे. आपल्याला आपली कामे “गुप्त” करण्याची गरज आहे, मग तो “मोकळेपणाने प्रतिफळ” देईल (श्लोक)). आम्ही आमची "चांगली कामे" पाहिजेत तर आपल्याकडे आधीच बक्षीस आहे. हे शास्त्रवचन अगदी स्पष्ट आहे, जर आपण स्वतःच्या फायद्यासाठी किंवा स्वार्थासाठी किंवा वाईट गोष्टींसाठी इतरांना दुखविण्यास किंवा इतरांपेक्षा स्वत: साठी काही केले तर आपले प्रतिफळ नष्ट होईल.

आणखी एक मुद्दा असा आहे की जर आपण आपल्या आयुष्यात पापाची परवानगी दिली तर ती आपल्याला अडथळा आणेल. जर आपण दयाळूपणे वागण्यासारखे किंवा देवाच्या इच्छेनुसार वागण्यास अपयशी ठरलो तर आपण देव आपल्याला दिलेल्या भेटी व क्षमता वापरण्यास दुर्लक्ष करतो तर आपण त्याला अपयशी ठरत आहोत. जेम्स बुक आपल्याला ही तत्त्वे शिकवते, जसे की जेम्स १:२२ असे म्हणतात की, “आपण वचनाचे कर्तव्य व्हावे.” जेम्स असेही म्हणतात की देवाचे वचन आरशाप्रमाणे आहे. जेव्हा आपण ते वाचतो तेव्हा आपण किती अपयशी होतो हे आपण पाहतो आणि देवाच्या परिमाण मानकांनुसार कार्य करत नाही. आम्ही आमची पापे आणि अपयश पाहिले. आम्ही दोषी आहोत आणि आम्हाला देवाला माफ करावे आणि आम्हाला बदलण्यास सांगावे लागेल. जेम्स अपयशाच्या विशिष्ट क्षेत्रांविषयी बोलतात जसे की गरजूंना मदत करणे, आपले भाषण, पक्षपात करणे आणि आपल्या भावांवर प्रेम करणे.

देवाने त्याच्या राज्यात वापरण्यासाठी आपल्यावर सोपवलेल्या गोष्टींकडे, मग त्या देणग्या असोत, क्षमता असोत, पैसा असो किंवा संधी असोत, आपण दुर्लक्ष कसे करतो हे पाहण्यासाठी मत्तय २५:१४-२७ वाचा. त्या गोष्टी देवासाठी वापरण्याची जबाबदारी आपली आहे. मत्तय २५ मध्ये भीती हा आणखी एक अडथळा आहे. अपयशाच्या भीतीमुळे आपण आपली देणगी 'पुरून' ठेवू शकतो आणि तिचा वापर करणे टाळू शकतो. तसेच, जर आपण अधिक देणग्या असलेल्या इतरांशी स्वतःची तुलना केली, तर मनात राग किंवा आपण पात्र नाही ही भावना आपल्याला अडथळा आणू शकते; किंवा कदाचित आपण निव्वळ आळशी असू. १ करिंथकर ४:३ म्हणते, “ज्यांना जबाबदारी सोपवण्यात आली आहे, त्यांनी विश्वासू असावे हे आवश्यक आहे.” मत्तय २५:२५ म्हणते की जे आपल्या देणग्या वापरत नाहीत ते “अविश्वासू आणि दुष्ट सेवक” आहेत.

देवासमोर सतत आरोप ठेवणारा सैतानसुद्धा आपल्याला अडथळा आणू शकतो. तो आपल्याला सतत देवाची सेवा करण्यापासून रोखण्याचा प्रयत्न करीत आहे. मी पीटर:: ((केजेव्ही) म्हणतो, “सावध राहा, जागृत राहा, कारण तुमचा शत्रू दियाबल गर्जना करणारा सिंहासारखा गर्जना करीत आहे आणि ज्याच्याकडे तो भस्म करतो त्याचा शोध कर.” श्लोक 5 म्हणते, "विश्वासावर ठाम राहून त्याचा प्रतिकार करा." लूक २२::8१ म्हणतो, “शिमोन, शिमोन, सैतानाने तुला गव्हासारखे चाळावे म्हणून मागितले आहे.” तो आपल्याला मोहात पाडतो आणि आपल्याला सोडण्यास उद्युक्त करतो.

इफिसकर :6:१२ म्हणते, “आम्ही देह आणि रक्ताविरूद्ध नाही तर या जगाच्या अंधाराच्या राज्यकर्त्यांविरूद्ध सत्ता आणि सत्ता यांच्या विरोधात कुस्ती करतो.” हे शास्त्र आपल्याला आपल्या शत्रू सैतानविरूद्ध लढण्याची साधने देखील देते. सैतानाच्या लबाडीचा मोह असताना जेव्हा येशू सैतानाचा पराभव करण्यासाठी शास्त्रवचनाचा कसा उपयोग करतो हे पाहण्यासाठी मॅथ्यू:: १- Read वाचा. जेव्हा आपण सैतान आपल्यावर आरोप करतो तेव्हा आपण शास्त्रवचनाचा देखील उपयोग करू शकतो जेणेकरून आपण दृढ उभे राहू आणि कार्य सोडू नये. कारण पवित्र शास्त्र सत्य आहे आणि सत्य आपल्याला मुक्त करेल. लूक २२: 12१ आणि See२ देखील पाहा ज्यामध्ये असे म्हटले आहे की येशूने पेत्रासाठी प्रार्थना केली की त्याचा विश्वास ढळणार नाही.

यापैकी कोणतेही अडथळे आपल्याला देवाची विश्वासूपणे सेवा करण्यापासून रोखू शकतात आणि आपले बक्षीस गमावू शकतात. मला वाटते की इफिसिस 6 चा एक मोठा भाग देवाच्या वचनात काय आहे हे जाणून घेण्याशी आहे, विशेषकरुन आपल्यासाठी देवाची अभिवचने कशी लागू करावी आणि सैतानाच्या लबाडीचा सामना करण्यासाठी सत्याचा कसा उपयोग करावा याबद्दल. जेम्स:: says म्हणतो, “सैतानाचा प्रतिकार करा आणि तो तुमच्यापासून पळून जाईल,” परंतु आपण सत्याने त्याचा प्रतिकार केला पाहिजे. जॉन 4: 7 म्हणतो, देवाचे “वचन सत्य आहे.” सत्य वापरण्यासाठी आपल्याला ते माहित असणे आवश्यक आहे. शत्रूविरूद्धच्या आपल्या युद्धामध्ये देवाचे वचन महत्त्वपूर्ण आहे.

तर मग, विश्वासणारे म्हणून आपण पाप केले आणि देवाला अपयशी ठरलो, तर आपण काय करावे? आपण पाप करतो आणि कमी पडतो हे आपल्या सर्वांना माहीत आहे. १ योहान १:६, ८ व १० आणि २:१ व २ पाहा. त्यात आपल्याला सांगितले आहे की, जर आपण म्हणतो की आपण पाप करत नाही, तर आपण स्वतःला फसवतो आणि आपण देवाच्या संगतीत नाही. १ योहान १:९ म्हणते, “जर आपण आपली पापे कबूल केली, तर तो विश्वासू व न्यायी आहे, तो आपली पापे क्षमा करील आणि आपल्याला सर्व अधर्मापासून शुद्ध करील. ” पण, जर आपण आपले पाप कबूल केले नाही, जर आपण देवापुढे ते कबूल करून आपल्या पापाचा सामना केला नाही, तर तो आपल्याला शिक्षा देईल. १ करिंथकर ११:३२ म्हणते, “जेव्हा अशा प्रकारे आपला न्याय केला जातो, तेव्हा आपल्याला शिक्षा दिली जात आहे, यासाठी की जगाबरोबर आपला अंतिम निंदा होऊ नये.” इब्रीकर १२:१-११ वाचा, ज्यात म्हटले आहे की तो “प्रत्येक पुत्राला, ज्याला तो स्वीकारतो,” त्याला फटके मारतो. लक्षात ठेवा की आपण पवित्र शास्त्रामध्ये पाहिले आहे की आपला न्याय केला जाणार नाही, आपल्याला दोषी ठरवले जाणार नाही आणि आपण देवाच्या अंतिम क्रोधास बळी पडणार नाही (योहान ५:२४; ३:१४, १६ आणि ३६), परंतु आपला परिपूर्ण पिता आपल्याला शिस्त लावेल.

तर मग आपण काय केले पाहिजे आणि असे करत असताना आपण आपल्या पुरस्कारापासून अपात्र ठरला पाहिजे. इब्री लोकांस 12: 1 आणि 2 कडे उत्तर आहे. ते म्हणते, “म्हणूनच ... आपल्यात अडथळा आणणारी प्रत्येक गोष्ट आणि आपल्या सहजतेने अडकवणारे पाप आपण बाजूला टाकावे आणि आपल्यासाठी निश्चित केलेली शर्यत आपण चिकाटीने चालू द्या.” मॅथ्यू :6::33 says म्हणतो, "तुम्ही प्रथम देवाचे राज्य शोधा." आपण आपल्यासाठी देवाची योजना जगण्यासाठी दृढनिश्चय केले पाहिजे.

आपण उल्लेख केला आहे की, जेव्हा आपण पुन्हा जन्म घेतो, तेव्हा देव आपल्या प्रत्येकाला एक किंवा अधिक आध्यात्मिक देणग्या देतो, ज्याद्वारे आपण त्याची सेवा करू शकतो आणि मंडळीची उभारणी करू शकतो; या गोष्टींसाठी प्रतिफळ द्यायला देवाला आवडते. इफिसकरांस पत्र ४:७-१६ मध्ये आपल्या देणग्या कशा वापराव्यात याबद्दल सांगितले आहे. वचन ११ म्हणते की ख्रिस्ताने “आपल्या लोकांना देणग्या दिल्या: काही प्रेषित, काही संदेष्टे, काही सुवार्तिक, काही पाळक व शिक्षक .” वचन १२-१६ (NIV) म्हणते, “त्याच्या लोकांना (KJV: संत) सेवेच्या कार्यासाठी सुसज्ज करण्यासाठी , यासाठी की ख्रिस्ताचे शरीर उभारले जावे… आणि परिपक्व व्हावे… जसा प्रत्येक अवयव आपले कार्य करतो.” संपूर्ण परिच्छेद वाचा. तसेच देणग्यांवरील हे इतर परिच्छेदही वाचा: १ करिंथकरांस पत्र १२:४-११ आणि रोमकरांस पत्र १२:१-३१. सोप्या भाषेत सांगायचे तर, देवाने तुम्हाला दिलेली देणगी वापरा. ​​रोमकरांस पत्र १२:६-८ पुन्हा वाचा.

चला, आपण आपल्या जीवनातील काही विशिष्ट क्षेत्रांवर नजर टाकूया, आणि देवाला आपण काय करावे असे वाटते याची काही उदाहरणे पाहूया. आपण मत्तय ६:१-१२ मधून पाहिले आहे की, प्रार्थना करणे, दान देणे आणि उपवास करणे या गोष्टी “प्रभूसाठी विश्वासूपणे” केल्यास प्रतिफळ मिळवून देतात. १ करिंथकर १५:५८ म्हणते, “तुम्ही स्थिर व अढळ असा, आणि प्रभूच्या कार्यात नेहमी भरपूर कार्य करा; कारण प्रभूमध्ये तुमचे श्रम व्यर्थ नाहीत हे तुम्हाला माहीत आहे.” २ तीमथ्य ३:१४-१६ हे एक असे शास्त्रवचन आहे जे यातील बऱ्याच गोष्टींना एकत्र जोडते, कारण त्यात तीमथ्याने आपल्या आत्मिक वरदानांचा उपयोग केल्याबद्दल सांगितले आहे. त्यात असे म्हटले आहे, “परंतु तू जे शिकला आहेस व ज्याची तुला खात्री पटली आहे, त्यातच टिकून राहा; कारण ज्यांच्याकडून तू ते शिकला आहेस, त्यांना तू ओळखतोस; आणि लहानपणापासूनच तू पवित्र शास्त्र जाणतोस; जे ख्रिस्त येशूवरील विश्वासाद्वारे तुला तारणासाठी ज्ञानी करण्यास समर्थ आहे. संपूर्ण शास्त्रवचन देवाच्या प्रेरणेने दिलेले आहे आणि ते शिकवण्यासाठी , दोष देण्यासाठी, सुधारण्यासाठी व नीतिमत्त्वात प्रशिक्षण देण्यासाठी उपयुक्त आहे, यासाठी की देवाचा सेवक सदासर्वकाळच्या चांगल्या कामासाठी पूर्णपणे सुसज्ज व्हावा .” व्वा!! तीमथ्याने आपल्या देणगीचा उपयोग इतरांना चांगली कामे करायला शिकवण्यासाठी करायचा होता. मग त्यांनी इतरांनाही तसेच करायला शिकवायचे होते. (२ तीमथ्य २:२).

मी पीटर :4:११ म्हणतो, “जर कोणी बोलत असेल तर त्याने देवाची वाणी म्हणून बोलू नये. जर कोणी सेवेचे दान असेल तर त्याने ते पुरविण्याच्या क्षमतेने करावे, यासाठी की येशू ख्रिस्ताद्वारे सर्व गोष्टीत देवाचे गौरव व्हावे.

आम्हाला चालू ठेवण्याचे प्रोत्साहन दिले गेले आहे, जे शिक्षणाशी संबंधित आहे, हा आहे की आपण देवाच्या वचनाच्या ज्ञानात सतत वाढत जावे. तीमथ्याला जे माहित नव्हते त्यांना ते शिकवू आणि उपदेश करू शकले नाही. जेव्हा आपण देवाच्या कुटुंबात प्रथम "जन्मलो" असतो तेव्हा आपल्याला “आम्ही वाढलेल्या शब्दाचे प्रामाणिक दुधाची इच्छा” असे प्रोत्साहन दिले जाते (2 पीटर 2: 8). जॉन :31::XNUMX१ मध्ये येशू म्हणाला, “माझ्या वचनाने सुरू ठेवा.” आपण देवाच्या वचनातून शिकण्याची गरज वाढवत नाही. ”

१ तीमथ्य ४:१६ म्हणते, “तू आपल्या जीवनाकडे व शिकवणीकडे लक्ष ठेव आणि त्यांत टिकून राहा...” हेही पाहा: २ पेत्र अध्याय १; २ तीमथ्य २:१५ आणि १ योहान २:२१. योहान ८:३१ म्हणते, “जर तुम्ही माझ्या वचनात टिकून राहाल, तर तुम्ही खरोखर माझे शिष्य आहात.” फिलिप्पैकर २:१५ व १६ पाहा. तीमथ्याने जसे केले, तसे आपणही जे शिकलो आहोत त्यात टिकून राहिले पाहिजे (२ तीमथ्य ३:१४). आपण इफिसकर अध्याय ६ कडेही वारंवार परत येतो, ज्यात विश्वासाविषयी वचनातून आपल्याला जे माहीत आहे त्याचा आणि बायबलचा ढाल व शिरस्त्राण इत्यादी म्हणून उपयोग करण्याचा वारंवार उल्लेख आहे; या वचनातील देवाच्या अभिवचने आहेत आणि सैतानाच्या हल्ल्यांपासून बचाव करण्यासाठी त्यांचा उपयोग होतो.

२ तीमथ्य ४:५ मध्ये, तीमथ्याला आणखी एक देणगी वापरून “सुवार्ता सांगण्याचे कार्य” करण्यास सांगितले आहे, ज्याचा अर्थ सुवार्ता सांगणे व इतरांना सांगणे, आणि “आपल्या सेवेची सर्व कर्तव्ये पार पाडण्यास ” सांगितले आहे. मत्तय आणि मार्क दोघेही आपल्याला सर्व जगात जाऊन सुवार्ता सांगण्याची आज्ञा देऊन शेवट करतात. प्रेषितांची कृत्ये १:८ म्हणते की आपण त्याचे साक्षीदार आहोत. हे आपले मुख्य कर्तव्य आहे. २ करिंथकर ५:१८-१९ आपल्याला सांगते की त्याने “आपल्याला सलोख्याची सेवा दिली आहे.” प्रेषितांची कृत्ये २०:२९ म्हणते, “प्रभू येशूने मला दिलेली शर्यत पूर्ण करणे आणि कार्य – देवाच्या कृपेच्या सुवार्तेची साक्ष देण्याचे कार्य – पूर्ण करणे, हाच माझा एकमेव उद्देश आहे.” रोमकरांस पत्र ३:२ सुद्धा पाहा.

पुन्हा आपण इफिसकरांस पत्र ६ कडे येतो. येथे ‘ स्थिर राहा’ हा शब्द वापरला आहे: याचा अर्थ आहे “कधीही सोडू नका,” “कधीही माघार घेऊ नका” किंवा “कधीही हार मानू नका.” हा शब्द तीन वेळा वापरला आहे. पवित्र शास्त्रामध्ये ‘चालू ठेवा’, ‘चिकाटी ठेवा’ आणि ‘शर्यत पूर्ण करा’ हे शब्दही वापरले आहेत. आपली शर्यत पूर्ण होईपर्यंत आपण आपल्या तारणकर्त्यावर विश्वास ठेवत राहिले पाहिजे आणि त्याचे अनुसरण करत राहिले पाहिजे (इब्रीकरांस पत्र १२:१-२). जेव्हा आपण अयशस्वी होतो, तेव्हा आपण आपला अविश्वास आणि अपयश कबूल केले पाहिजे, उठून उभे राहिले पाहिजे आणि देवाला आपल्याला टिकवून ठेवण्याची विनंती केली पाहिजे. करिंथकरांस पत्र १:५८ मध्ये स्थिर राहण्यास सांगितले आहे. प्रेषितांची कृत्ये १४:२२ आपल्याला सांगते की प्रेषित मंडळ्यांमध्ये गेले आणि “शिष्यांना बळकट करून, त्यांना विश्वासात टिकून राहण्यास प्रोत्साहन दिले” (NKJV). NIV मध्ये “विश्वासाशी खरे राहा” असे म्हटले आहे.

आपण पाहिले की तीमथ्याने शिकत राहावे आणि जे शिकला आहे त्यात टिकून राहावे (२ तीमथ्य ३:१४). आपल्याला माहित आहे की आपण विश्वासाने तारले जातो, पण आपण विश्वासाने चालतो सुद्धा. गलतीकरांस पत्र २:२० म्हणते की आपण “देवाच्या पुत्रावरील विश्वासाने दररोज जगतो.” मला वाटते की विश्वासाने जगण्याचे दोन पैलू आहेत. १) येशूवरील विश्वासाने आपल्याला जीवन (अनंतकाळचे जीवन) दिले जाते (योहान ३:१६). योहान ५:२४ मध्ये आपण पाहिले की जेव्हा आपण विश्वास ठेवतो तेव्हा आपण मृत्यूतून जीवनात जातो. रोमकरांस पत्र १:१७ आणि इफिसकरांस पत्र २:८-१० पाहा. आता आपण पाहतो की जोपर्यंत आपण शारीरिकरित्या जिवंत आहोत, तोपर्यंत आपण आपले जीवन सतत त्याच्यावरील विश्वासाने आणि तो आपल्याला जे काही शिकवतो त्याद्वारे जगायचे आहे, दररोज त्याच्यावर विश्वास ठेवून, त्याचा भरवसा ठेवून आणि त्याची आज्ञा पाळून: त्याच्या कृपेवर, प्रीतीवर, सामर्थ्यावर आणि विश्वासूपणावर भरवसा ठेवून. आपण विश्वासू राहायचे आहे; टिकून राहायचे आहे.

याचे स्वतःचे दोन भाग आहेत: १) तीमथ्याला उपदेश केल्याप्रमाणे सिद्धांताशी एकनिष्ठ राहणे, म्हणजेच कोणत्याही खोट्या शिकवणीकडे आकर्षित न होणे. प्रेषितांची कृत्ये १४:२२ म्हणते की त्यांनी “शिष्यांना विश्वासाशी एकनिष्ठ राहण्यास ” प्रोत्साहन दिले. २) प्रेषितांची कृत्ये १३:४२ आपल्याला सांगते की प्रेषितांनी “त्यांना देवाच्या कृपेत टिकून राहण्यासाठी पटवून दिले.” इफिसकरांस पत्र ४:१ आणि १ तीमथ्य १:५ व ४:१३ सुद्धा पाहा. पवित्र शास्त्र याचे वर्णन “चालणे,” “आत्म्यात चालणे” किंवा “प्रकाशात चालणे” असे करते, जे अनेकदा संकटे आणि अडचणींचा सामना करत केले जाते. सांगितल्याप्रमाणे, याचा अर्थ हार न मानणे असा आहे.

योहान::-6-65० च्या शुभवर्तमानात बरेच शिष्य निघून गेले आणि त्याचा पाठलाग सोडला आणि येशू बारा जणांना म्हणाला, “तुम्हीसुद्धा जाल का?” पेत्र येशूला म्हणाला, “आम्ही कोणाकडे जाऊ? तुमच्याकडे सार्वकालिक जीवनाचे शब्द आहेत.” येशूच्या मागे जाण्याविषयी आपल्याकडे अशीच मनोवृत्ती असली पाहिजे. देवाचे वचन दिलेली जमीन पाहण्यासाठी हेर पाठविलेल्या हेरांच्या अहवालात हे शास्त्रवचनात स्पष्ट केले आहे. देवाच्या अभिवचनांवर विश्वास ठेवण्याऐवजी त्यांनी निराशेचा अहवाल परत आणला आणि फक्त यहोशवा व कालेब यांनी लोकांना पुढे जाण्यास व देवावर भरवसा ठेवण्यास प्रोत्साहित केले. लोकांनी देवावर भरवसा ठेवला नाही, म्हणून ज्यांनी विश्वास ठेवला नाही त्यांचा वाळवंटात नाश झाला. इब्री लोक म्हणतात की देवावर विश्वास ठेवणे आणि सोडणे सोडणे हा आपल्यासाठी एक धडा आहे. इब्री लोकांस :70:१२ पाहा जे म्हणते, “बंधूनो आणि बघा, तुमच्यातील कोणाचाही पापी व अविश्वासू अंतःकरणाने जिवंत देवापासून दूर जाऊ नका.”

जेव्हा जेव्हा आमची परीक्षा घेतली जाते आणि परीक्षेचा प्रयत्न केला जातो तेव्हा देव आपल्याला बळकट व धैर्यवान व विश्वासू बनवण्याचा प्रयत्न करतो. आपण आपल्या परीक्षांवर आणि सैतानाच्या बाणांवर विजय मिळवण्यास शिकतो. देवावर विश्वास ठेवण्यास आणि त्याचे अनुसरण करण्यास अयशस्वी झालेल्या इब्री लोकांसारखे होऊ नका. १ करिंथकर 4: १ आणि २ म्हणते, “आता ज्यांना विश्वास ठेवला आहे त्यांनी विश्वासू राहिले पाहिजे.”

प्रार्थना करण्याचा एक आणखी एक क्षेत्र आहे. मॅथ्यू 6 नुसार हे स्पष्ट आहे की देव आपल्या प्रार्थनांसाठी आम्हाला बक्षीस देतो. प्रकटीकरण:: says म्हणते की आमच्या प्रार्थना गोड चव आहेत, ती देवाला अर्पित आहेत जसे जुना करारातील धूप. या श्लोकात असे म्हटले आहे की, “त्यांच्याकडे सोन्याच्या भांड्यात भरलेल्या देवांच्या प्रार्थना आहेत.” मॅथ्यू:: says म्हणते, “तुमच्या वडिलांना प्रार्थना करा… मग तुमचा पिता जो छुप्या गोष्टी पाहतो तो तुम्हाला प्रतिफळ देईल.”

प्रार्थनेचे महत्त्व – सातत्यपूर्ण प्रार्थना – प्रार्थना कधीही सोडू नये, हे शिकवण्यासाठी येशू एका अन्यायी न्यायाधीशाची गोष्ट सांगतो (लूक १८:१-८). ते वाचा. एका विधवेने न्यायासाठी न्यायाधीशाकडे सतत पाठपुरावा केला, अखेरीस तिने त्याला सतत त्रास दिल्यामुळे त्याने तिची विनंती मान्य केली . देव आपल्यावर प्रेम करतो. मग तो आपल्या प्रार्थनांना कितीतरी अधिक उत्तर देईल. पहिल्या वचनात म्हटले आहे, “येशूने हा दृष्टांत त्यांना हे दाखवण्यासाठी सांगितला की त्यांनी नेहमी प्रार्थना करावी आणि हार मानू नये. ” देवाला केवळ आपल्या प्रार्थनांना उत्तर द्यायचे नाही, तर तो प्रार्थना केल्याबद्दल आपल्याला प्रतिफळही देतो. आश्चर्यकारक!

इफिसकर 6: १ 18 आणि १,, जे आपण या चर्चेत बर्‍याच वेळा परत आलो आहोत. पौलाने पत्र संपवून विश्वासणा “्यांना “सर्व प्रभूच्या लोकांसाठी” प्रार्थना करण्यास प्रोत्साहन दिले. आपल्या सुवार्तिक प्रयत्नांसाठी प्रार्थना कशी करावी याबद्दलही तो खूप विशिष्ट होता.

मी तीमथ्य २: १ म्हणतो, "तर मग मी सर्वांना विनंती, प्रार्थना, मध्यस्थी आणि आभार मानण्याची विनंती करतो." तीन वचनात असे म्हटले आहे की, “हा चांगला आहे आणि आपल्या तारणहार्यास आनंददायक आहे, ज्याला सर्व लोकांचे तारण व्हावे अशी इच्छा आहे.” हरवलेल्या प्रियजनांसाठी आणि मित्रांसाठी प्रार्थना करणे आपण कधीही थांबवू नये. कलस्सैकर 2: २ आणि In मध्ये पॉल विशेषतः सुवार्तेसाठी कशी प्रार्थना करावी याबद्दल देखील सांगते. त्यात म्हटले आहे, “सावधगिरी बाळगून व कृतज्ञतेने प्रार्थना करण्यास वाहून घ्या.”

इस्राएली लोक एकमेकांना कसे निराश करत होते हे आपण पाहिले. आपल्याला एकमेकांना निराश न करता प्रोत्साहन देण्यास सांगितले आहे. खरे तर, प्रोत्साहन देणे हे एक आध्यात्मिक वरदान आहे. आपण केवळ या गोष्टी करायच्या आणि त्या करत राहायच्या नाहीत, तर इतरांनाही त्या करण्यास शिकवायचे आणि प्रोत्साहन द्यायचे आहे. १ थेस्सलनीकाकर ५:११ आपल्याला तसे करण्याची आज्ञा देते, की “एकमेकांना उभारा.” देवाच्या न्यायनिवाड्यामुळे तीमथ्यालाही इतरांना उपदेश करण्यास, सुधारण्यास आणि प्रोत्साहन देण्यास सांगितले होते . २ तीमथ्य ४:१-२ म्हणते, “देवाच्या व ख्रिस्त येशूच्या समक्ष, जो जिवंतांचा व मेलेल्यांचा न्यायनिवाडा करील, आणि त्याच्या प्रकट होण्याच्या व त्याच्या राज्याच्या दृष्टीने, मी तुला ही आज्ञा देतो: वचनाचा प्रचार कर; योग्य वेळी व अयोग्य वेळीही तयार राहा; मोठ्या धीराने व काळजीपूर्वक शिकवून सुधार, दोष दे आणि प्रोत्साहन दे.” तसेच १ पेत्र ५:८-९ पाहा.

शेवटी, परंतु खरोखर ते पहिले असले पाहिजे, आम्हाला सर्व शास्त्रवचनांमध्ये अशी आज्ञा देण्यात आली आहे की एकमेकांवर, आपल्या शत्रूंवरही प्रीति करावी. १ थेस्सलनीकाकर 4:१० म्हणते, “तू देवाच्या कुटुंबावर प्रेम करतोस… तरीसुद्धा आम्ही तुला अधिकाधिक करण्याने उद्युक्त करतो.” फिलिप्पैन्स १: says म्हणते, “तुमचे प्रेम अधिकाधिक वाढू शकेल.” इब्री लोकांस १:: १ आणि जॉन १:: also देखील तो “आणखी” म्हणतो हे रोचक आहे. कधीही जास्त प्रेम असू शकत नाही.

आपल्याला धैर्य धरण्यास प्रोत्साहित करणारे अध्याय शास्त्रात सर्वत्र आहेत. थोडक्यात, आपण नेहमी काहीतरी करत राहिले पाहिजे आणि काहीतरी करत रहावे. कलस्सैकर :3:२:23 (केजेव्ही) म्हणतो, “जे काही तुझ्या हाताने करावयास मिळेल ते परमेश्वरासाठी मनापासून (किंवा मनापासून एनआयव्हीमध्ये) कर.” कलस्सैकर :3:२:24 पुढे म्हणतो, “तुम्हाला ठाऊकच आहे की तुम्हाला प्रभूकडून वारसा मिळेल. तुम्ही ज्याची उपासना करता तोच हा परमेश्वर आहे. ” २ तीमथ्य:: says म्हणते, “मी चांगली लढाई लढली आहे, मी माझा विश्वास संपवला आहे.” आपण हे सांगण्यास सक्षम आहात? १ करिंथकर :2: २ says म्हणते “म्हणून धाव घ्या की तुम्ही बक्षीस जिंकता.” गलतीकर:: says म्हणते, “तुम्ही चांगली शर्यत चालवत होता. तुम्हाला सत्याचे पालन करण्यास कोणी अडथळा आणला? ”

पवित्र आत्मा दोन्ही ठिकाणी सर्वत्र आणि विशेषतः विश्वासूंमध्ये उपस्थित आहे. स्तोत्र १ 139:: & आणि says म्हणतो, “मी तुझ्या आत्म्यापासून कोठे जाऊ? मी तुझ्या उपस्थितीपासून पळून जाऊ शकतो का? जर मी स्वर्गात गेलो तर तिथे तू असतोस मी जर खोलीत खोल अंथरुणावर पडलो तर तू तिथेच असतोस. ” पवित्र आत्मा सर्वत्र उपस्थित असणार नाही, जरी सर्व विश्वासू स्वर्गात असले तरीही.

पवित्र आत्म्यामध्ये विश्वासूंमध्ये ते “पुन्हा जन्म,” किंवा “आत्म्यापासून जन्मलेले” क्षणातच राहतात (जॉन:: --3) हे माझे मत आहे की जेव्हा पवित्र आत्मा विश्वासाने जगण्यासाठी येतो तेव्हा तो स्वतःशी त्या व्यक्तीच्या आत्म्यात सामील होतो जो एका लग्नासारखा संबंध आहे. 3 करिंथकर 8: 6 बी आणि 16 “असे म्हटले आहे की, 'ते दोघे एकदेह होतील.' परंतु जो कोणी प्रभूशी एकरूपात राहतो तो त्याच्याबरोबर आत्म्यात एक आहे. ” मला असे वाटते की मी मरेपर्यंतही पवित्र आत्मा माझ्या आत्म्याशी एकरूप राहील.

आपल्या प्रश्नाचे उत्तर देण्यासाठी सर्वोत्तम परिच्छेद लूक १:: १ 16--18१ मधून आला आहे. निकाल त्वरित असतो, परंतु तो मरणानंतर लगेचच अंतिम किंवा पूर्ण होत नाही. जर आपण येशूवर विश्वास ठेवत आहोत तर आपला आत्मा व आत्मा येशूबरोबर स्वर्गात असतील. (२ करिंथकर:: -31-१० म्हणते, “देहापासून अनुपस्थित राहणे म्हणजे परमेश्वराजवळ हजर असावे.) अविश्वासू लोक शेवटच्या निर्णयापर्यंत पातालमध्ये राहतील आणि मग अग्नीच्या तळ्यात जातील. (प्रकटीकरण २०: ११-१-2) विश्वासणा्यांचा त्यांच्या कृतींबद्दलचा न्याय केला जाईल जे त्यांनी देवासाठी केले, परंतु पापासाठी नव्हे. (१ करिंथकर 5: १०-१-8) ख्रिस्तामध्ये आपल्याला क्षमा मिळाल्यामुळे आमच्या पापांचा न्याय होणार नाही. विश्वास न ठेवणा their्यांचा त्यांच्या पापांसाठी न्याय होईल. (प्रकटीकरण २०:१:10; २२:१:20; २१:२:11)

जॉन 3 मध्ये: 5,15.16.17.18 आणि 36 येशू म्हणतो की जे लोक त्यांच्यासाठी मरण पावले आहेत त्यांच्याकडे अनंतकाळचे जीवन आहे आणि जे विश्वास ठेवतात त्यांना आधीच दोषी ठरविले गेले आहे. मी करिंथिन 15: 1-4 म्हणते, "जिझस आमच्या पापांसाठी मरण पावला ... त्याला दफन केले गेले आणि तिसऱ्या दिवशी त्याला उठविले गेले." 1 9 .60 चे कार्य: "प्रभू येशूवर विश्वास ठेवा आणि तुमचे तारण होईल. "16 तीमथ्य 31: 2 म्हणते," मला खात्री आहे की त्या दिवशी मी जे जे केले आहे ते तो ठेवण्यास समर्थ आहे. "

“भूतकाळ” आयुष्य लक्षात ठेवण्याच्या प्रश्नाला उत्तर देताना ते आपल्या प्रश्नावर काय म्हणायचे यावर अवलंबून असते.

१). जर तुम्ही पुनर्जन्माबद्दल विचारत असाल, तर बायबल ते शिकवत नाही. पवित्र शास्त्रामध्ये दुसऱ्या रूपात किंवा दुसरी व्यक्ती म्हणून परत येण्याचा कोणताही उल्लेख नाही. इब्री ९:२७ म्हणते की, “मनुष्याला एकदा मरणे नेमलेले आहे आणि यानंतर न्यायनिवाडा आहे.”

2). आपण मरणानंतर आपल्या आयुष्याची आठवण येईल का असे आपण विचारत असल्यास, आपल्या आयुष्यादरम्यान आपण जे केले त्याबद्दल जेव्हा आमचा न्याय होतो तेव्हा आपल्या सर्व कर्मांची आठवण येते.

भूतकाळ, वर्तमान आणि भविष्यकाळातील सर्व काही देव जाणतो आणि अविश्वासणा their्यांना त्यांच्या पापी कृत्यांसाठी देव न्याय देईल आणि त्यांना चिरंतन शिक्षा मिळेल आणि देवाच्या राज्यासाठी केल्या गेलेल्या कामांसाठी श्रद्धावानांना प्रतिफळ दिले जाईल. (जॉन अध्याय and आणि मॅथ्यू १२: & 3 आणि Read 12 वाचा.) देव सर्व काही आठवते.

प्रत्येक ध्वनी लहरी कुठेतरी बाहेर आहे हे लक्षात घेता आणि आपल्याकडे आता आपल्या आठवणी साठवण्यासाठी “ढग” आहेत हे लक्षात घेऊन विज्ञान केवळ देव काय करू शकेल हे पकडण्यास सुरवात करत नाही. कोणताही शब्द किंवा कृत्य देवाला ज्ञानीही नाही.