आपल्या प्रश्नाचे उत्तर म्हणून, जे लोक येशू ख्रिस्तावर विश्वास ठेवतात, त्यांच्या तारणासाठी देव आपली तरतूद करुन स्वर्गात जातो आणि अविश्वासूंना चिरंतन शिक्षेस दोषी ठरविले जाते. जॉन :3:36 says म्हणते, “जो पुत्रावर विश्वास ठेवतो त्याला अनंतकाळचे जीवन मिळते, परंतु जो पुत्राला नाकारतो त्याला जीवन दिसणार नाही कारण देवाचा क्रोध त्याच्यावर राहतो,”

जेव्हा आपण मरता तेव्हा आपला आत्मा आणि आत्मा आपला शरीर सोडून द्या. उत्पत्ति :35 18:१:25 आपल्याला हे दाखवते जेव्हा जेव्हा ती राहेलच्या मृत्यूविषयी सांगते तेव्हा ती म्हणाली, “तिचा जीव जात असताना (ती मरण पावली म्हणून).” जेव्हा शरीर मरतो, आत्मा आणि आत्मा निघून जातो परंतु त्यांचे अस्तित्व टिकत नाही. मत्तय २:46:XNUMX मध्ये हे अगदी स्पष्ट आहे की मृत्यूनंतर काय घडते, जेव्हा अनीतीबद्दल बोलताना असे म्हटले आहे: "ते चिरंतन शिक्षेसाठी जातील, परंतु नीतिमान अनंतकाळच्या जीवनासाठी जातील."

पौलाने विश्वासणा teaching्यांना शिकवताना सांगितले की “आपण देहापासून दूर राहतो त्या क्षणी आपण प्रभूसमवेत उपस्थित होतो” (5 करिंथकर 8: 20). जेव्हा येशू मेलेल्यांतून उठविला गेला, तेव्हा तो देव पित्याकडे जाण्यास गेला (जॉन २०:१:17). जेव्हा जेव्हा त्याने आपल्यासाठी त्याच जीवनाचे वचन दिले आहे, तेव्हा आपल्याला माहित आहे की ते आपल्याबरोबर राहील आणि तेही त्याच्याबरोबर राहू.

लूक १:: २२--16१ मध्ये आपण श्रीमंत माणूस आणि लाजर यांचा अहवाल पाहतो. नीतिमान गरीब माणूस “अब्राहमच्या बाजूने” होता पण श्रीमंत मनुष्य हेडिसमध्ये गेला व तो व्याकुळ झाला. 22 व्या श्लोकात आपण पाहतो की त्यांच्या दरम्यान एक मोठी खाडी निश्चित केली गेली आहे जेणेकरून तेथे एकदा अधार्मिक माणूस स्वर्गात जाऊ शकला नाही. 31 व्या श्लोकात हे हेडसचा छळ करण्याचे ठिकाण आहे.

रोमन्स :3:२:23 मध्ये असे म्हटले आहे की, “सर्वांनी पाप केले आहे आणि ते देवाच्या गौरवाला उणे पडले आहेत.” यहेज्केल 18: 4 आणि 20 म्हणते, “आत्मा (आणि व्यक्तीसाठी आत्मा या शब्दाचा वापर लक्षात घ्या) जो पापे मरेल ... दुष्टांचे दुष्परिणाम त्याच्या स्वतःवरच असेल.” (प्रकटीकरण २०: १०,१ & आणि १ in नुसार शास्त्रात या अर्थाने मृत्यू हा शारीरिक मृत्यू नाही तर लूक १ 20 मध्ये सांगितल्याप्रमाणे देवापासून कायमचा विभक्त होणे आणि चिरंतन शिक्षा आहे. रोमन्स :10,14:२:15 म्हणते, “पापाचे वेतन म्हणजे मृत्यू होय,” आणि मॅथ्यू १०:२:16 म्हणते, “ज्याला आत्मा व शरीर दोघेही नरकात नष्ट करण्यास समर्थ आहे, त्यास घाबरा.”

तर मग आपण सर्व जण अनीतिमान पापी असल्याने स्वर्गात कोण जाणे शक्य आहे आणि ते देवाबरोबर सदासर्वकाळ राहू शकेल? मृत्यूच्या शिक्षेपासून आपली सुटका किंवा खंडणी कशी दिली जाऊ शकते. रोमन्स :6:२:23 देखील उत्तर देतो. देव आपल्या बचावासाठी येतो, कारण तो म्हणतो, “देवाची देणगी आपल्या प्रभु येशू ख्रिस्ताद्वारे अनंतकाळचे जीवन आहे.” मी पीटर 1: 1-9 वाचा. येथे आम्ही पेत्र चर्चा करीत आहोत की विश्वासू लोकांना एखादा वारसा कसा मिळाला आहे “जो कधीही नष्ट होऊ शकत नाही, लुप्त होऊ शकत नाही किंवा कोसळू शकत नाही - ठेवला जाईल कायमचे स्वर्गात ”(श्लोक N एनआयव्ही) येशूवर विश्वास ठेवल्यामुळे “विश्वासाचे निष्कर्ष आणि आपल्या आत्म्याचे तारण” कसे प्राप्त होते यावर पेत्र बोलतो (वचन 4). (मॅथ्यू २:9:२:26सुद्धा पहा.) फिलिप्पैकर २: & आणि us आपल्याला सांगतात की देवासारखेपणाचा दावा करणारा येशू “प्रभु” आहे आणि त्याने त्यांच्यासाठी मरण पावला पाहिजे यावर प्रत्येकाने कबूल केले पाहिजे (जॉन :28:१:2; मत्तय २::8०) ).

येशू जॉन १:: in मध्ये म्हणाला, “मी मार्ग, सत्य आणि जीवन आहे; माझ्याद्वारे कोणीही पित्याकडे येऊ शकत नाही. ” स्तोत्र २:१२ म्हणते, "पुत्राला चुंबन घ्या, नाही तर तो रागावेल आणि आपण वाटेने मरावे."

नवीन कराराच्या अनेक परिच्छेदांमध्ये येशूवरील आपला विश्वास “सत्याचे पालन करणे” किंवा “सुवार्तेचे पालन करणे” असे म्हटले आहे, ज्याचा अर्थ “प्रभु येशूवर विश्वास ठेवणे” आहे. मी पीटर १:२२ म्हणतो, “तुम्ही आत्म्याद्वारे सत्याचे पालन करण्यास स्वतःला शुद्ध केले आहे.” इफिसकर १:१:1 म्हणते, “त्याच्यातही तुम्ही आहात विश्वासुआणि जेव्हा तुम्ही सत्याची शिकवण ऐकली ती तुम्हाला तारण देण्याविषयीची सुवार्ता आहे, ज्यात तुम्ही विश्वास ठेवला आहे आणि तुम्हाला पवित्र आत्म्याने अभिवचन दिले आहे. (रोमन्स १०:१:10 आणि इब्री लोकांस:: २ वाचा.)

शुभवर्तमान (म्हणजे चांगली बातमी) ची घोषणा करिंथकरांस १ Corinthians: १-. मध्ये झाली आहे. ते म्हणते, “बंधूनो, मी तुम्हाला सुवार्ता सांगत आहे. जी सुवार्ता तुम्ही आपणास प्राप्त झाली आहे ... की ख्रिस्त आमच्या पापांसाठी मरण पावला, पवित्र शास्त्रानुसार, आणि त्याला पुरण्यात आले आणि ते तिस third्या दिवशी पुन्हा उठले…” येशू मत्तय २:15:२:1 मध्ये म्हटले आहे की, “हे माझे नव्या कराराचे रक्त आहे जे पुष्कळांसाठी पापाच्या सुटकेसाठी ओतले जात आहे.” मी पीटर २:२:3 (एनएएसबी) म्हणतो, "त्याने स्वत: च्या पापांवर स्वत: च्या शरीरावर स्वत: चा वधस्तंभ वाहविला." मी तीमथ्य २: says म्हणतो, “त्याने सर्वांसाठी खंडणी दिली.” जॉब :26 28:२:2 म्हणतो, “त्याला खड्ड्यात जाण्यापासून वाचवा, मी त्याच्यासाठी खंडणी शोधली आहे.” (यशया 24 2:,,,,,, १० वाचा.)

जॉन १:१२ आपल्याला काय करावे ते सांगते, "परंतु जितके ज्यांनी त्याला स्वीकारले त्यांना देवाची मुले होण्याचा हक्क दिला, जे त्याच्या नावावर विश्वास ठेवतात त्यांनाही." रोमन्स १०:१:1 म्हणते, “जो प्रभूच्या नावाने धावा करतो त्याला वाचवले जाईल.” जॉन :12:१:10 म्हणते की ज्याने त्याच्यावर विश्वास ठेवला आहे त्याला “सार्वकालिक जीवन” आहे. जॉन १०:२:13 म्हणतो, "मी त्यांना अनंतकाळचे जीवन देतो आणि ते कधीच मरणार नाहीत." प्रेषितांची कृत्ये १:3::16 मध्ये हा प्रश्न विचारला जातो की, “तारण्यासाठी मी काय करावे?” आणि उत्तर दिले, “प्रभु येशू ख्रिस्तावर विश्वास ठेवा आणि तुमचे तारण होईल.” जॉन २०::10१ म्हणतो, "ही येशू ख्रिस्त आहे असा विश्वास ठेवता यावा आणि त्याच्या नावाने तुम्हाला जीवन मिळावे यावर विश्वास ठेवा."

पवित्र शास्त्र पुरावा दर्शवितो की विश्वास ठेवणा of्यांचे आत्मे येशूबरोबर स्वर्गात असतील. प्रकटीकरण:: and आणि २०: In मध्ये नीतिमान शहीदांच्या आत्म्यांना योहानाने स्वर्गात पाहिले. मॅथ्यू १:: २ आणि मार्क:: २ मध्ये आपण पाहतो की जिथे येशू पीटर, याकोब आणि योहान यांना घेऊन एका उंच डोंगरावर गेला तेथे त्यांचे रुपांतर येशूसमोर केले आणि मोशे व एलीया त्यांच्यासमोर प्रकट झाले आणि ते येशूबरोबर बोलत होते. ते केवळ आत्म्यापेक्षा अधिक नव्हते कारण शिष्य त्यांना ओळखतात आणि ते जिवंत होते. फिलिप्पैकरांस १: २०-२6 मध्ये पौल लिहितो, “ख्रिस्ताबरोबर निघून जा. कारण ते फारच चांगले आहे.” इब्री लोकांस १२:२२ स्वर्गबद्दल बोलते जेव्हा ते म्हणतात, “तुम्ही सियोन पर्वतावर आणि जिवंत देवाचे नगर, स्वर्गीय यरुशलेमे, देवदूतांच्या असंख्य लोक, सर्वसाधारण सभा व चर्च (सर्व विश्वासू लोकांना दिलेले नाव) वर आला आहात. ) स्वर्गात दाखल झालेल्या पहिल्या मुलापैकी. ”

इफिसकरांस १: says म्हणते, "त्याच्यामध्ये आपण त्याच्या रक्ताद्वारे मुक्तता केली आहे, त्याच्या कृपेच्या समृद्धीनुसार आपल्या अपराधांची क्षमा केली आहे."

देवाच्या वचनात सूचना व उपदेशांची अपार सुची आहे ज्यांनी तारणहार, येशू, यांचे जीवन कसे जगावे याविषयी उपदेश: आपण काय करावे, जसे की आपण आपल्या शेजा and्यावर व आपल्या शत्रूंवर कसे प्रेम केले पाहिजे याविषयी शास्त्र सांगते. इतरांना मदत करणे किंवा आपण कसे बोलावे आणि आपण कसे विचार केला पाहिजे.

जेव्हा पृथ्वीवरील आपले जीवन संपेल, तेव्हा आपल्यासाठी (ख्रिस्तावर विश्वास ठेवणारे) आपल्यासाठी जो मरण पावला त्यासमोर आपण उभे राहू आणि ज्या ज्या गोष्टी आपण केल्या त्या सर्वांचा न्याय केला जाईल. केवळ आपणच करीत असलेल्या प्रत्येक विचार, शब्द आणि कृतीचे मूल्य देवाचे प्रमाण ठरवेल. मत्तय :5::48 मध्ये येशू म्हणतो, “म्हणून जसा तुमचा स्वर्गीय पिता परिपूर्ण आहे तसे परिपूर्ण व्हा.”

आमची कामे आमच्यासाठी केली गेली आहेत: गौरव, आनंद किंवा मान्यता किंवा मिळवण्यासाठी; की ते देव व इतरांसाठी केले गेले होते? आपण काय स्वार्थी किंवा निस्वार्थ होतो? हा निकाल ख्रिस्ताच्या न्यायाधीश सीटवर येईल. 2 करिंथकर 5: 8-10 करिंथ येथील चर्चमधील विश्वासणा to्यांना लिहिलेले होते. हा न्यायाधीश फक्त त्यांच्यासाठीच आहे ज्यांचा विश्वास आहे आणि परमेश्वराबरोबर सर्वकाळ राहील. २ करिंथकर:: & आणि १० मध्ये असे म्हटले आहे की, “म्हणून आम्ही त्याला खूष करण्याचे ध्येय ठेवतो. कारण आपण सर्वांनी ख्रिस्ताच्या न्यायासनासमोर उभे राहावे जेणेकरून आपल्यातील प्रत्येकाने जे शरीरात आपल्यासाठी चांगले किंवा वाईट अशा चांगल्या गोष्टी केल्या आहेत. हा एक निकाल आहे कामे आणि त्यांचे हेतू.

मध्ये ख्रिस्ताचा न्यायालयीन आसन नाही आपण स्वर्गात जाऊ की नाही याबद्दल. आम्ही जतन केले किंवा आमच्या पापांची क्षमा झाली आहे की नाही याबद्दल नाही. आम्ही येशूवर विश्वास ठेवतो तेव्हा आम्ही क्षमा केली आणि अनंतकाळचे जीवन मिळते. जॉन :3:१:16 म्हणते, "जगाने इतके प्रेम केले की त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, की जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याचा नाश होऊ नये तर त्याला अनंतकाळचे जीवन मिळेल." ख्रिस्तामध्ये आम्हाला स्वीकारले गेले आहे (इफिसकर 1: 6)

जुन्या करारामध्ये बलिदानाचे वर्णन आढळते, त्यातील प्रत्येक प्रकार म्हणजे एक प्रकार, पूर्वचित्रण आणि ख्रिस्त आपल्या सामंजस्यासाठी ख्रिस्तासाठी वधस्तंभावर आपल्यासाठी काय करेल याचा एक चित्र आहे. यापैकी एक म्हणजे "बळीचा बकरा" तो पापकर्म बळी देणारा बकरा घेऊन येतो आणि आपल्या पापांची कबुली देत ​​तो बकरीच्या डोक्यावर हात ठेवतो, अशा प्रकारे बकरा बाळगण्याकरता त्याने आपली बकरी बकरीकडे हस्तांतरित केली. मग बकरीला रानात कधीच परत येऊ दिलं जात नाही. जेव्हा आपण आमच्यासाठी मरण पावला तेव्हा येशूने आपल्या पापांवर स्वतःलाच धरुन ठेवले. तो आमची पापे आमच्यापासून कायमची दूर ठेवतो. इब्री लोकांस :9: २ says मध्ये म्हटले आहे की, “पुष्कळ लोकांची पापे दूर करण्यासाठी ख्रिस्त एकदाच अर्पण केला गेला.” यिर्मया :28१:31 म्हणतो, “मी त्यांच्या दुष्कृत्यांना क्षमा करीन आणि त्यांच्या पापांची मला पुन्हा आठवण होणार नाही.”

रोमन्स:: चे म्हणणे आहे की, “आता आपण त्याच्या रक्ताद्वारे नीतिमान ठरलो आहोत, म्हणून ख्रिस्ताद्वारे देवाच्या क्रोधापासून आपण त्याचे आणखी किती वाचेल.” रोमन्स अध्याय & व Read वाचा. जॉन :5:२:9 म्हणतो की आपल्या विश्वासामुळे देवाने आपल्याला “अनंतकाळचे जीवन” दिले आहे आणि आम्ही तेही करू नाही निवाडा करा पण मरणातून जीवनापर्यंत गेला आहे. ” रोमन्स २:; देखील पहा; रोमन्स 2: 5 आणि 4; स्तोत्र 6: 7 आणि 32; लूक 1:2 आणि कायदे 24:42.

रोमकर 4: & आणि the जुन्या कराराच्या स्तोत्र १२: १ आणि २ मधील कोट ज्याचे म्हणणे आहे: “धन्य ते आहेत ज्यांचे अपराध क्षमा झाले आहेत आणि ज्यांची पापे आच्छादित आहेत. ज्याच्या पापांबद्दल परमेश्वर त्याला मोजणार नाही तो धन्य! ” प्रकटीकरण १: says मध्ये असे म्हटले आहे की त्याने “आपल्या मरणातून आमच्या पापांपासून मुक्त केले.” मी करिंथकर 6:7 देखील पहा; कलस्सैकर १:१:12 आणि इफिसकर १:..

म्हणून हा न्याय पापाबद्दल नाही तर आपल्या कार्याविषयी आहे - आपण ख्रिस्तासाठी करीत असलेले कार्य. आम्ही त्याच्यासाठी केलेल्या कार्याला देव देईल. आमची कामे (कृत्ये) देवाच्या बक्षिसे मिळवण्याची कसोटी घेतील की नाही याबद्दल हा निर्णय आहे.

देव आम्हाला “करण्यास” शिकवते प्रत्येक गोष्टीत आपण जबाबदार आहोत. आपण जे शिकलो ते देवाच्या इच्छेचे पालन करतो की आपण काय जाणतो त्याकडे दुर्लक्ष करतो किंवा दुर्लक्ष करतो? आपण ख्रिस्त आणि त्याच्या राज्यासाठी किंवा स्वतःसाठी जगतो आहोत? आपण विश्वासू किंवा आळशी नोकर आहोत का?

देव ज्या कर्मांचा निवाडा करेल त्याचा पुरावा शास्त्रात आढळतो जिथे आपल्याला आज्ञा देण्यात आल्या आहेत किंवा काहीही करण्यास प्रोत्साहित केले जाते. शास्त्र वचनात आपल्याला जे करण्यास शिकवते त्या सर्व गोष्टींची चर्चा वेळ आणि वेळ आपल्याला करण्यास परवानगी देत ​​नाही. जवळजवळ प्रत्येक पत्रात देव त्याच्यासाठी करण्यास प्रोत्साहित करीत असलेल्या गोष्टीची एक यादी असते.

प्रत्येक विश्वासणा्याला कमीतकमी एक आध्यात्मिक भेट दिली जाते जेव्हा ते जतन केले जातात, जसे की शिक्षण देणे, देणे, उपदेश करणे, मदत करणे, सुवार्ता वगैरे वगैरे, ज्याचा उपयोग चर्च किंवा इतर विश्वासणारे आणि त्याच्या राज्यासाठी करण्यास सांगितले गेले आहे.

आपल्यात नैसर्गिक क्षमता देखील आहेत, ज्या गोष्टींमध्ये आपण चांगल्या आहोत, ज्या आपण जन्माला आलो आहोत. बायबल म्हणते की हेसुद्धा आपण देवानं दिले आहे, कारण मी करिंथकर:: in मध्ये म्हणतो की आपल्याकडे जे काही आहे ते नाही नाही देव आम्हाला दिले. देव आणि त्याच्या राज्याची सेवा करण्यासाठी आणि इतरांना त्याच्याकडे आणण्यासाठी आपण या सर्व गोष्टी वापरण्यास जबाबदार आहोत. जेम्स १:२२ आपल्याला 'केवळ वचन ऐकणारेच नव्हे तर वचनाचे पालन करणारे' असल्याचे सांगते. प्रकटीकरणाच्या संतांनी परिधान केलेले उत्तम तागाचे (पांढरे झगे) “देवाच्या पवित्र लोकांच्या नीतिमान कृत्ये” (प्रकटीकरण १::)) दर्शवितात. हे देवासाठी हे किती महत्त्वाचे आहे याचे अनुकरण करते.

शास्त्रवचनांनी हे स्पष्ट केले आहे की आपण केलेल्या कार्याबद्दल देव आपल्याला प्रतिफळ देऊ इच्छितो. प्रेषितांची कृत्ये १०: says म्हणते, “देवदूताने उत्तर दिले, 'तुमच्या प्रार्थना आणि गरिबांना भेटवस्तू देवासमोर स्मारक म्हणून आल्या आहेत.' ”हे आपल्यापर्यंत पोहोचते की अशा काही गोष्टी आहेत ज्या आपल्याला बक्षिसे मिळविण्यास अडथळा आणू शकतात, आपण केलेल्या चांगल्या कार्याला देखील अपात्र ठरवतात आणि आपण मिळवलेले बक्षीस गमावतात.

१ करिंथकर 3: १०-१-10 आपल्याला आमच्या कामांच्या निर्णयाबद्दल सांगते. हे इमारत म्हणून वर्णन केले आहे. श्लोक 15 म्हणतो, “प्रत्येकाने काळजीपूर्वक तयार केले पाहिजे.” ११-१ Vers वचनात असे म्हटले आहे की, “जर कोणी सोन्या, चांदी, महागड्या दगड, लाकूड, गवत किंवा पेंढा वापरुन या पायावर बांधला तर, काम तो काय आहे हे दर्शविले जाईल, कारण दिवस त्याला प्रकाश देईल. हे आगीने प्रकट होईल आणि आग प्रत्येक व्यक्तीच्या कार्याच्या गुणवत्तेची तपासणी करेल. जर त्याने बांधलेले घर टिकेल तर बांधकाम व्यावसायिकास त्याचे प्रतिफळ मिळेल. जर तो जाळून टाकला तर बिल्डरला तोटा सहन करावा लागेल पण तरीही तो वाचला जाईल - जरी एखाद्याच्या ज्वालांमधून बचावले तरी. ”

रोमन्स १:: १०-१२ म्हणते, “आपल्यातील प्रत्येकजण स्वतःला देवाला हिशोब देईल.” देवाला आपली “चांगली” कामे “लाकूड, गवत आणि गवत” सारखी नको आहेत. २ योहान says म्हणतो, “आमच्यासाठी काम केलेले काम तुम्ही गमावू नका, परंतु तुमचे प्रतिफळ तुम्हाला बक्षीस द्या.” आपण आपले बक्षीस कसे मिळवतो किंवा गमावतो याची शास्त्रवचनाद्वारे उदाहरणे दिली आहेत. मॅथ्यू:: १-१. आम्हाला बरीच जागा दाखवते जिथे आपण बक्षिसे मिळवू शकतो परंतु काय करू नये याबद्दल थेट बोलते जेणेकरून आपण ते गमावू नये. मी ते दोन वेळा वाचत असे. यामध्ये तीन विशिष्ट “चांगली कामे” - धार्मिकतेचे विषय आहेत जे गरिबांना प्रार्थना, उपवास आणि उपवास आहेत. एक पद्य वाचा. गर्व हा येथे एक महत्त्वाचा शब्द आहे: इतरांनी पाहिले पाहिजे, सन्मान आणि गौरव मिळवावे अशी आमची इच्छा आहे. जर आपण “माणसांसारखे दिसण्यासाठी” कार्य करीत राहिलो तर त्यानुसार आपल्या “पित्याकडून” आम्हाला कोणतेही प्रतिफळ मिळणार नाही आणि आपले “प्रतिफळ पूर्ण” प्राप्त झाले आहे. आपल्याला आपली कामे “गुप्त” करण्याची गरज आहे, मग तो “मोकळेपणाने प्रतिफळ” देईल (श्लोक)). आम्ही आमची "चांगली कामे" पाहिजेत तर आपल्याकडे आधीच बक्षीस आहे. हे शास्त्रवचन अगदी स्पष्ट आहे, जर आपण स्वतःच्या फायद्यासाठी किंवा स्वार्थासाठी किंवा वाईट गोष्टींसाठी इतरांना दुखविण्यास किंवा इतरांपेक्षा स्वत: साठी काही केले तर आपले प्रतिफळ नष्ट होईल.

आणखी एक मुद्दा असा आहे की जर आपण आपल्या आयुष्यात पापाची परवानगी दिली तर ती आपल्याला अडथळा आणेल. जर आपण दयाळूपणे वागण्यासारखे किंवा देवाच्या इच्छेनुसार वागण्यास अपयशी ठरलो तर आपण देव आपल्याला दिलेल्या भेटी व क्षमता वापरण्यास दुर्लक्ष करतो तर आपण त्याला अपयशी ठरत आहोत. जेम्स बुक आपल्याला ही तत्त्वे शिकवते, जसे की जेम्स १:२२ असे म्हणतात की, “आपण वचनाचे कर्तव्य व्हावे.” जेम्स असेही म्हणतात की देवाचे वचन आरशाप्रमाणे आहे. जेव्हा आपण ते वाचतो तेव्हा आपण किती अपयशी होतो हे आपण पाहतो आणि देवाच्या परिमाण मानकांनुसार कार्य करत नाही. आम्ही आमची पापे आणि अपयश पाहिले. आम्ही दोषी आहोत आणि आम्हाला देवाला माफ करावे आणि आम्हाला बदलण्यास सांगावे लागेल. जेम्स अपयशाच्या विशिष्ट क्षेत्रांविषयी बोलतात जसे की गरजूंना मदत करणे, आपले भाषण, पक्षपात करणे आणि आपल्या भावांवर प्रेम करणे.

याबद्दल मॅथ्यू 25: 14-27 वाचा दुर्लक्ष देवासोबत आपल्या राज्यामध्ये वापरण्यासाठी जी जबाबदारी सोपविली आहे, ती भेटवस्तू, क्षमता, पैसे किंवा संधी असो. त्यांचा उपयोग आपण देवासाठी करण्यास जबाबदार आहोत. मॅथ्यू 25 मध्ये आणखी एक अडथळा म्हणजे भीती. अपयशाची भीती आपल्याला आपली भेटवस्तू “दफन” करू शकते आणि ती वापरु शकत नाही. तसेच जर आपण स्वत: ची तुलना इतरांपेक्षा केली, ज्यांच्याकडे जास्त भेटवस्तू आहेत, राग आहे किंवा योग्य नाही असे वाटत असेल तर ते आम्हाला अडथळा आणू शकतात; किंवा कदाचित आम्ही फक्त आळशी आहोत. १ करिंथकर 4: says म्हणते, “आता ज्यांच्यावर विश्वास ठेवण्यात आला आहे तो विश्वासू झाला पाहिजे.” मॅथ्यू २:3:२:25 म्हणतो की जे लोक त्यांच्या भेटी वापरत नाहीत ते “विश्वासघात आणि दुष्ट नोकर” आहेत.

देवासमोर सतत आरोप ठेवणारा सैतानसुद्धा आपल्याला अडथळा आणू शकतो. तो आपल्याला सतत देवाची सेवा करण्यापासून रोखण्याचा प्रयत्न करीत आहे. मी पीटर:: ((केजेव्ही) म्हणतो, “सावध राहा, जागृत राहा, कारण तुमचा शत्रू दियाबल गर्जना करणारा सिंहासारखा गर्जना करीत आहे आणि ज्याच्याकडे तो भस्म करतो त्याचा शोध कर.” श्लोक 5 म्हणते, "विश्वासावर ठाम राहून त्याचा प्रतिकार करा." लूक २२::8१ म्हणतो, “शिमोन, शिमोन, सैतानाने तुला गव्हासारखे चाळावे म्हणून मागितले आहे.” तो आपल्याला मोहात पाडतो आणि आपल्याला सोडण्यास उद्युक्त करतो.

इफिसकर :6:१२ म्हणते, “आम्ही देह आणि रक्ताविरूद्ध नाही तर या जगाच्या अंधाराच्या राज्यकर्त्यांविरूद्ध सत्ता आणि सत्ता यांच्या विरोधात कुस्ती करतो.” हे शास्त्र आपल्याला आपल्या शत्रू सैतानविरूद्ध लढण्याची साधने देखील देते. सैतानाच्या लबाडीचा मोह असताना जेव्हा येशू सैतानाचा पराभव करण्यासाठी शास्त्रवचनाचा कसा उपयोग करतो हे पाहण्यासाठी मॅथ्यू:: १- Read वाचा. जेव्हा आपण सैतान आपल्यावर आरोप करतो तेव्हा आपण शास्त्रवचनाचा देखील उपयोग करू शकतो जेणेकरून आपण दृढ उभे राहू आणि कार्य सोडू नये. कारण पवित्र शास्त्र सत्य आहे आणि सत्य आपल्याला मुक्त करेल. लूक २२: 12१ आणि See२ देखील पाहा ज्यामध्ये असे म्हटले आहे की येशूने पेत्रासाठी प्रार्थना केली की त्याचा विश्वास ढळणार नाही.

यापैकी कोणतेही अडथळे आपल्याला देवाची विश्वासूपणे सेवा करण्यापासून रोखू शकतात आणि आपले बक्षीस गमावू शकतात. मला वाटते की इफिसिस 6 चा एक मोठा भाग देवाच्या वचनात काय आहे हे जाणून घेण्याशी आहे, विशेषकरुन आपल्यासाठी देवाची अभिवचने कशी लागू करावी आणि सैतानाच्या लबाडीचा सामना करण्यासाठी सत्याचा कसा उपयोग करावा याबद्दल. जेम्स:: says म्हणतो, “सैतानाचा प्रतिकार करा आणि तो तुमच्यापासून पळून जाईल,” परंतु आपण सत्याने त्याचा प्रतिकार केला पाहिजे. जॉन 4: 7 म्हणतो, देवाचे “वचन सत्य आहे.” सत्य वापरण्यासाठी आपल्याला ते माहित असणे आवश्यक आहे. शत्रूविरूद्धच्या आपल्या युद्धामध्ये देवाचे वचन महत्त्वपूर्ण आहे.

तर जर आम्ही पाप केले आणि विश्वासू म्हणून अयशस्वी झालो तर आपण काय करावे आपण पाप करतो आणि आपण कमी होतो हे आपल्या सर्वांना माहित आहे. मी योहान १:,, & आणि १० आणि २: १ आणि २ वर जा. आम्ही असे म्हणतो की आपण पाप केले नाही तर आपण स्वतःला फसवितो आणि आपण देवासारखे सामील होत नाही. मी योहान १: says म्हणतो, “जर आपण आपल्या पापांची कबुली दिली (तर आपण कबूल केले तर) तो विश्वासू आहे आणि त्याने आमची पापे आम्हाला क्षमा केली आहेत. आम्हाला सर्व अनीतीपासून शुद्ध करा.”परंतु, जर आपण आमच्या पापाची कबुली दिली नाही तर आपण देवाकडे कबूल केले आणि आपल्या पापाबद्दल आपण दोषी ठरलो नाही तर तो आपल्याला शिस्त लावेल. १ करिंथकर ११::11२ म्हणते, “जेव्हा जेव्हा आमचा अशा प्रकारे न्याय होतो, तेव्हा आपल्याला शिस्त लावण्यात येते जेणेकरून शेवटी जगासह आपला दोषी होणार नाही.” इब्री लोकांस १२: १-११ (केजेव्ही) वाचा ज्याने त्याला म्हटले आहे की, “त्याला मिळालेल्या प्रत्येक मुलाला त्याने चापले आहे.” लक्षात ठेवा आम्ही पवित्र शास्त्रामध्ये पाहिले आहे की आपल्यावर आपला न्याय होणार नाही, त्याचा दोषी ठरविला जाणार नाही आणि देवाच्या अंतिम क्रोधाखाली आपण पडणार नाही (जॉन :32:२:12; :1:१:11, १ & आणि) 5), परंतु आपला परिपूर्ण पिता आपल्याला शिस्त लावेल.

तर मग आपण काय केले पाहिजे आणि असे करत असताना आपण आपल्या पुरस्कारापासून अपात्र ठरला पाहिजे. इब्री लोकांस 12: 1 आणि 2 कडे उत्तर आहे. ते म्हणते, “म्हणूनच ... आपल्यात अडथळा आणणारी प्रत्येक गोष्ट आणि आपल्या सहजतेने अडकवणारे पाप आपण बाजूला टाकावे आणि आपल्यासाठी निश्चित केलेली शर्यत आपण चिकाटीने चालू द्या.” मॅथ्यू :6::33 says म्हणतो, "तुम्ही प्रथम देवाचे राज्य शोधा." आपण आपल्यासाठी देवाची योजना जगण्यासाठी दृढनिश्चय केले पाहिजे.

आम्ही नमूद केले आहे की जेव्हा आपण पुन्हा जन्म घेतो तेव्हा देव आपल्या प्रत्येकास एक आध्यात्मिक भेटवस्तू किंवा भेटवस्तू देतो ज्याद्वारे आपण त्याची सेवा करू शकतो आणि चर्चची उभारणी करू शकतो, ज्या गोष्टी देवाला पुरस्कृत करणे आवडते. इफिसकर:: -4-१-7 आपल्या भेटी कशा वापरल्या जाव्यात याबद्दल बोलतात. ११ व्या श्लोकात असे म्हटले आहे की ख्रिस्ताने “आपल्या लोकांना भेटी दिल्या: काही प्रेषित, काही संदेष्टे, काही सुवार्तिक, काही पाद्री आणि शिक्षक. अध्याय १२-१-12 (एनआयव्ही) म्हणतो, “त्याच्या लोकांना (केजेव्ही संतांना) सुसज्ज करण्यासाठी सेवा कामे, जेणेकरून ख्रिस्ताचे शरीर अंगभूत असेल ... आणि परिपक्व व्हावे ... प्रत्येक भाग जसे त्याचे कार्य करीत असतो. संपूर्ण रस्ता वाचा. भेटवस्तूंवर हे इतर परिच्छेद देखील वाचा: 12 करिंथकर 4: 11-12 आणि रोमन्स 1: 31-12. सोप्या शब्दात सांगायचे तर, देवाने तुम्हाला दिलेल्या भेटीचा वापर करा. रोमन्स 6: 8-XNUMX पुन्हा वाचा.

चला आपल्या जीवनातील काही विशिष्ट बाबी पाहूया, ज्या गोष्टी त्याने केल्या पाहिजेत अशी काही उदाहरणे. आम्ही मॅथ्यू:: १-१२ मधून पाहिले आहे की “प्रभूला जसे विश्वासाने” केले जाते तेव्हा प्रार्थना करणे, देणे आणि उपवास करणे ही बक्षिसे मिळवतात. १ करिंथकर १ 6:1 म्हणते, “तुम्ही स्थिर राहा, अचल व्हा, नेहमी प्रभूच्या कार्यात विपुल राहा, कारण तुम्हाला माहीत आहे की प्रभूमध्ये तुमचे काम व्यर्थ नाही.” २ तीमथ्य:: १-12-१-15 हा एक पवित्र शास्त्र आहे ज्यामध्ये तीमथ्य आपल्या आध्यात्मिक भेटवस्तूंचा उपयोग करण्याविषयी बोलत आहे. त्यात म्हटले आहे, “पण तुम्ही जे शिकलात त्यावरच विश्वास ठेवा आणि पुढे जा कारण तुम्ही ज्यांना शिकलात त्यांना तुम्ही ओळखता आणि पवित्र शास्त्र तुम्हाला लहानपणापासूनच कसे माहित आहे जे तुम्हाला ज्ञानी बनविण्यास सक्षम आहे. ख्रिस्त येशूवरील विश्वासाद्वारे तारण. सर्व शास्त्रवचनात देव-श्वास आहे आणि यासाठी उपयुक्त आहे (फायदेशीर केजेव्ही) शिक्षण, दटावणे, सुधारणे आणि चांगुलपणाचे प्रशिक्षण देणे, जेणेकरून देवाचा सेवक असू शकेल नेहमी चांगल्या कामासाठी पूर्णपणे सज्ज” व्वा !! तीमथ्य आपल्या भेटीचा उपयोग इतरांना चांगली कामे करण्यास शिकवणार होता. मग त्यांनी इतरांनाही तेच करायला शिकवावे. (२ तीमथ्य २: २).

मी पीटर :4:११ म्हणतो, “जर कोणी बोलत असेल तर त्याने देवाची वाणी म्हणून बोलू नये. जर कोणी सेवेचे दान असेल तर त्याने ते पुरविण्याच्या क्षमतेने करावे, यासाठी की येशू ख्रिस्ताद्वारे सर्व गोष्टीत देवाचे गौरव व्हावे.

आम्हाला चालू ठेवण्याचे प्रोत्साहन दिले गेले आहे, जे शिक्षणाशी संबंधित आहे, हा आहे की आपण देवाच्या वचनाच्या ज्ञानात सतत वाढत जावे. तीमथ्याला जे माहित नव्हते त्यांना ते शिकवू आणि उपदेश करू शकले नाही. जेव्हा आपण देवाच्या कुटुंबात प्रथम "जन्मलो" असतो तेव्हा आपल्याला “आम्ही वाढलेल्या शब्दाचे प्रामाणिक दुधाची इच्छा” असे प्रोत्साहन दिले जाते (2 पीटर 2: 8). जॉन :31::XNUMX१ मध्ये येशू म्हणाला, “माझ्या वचनाने सुरू ठेवा.” आपण देवाच्या वचनातून शिकण्याची गरज वाढवत नाही. ”

मी तीमथ्य :4:१:16 म्हणतो, “तुमचे जीवन व शिकवण पहा, त्यांच्यात दृढ रहा.” हेसुद्धा पहा: २ पेत्र अध्याय १; २ तीमथ्य २:१:2 आणि मी जॉन २:२१. जॉन :1::2१ म्हणतो, “जर तुम्ही माझ्या शब्दावर चालू राहिल्यास तुम्ही खरोखरच माझे शिष्य आहात.” फिलिप्पैकर 2: 15 आणि 2 पहा. तीमथ्याने केले त्याप्रमाणे आपण जे शिकलो त्यातच आपण पुढे चालू ठेवले पाहिजे (२ तीमथ्य :21:१:8). आपण इफिसकरांच्या chapter व्या अध्यायात परत येत आहोत जे विश्वासाबद्दल वचनातून आपल्याला जे माहित आहे त्याचा उल्लेख करते आणि बायबलला ढाल आणि शिरस्त्राण म्हणून वापरणे इत्यादी देवाकडून दिलेली अभिवचने आहेत. शब्द आणि सैतानाच्या हल्ल्यांपासून बचाव करण्यासाठी त्यांचा उपयोग केला जातो.

२ तीमथ्य:: In मध्ये, तीमथ्याला आणखी एक भेट वापरण्याची व “सुवार्तेची कामे करण्याचे” प्रोत्साहन देण्यात आले आहे, ज्याचा अर्थ सुवार्ता सांगणे आणि सामायिक करणे आणि “सर्व काही सोडविणे” कर्तव्ये त्याच्या मंत्रालयाची. ” मॅथ्यू आणि मार्क दोघेही सर्व जगात जाऊन सुवार्ता सांगण्याची आज्ञा देऊन संपतात. कृत्ये 1: 8 म्हणते की आम्ही त्याचे साक्षीदार आहोत. हे आपले प्राथमिक कर्तव्य आहे. २ करिंथकर:: १-2-१-5 आपल्याला सांगते की त्याने “सामंजस्याची सेवा दिली.” प्रेषितांची कृत्ये २०: २ says म्हणते, "प्रभु येशू ख्रिस्ताने मला दिलेली कार्ये संपविणे आणि देवाच्या कृपेच्या सुवार्तेची साक्ष देण्याचे कार्य पूर्ण करणे हे माझे एकमेव उद्दीष्ट आहे." रोमन्स:: २ देखील पहा.

पुन्हा आम्ही इफिसकरांस परत येत आहोत. 6 हा शब्द आहे उभे वापरला जातो: ही कल्पना "कधीही सोडू नका," "कधीही मागे हटणार नाही" किंवा "कधीही हार मानू नका" अशी आहे. हा शब्द तीन वेळा वापरला जातो. पवित्र शास्त्रात पुढे चालू ठेवणे, चिकाटी ठेवणे आणि शर्यत चालवणे या शब्दाचा उपयोग केला आहे. आम्ही विश्वास ठेवतो आणि आपल्या तारणकाचे अनुसरण करतो आमच्या शर्यत पूर्ण केली गेली (इब्री लोकांस 12: 1 आणि 2) जेव्हा आपण अपयशी ठरतो तेव्हा आपण आपल्या अविश्वासाची आणि अपयशाची कबुली देण्याची, उठून देवाला प्रार्थना करणे आवश्यक आहे की त्याने आपल्याला टिकवून ठेवले पाहिजे. १ करिंथकर १ 15:58 असे म्हणतात की तुम्ही स्थिर राहा. प्रेषितांची कृत्ये १:14:२२ आपल्याला सांगते की प्रेषितांनी चर्चमध्ये जाऊन “शिष्यांना बळकट केले आणि त्यांना विश्वासात टिकून राहण्यास प्रोत्साहन दिले” (एनकेजेव्ही). एनआयव्हीमध्ये ते “विश्वासाचे खरे” असल्याचे म्हटले आहे.

आम्ही पाहिले की तीमथ्य कसे शिकत रहावे परंतु ते देखील सुरू त्याने जे काही शिकले त्यात (2 तीमथ्य 3:14). आम्हाला माहित आहे की आपण विश्वासाने तारले गेलो आहोत, परंतु आपण विश्वासाने देखील चालतो. गलतीकर २:२० म्हणते की आपण “देवाच्या पुत्राच्या विश्वासाने दररोज जगतो.” मला वाटते की विश्वासाने जगण्याचे दोन पैलू आहेत. १) येशूवर विश्वास ठेवून आपल्याला जीवन (अनंतकाळचे जीवन) दिले गेले आहे (जॉन ):१:2). जॉन :20:२:1 मध्ये आपण पाहिले की जेव्हा आपण विश्वास ठेवतो तेव्हा आपण मृत्यूपासून आयुष्यात जातो. रोमन्स १:१:3 आणि इफिसकर २: -16-१० पहा. आता आपण पाहतो की आपण शारीरिकदृष्ट्या जिवंत असतानासुद्धा आपण त्याच्यावर विश्वास ठेवून आपले जीवन सतत जगावे, आणि दररोज तो आपल्याला शिकवितो, त्याच्यावर विश्वास ठेवतो आणि त्याच्यावर विश्वास ठेवतो आणि त्याच्या आज्ञा पाळतो: त्याच्या कृपेवर, विश्वास, विश्वास आणि विश्वासावर. आपण विश्वासू राहिले पाहिजे; चालू ठेवा.

यात स्वतःचे दोन भाग आहेत: 1) राहिलेले खरे तीमथ्याला सांगितल्याप्रमाणे या शिकवणुकीला, म्हणजेच कोणत्याही खोट्या शिक्षणाकडे जाऊ नये. प्रेषितांची कृत्ये १:14:२२ म्हणते की त्यांनी “शिष्यांना होण्यास उत्तेजन दिले खरे ते द विश्वास २) प्रेषितांची कृत्ये १:2:13२ आपल्याला सांगते की प्रेषितांनी त्यांना “देवाच्या कृपेने सतत मनावर वळवले.” इफिसकर:: १ आणि मी तीमथ्य १: and आणि :42:१. देखील पहा. शास्त्र असे वर्णन करते की “चालणे”, “आत्म्यामध्ये चालणे” किंवा “प्रकाशात चालणे,” यासारखे अनेकदा परीक्षांचे व संकटांचा सामना करत असतात. म्हटल्याप्रमाणे, याचा अर्थ न सोडणे.

योहान::-6-65० च्या शुभवर्तमानात बरेच शिष्य निघून गेले आणि त्याचा पाठलाग सोडला आणि येशू बारा जणांना म्हणाला, “तुम्हीसुद्धा जाल का?” पेत्र येशूला म्हणाला, “आम्ही कोणाकडे जाऊ? तुमच्याकडे सार्वकालिक जीवनाचे शब्द आहेत.” येशूच्या मागे जाण्याविषयी आपल्याकडे अशीच मनोवृत्ती असली पाहिजे. देवाचे वचन दिलेली जमीन पाहण्यासाठी हेर पाठविलेल्या हेरांच्या अहवालात हे शास्त्रवचनात स्पष्ट केले आहे. देवाच्या अभिवचनांवर विश्वास ठेवण्याऐवजी त्यांनी निराशेचा अहवाल परत आणला आणि फक्त यहोशवा व कालेब यांनी लोकांना पुढे जाण्यास व देवावर भरवसा ठेवण्यास प्रोत्साहित केले. लोकांनी देवावर भरवसा ठेवला नाही, म्हणून ज्यांनी विश्वास ठेवला नाही त्यांचा वाळवंटात नाश झाला. इब्री लोक म्हणतात की देवावर विश्वास ठेवणे आणि सोडणे सोडणे हा आपल्यासाठी एक धडा आहे. इब्री लोकांस :70:१२ पाहा जे म्हणते, “बंधूनो आणि बघा, तुमच्यातील कोणाचाही पापी व अविश्वासू अंतःकरणाने जिवंत देवापासून दूर जाऊ नका.”

जेव्हा जेव्हा आमची परीक्षा घेतली जाते आणि परीक्षेचा प्रयत्न केला जातो तेव्हा देव आपल्याला बळकट व धैर्यवान व विश्वासू बनवण्याचा प्रयत्न करतो. आपण आपल्या परीक्षांवर आणि सैतानाच्या बाणांवर विजय मिळवण्यास शिकतो. देवावर विश्वास ठेवण्यास आणि त्याचे अनुसरण करण्यास अयशस्वी झालेल्या इब्री लोकांसारखे होऊ नका. १ करिंथकर 4: १ आणि २ म्हणते, “आता ज्यांना विश्वास ठेवला आहे त्यांनी विश्वासू राहिले पाहिजे.”

प्रार्थना करण्याचा एक आणखी एक क्षेत्र आहे. मॅथ्यू 6 नुसार हे स्पष्ट आहे की देव आपल्या प्रार्थनांसाठी आम्हाला बक्षीस देतो. प्रकटीकरण:: says म्हणते की आमच्या प्रार्थना गोड चव आहेत, ती देवाला अर्पित आहेत जसे जुना करारातील धूप. या श्लोकात असे म्हटले आहे की, “त्यांच्याकडे सोन्याच्या भांड्यात भरलेल्या देवांच्या प्रार्थना आहेत.” मॅथ्यू:: says म्हणते, “तुमच्या वडिलांना प्रार्थना करा… मग तुमचा पिता जो छुप्या गोष्टी पाहतो तो तुम्हाला प्रतिफळ देईल.”

येशू आपल्याला एका अन्यायी न्यायाधीशाची कहाणी सांगत आहे की त्याने आम्हाला प्रार्थनेचे महत्त्व शिकवावे - सतत प्रार्थना - कधीही प्रार्थना सोडू नका (लूक 18: 1-8). ते वाचा. एका विधवेने न्यायाधीशांकडे न्यायाची मागणी केली आणि शेवटी ती तिला विनंती मंजूर करेपर्यंत त्रास दिला त्याला सक्तीने. देव आमच्यावर प्रेम करतो. तो आणखी किती आपल्या प्रार्थनेचे उत्तर देईल. एक श्लोक म्हणतो, “येशूने नेहमीच प्रार्थना करावी आणि त्यांनी हे दाखवायला पाहिजे की ही बोधकथा त्याने त्यांना दिली हार मानू नका.”फक्त देवच आपल्या प्रार्थनांचे उत्तर देऊ इच्छित नाही तर प्रार्थना केल्याबद्दल तो आपल्याला प्रतिफळ देतो. उल्लेखनीय!

इफिसकर 6: १ 18 आणि १,, जे आपण या चर्चेत बर्‍याच वेळा परत आलो आहोत. पौलाने पत्र संपवून विश्वासणा “्यांना “सर्व प्रभूच्या लोकांसाठी” प्रार्थना करण्यास प्रोत्साहन दिले. आपल्या सुवार्तिक प्रयत्नांसाठी प्रार्थना कशी करावी याबद्दलही तो खूप विशिष्ट होता.

मी तीमथ्य २: १ म्हणतो, "तर मग मी सर्वांना विनंती, प्रार्थना, मध्यस्थी आणि आभार मानण्याची विनंती करतो." तीन वचनात असे म्हटले आहे की, “हा चांगला आहे आणि आपल्या तारणहार्यास आनंददायक आहे, ज्याला सर्व लोकांचे तारण व्हावे अशी इच्छा आहे.” हरवलेल्या प्रियजनांसाठी आणि मित्रांसाठी प्रार्थना करणे आपण कधीही थांबवू नये. कलस्सैकर 2: २ आणि In मध्ये पॉल विशेषतः सुवार्तेसाठी कशी प्रार्थना करावी याबद्दल देखील सांगते. त्यात म्हटले आहे, “सावधगिरी बाळगून व कृतज्ञतेने प्रार्थना करण्यास वाहून घ्या.”

इस्राएली लोकांनी एकमेकांना कसे निराश केले हे आम्ही पाहिले. एकमेकांना निराश करू नका तर उत्तेजन द्या असे सांगण्यात आले आहे. वास्तविक प्रोत्साहन ही एक आध्यात्मिक भेट आहे. आपण केवळ या गोष्टी करणे आणि त्या करणे चालूच ठेवणे एवढेच नाही तर आपण इतरांनाही ते करण्यास शिकवून प्रोत्साहित केले पाहिजे. १ थेस्सलनीकाकर 5:११ आपल्याला “एकमेकांना उत्तेजन” देण्याची आज्ञा देते. तीमथ्यालासुद्धा प्रचार, योग्य आणि प्रोत्साहित करा देवाच्या निर्णयामुळे इतर. २ तीमथ्य:: १ आणि २ म्हणते, “देवासमोर आणि ख्रिस्त येशूच्या उपस्थितीत, जो जिवंत आणि मेलेल्यांचा न्याय करील, आणि त्याचे अस्तित्त्व आणि त्याचे राज्य पाहता, मी तुला हा आदेश देतो: वचन उपदेश कर; हंगामात आणि हंगामात तयार राहा; बरोबर, धिक्कार आणि प्रोत्साहित करा - मोठ्या संयमाने आणि काळजीपूर्वक सूचना देऊन. ” मी पीटर 2: 4 आणि 1 देखील पहा.

शेवटी, परंतु खरोखर ते पहिले असले पाहिजे, आम्हाला सर्व शास्त्रवचनांमध्ये अशी आज्ञा देण्यात आली आहे की एकमेकांवर, आपल्या शत्रूंवरही प्रीति करावी. १ थेस्सलनीकाकर 4:१० म्हणते, “तू देवाच्या कुटुंबावर प्रेम करतोस… तरीसुद्धा आम्ही तुला अधिकाधिक करण्याने उद्युक्त करतो.” फिलिप्पैन्स १: says म्हणते, “तुमचे प्रेम अधिकाधिक वाढू शकेल.” इब्री लोकांस १:: १ आणि जॉन १:: also देखील तो “आणखी” म्हणतो हे रोचक आहे. कधीही जास्त प्रेम असू शकत नाही.

आपल्याला धैर्य धरण्यास प्रोत्साहित करणारे अध्याय शास्त्रात सर्वत्र आहेत. थोडक्यात, आपण नेहमी काहीतरी करत राहिले पाहिजे आणि काहीतरी करत रहावे. कलस्सैकर :3:२:23 (केजेव्ही) म्हणतो, “जे काही तुझ्या हाताने करावयास मिळेल ते परमेश्वरासाठी मनापासून (किंवा मनापासून एनआयव्हीमध्ये) कर.” कलस्सैकर :3:२:24 पुढे म्हणतो, “तुम्हाला ठाऊकच आहे की तुम्हाला प्रभूकडून वारसा मिळेल. तुम्ही ज्याची उपासना करता तोच हा परमेश्वर आहे. ” २ तीमथ्य:: says म्हणते, “मी चांगली लढाई लढली आहे, मी माझा विश्वास संपवला आहे.” आपण हे सांगण्यास सक्षम आहात? १ करिंथकर :2: २ says म्हणते “म्हणून धाव घ्या की तुम्ही बक्षीस जिंकता.” गलतीकर:: says म्हणते, “तुम्ही चांगली शर्यत चालवत होता. तुम्हाला सत्याचे पालन करण्यास कोणी अडथळा आणला? ”

पवित्र आत्मा दोन्ही ठिकाणी सर्वत्र आणि विशेषतः विश्वासूंमध्ये उपस्थित आहे. स्तोत्र १ 139:: & आणि says म्हणतो, “मी तुझ्या आत्म्यापासून कोठे जाऊ? मी तुझ्या उपस्थितीपासून पळून जाऊ शकतो का? जर मी स्वर्गात गेलो तर तिथे तू असतोस मी जर खोलीत खोल अंथरुणावर पडलो तर तू तिथेच असतोस. ” पवित्र आत्मा सर्वत्र उपस्थित असणार नाही, जरी सर्व विश्वासू स्वर्गात असले तरीही.

पवित्र आत्म्यामध्ये विश्वासूंमध्ये ते “पुन्हा जन्म,” किंवा “आत्म्यापासून जन्मलेले” क्षणातच राहतात (जॉन:: --3) हे माझे मत आहे की जेव्हा पवित्र आत्मा विश्वासाने जगण्यासाठी येतो तेव्हा तो स्वतःशी त्या व्यक्तीच्या आत्म्यात सामील होतो जो एका लग्नासारखा संबंध आहे. 3 करिंथकर 8: 6 बी आणि 16 “असे म्हटले आहे की, 'ते दोघे एकदेह होतील.' परंतु जो कोणी प्रभूशी एकरूपात राहतो तो त्याच्याबरोबर आत्म्यात एक आहे. ” मला असे वाटते की मी मरेपर्यंतही पवित्र आत्मा माझ्या आत्म्याशी एकरूप राहील.

आपल्या प्रश्नाचे उत्तर देण्यासाठी सर्वोत्तम परिच्छेद लूक १:: १ 16--18१ मधून आला आहे. निकाल त्वरित असतो, परंतु तो मरणानंतर लगेचच अंतिम किंवा पूर्ण होत नाही. जर आपण येशूवर विश्वास ठेवत आहोत तर आपला आत्मा व आत्मा येशूबरोबर स्वर्गात असतील. (२ करिंथकर:: -31-१० म्हणते, “देहापासून अनुपस्थित राहणे म्हणजे परमेश्वराजवळ हजर असावे.) अविश्वासू लोक शेवटच्या निर्णयापर्यंत पातालमध्ये राहतील आणि मग अग्नीच्या तळ्यात जातील. (प्रकटीकरण २०: ११-१-2) विश्वासणा्यांचा त्यांच्या कृतींबद्दलचा न्याय केला जाईल जे त्यांनी देवासाठी केले, परंतु पापासाठी नव्हे. (१ करिंथकर 5: १०-१-8) ख्रिस्तामध्ये आपल्याला क्षमा मिळाल्यामुळे आमच्या पापांचा न्याय होणार नाही. विश्वास न ठेवणा their्यांचा त्यांच्या पापांसाठी न्याय होईल. (प्रकटीकरण २०:१:10; २२:१:20; २१:२:11)

जॉन 3 मध्ये: 5,15.16.17.18 आणि 36 येशू म्हणतो की जे लोक त्यांच्यासाठी मरण पावले आहेत त्यांच्याकडे अनंतकाळचे जीवन आहे आणि जे विश्वास ठेवतात त्यांना आधीच दोषी ठरविले गेले आहे. मी करिंथिन 15: 1-4 म्हणते, "जिझस आमच्या पापांसाठी मरण पावला ... त्याला दफन केले गेले आणि तिसऱ्या दिवशी त्याला उठविले गेले." 1 9 .60 चे कार्य: "प्रभू येशूवर विश्वास ठेवा आणि तुमचे तारण होईल. "16 तीमथ्य 31: 2 म्हणते," मला खात्री आहे की त्या दिवशी मी जे जे केले आहे ते तो ठेवण्यास समर्थ आहे. "

“भूतकाळ” आयुष्य लक्षात ठेवण्याच्या प्रश्नाला उत्तर देताना ते आपल्या प्रश्नावर काय म्हणायचे यावर अवलंबून असते.

1). आपण पुनर्जन्माचा संदर्भ घेत असाल तर बायबल हे शिकवत नाही. दुसर्‍या स्वरूपात किंवा शास्त्रवचनातील दुसरा माणूस म्हणून परत येण्याचा उल्लेख नाही. इब्री :9: २ says मध्ये असे म्हटले आहे की, “ते मनुष्याकरिता नेमलेले आहे एकदा मरणार आणि या न्याया नंतर. ”

2). आपण मरणानंतर आपल्या आयुष्याची आठवण येईल का असे आपण विचारत असल्यास, आपल्या आयुष्यादरम्यान आपण जे केले त्याबद्दल जेव्हा आमचा न्याय होतो तेव्हा आपल्या सर्व कर्मांची आठवण येते.

भूतकाळ, वर्तमान आणि भविष्यकाळातील सर्व काही देव जाणतो आणि अविश्वासणा their्यांना त्यांच्या पापी कृत्यांसाठी देव न्याय देईल आणि त्यांना चिरंतन शिक्षा मिळेल आणि देवाच्या राज्यासाठी केल्या गेलेल्या कामांसाठी श्रद्धावानांना प्रतिफळ दिले जाईल. (जॉन अध्याय and आणि मॅथ्यू १२: & 3 आणि Read 12 वाचा.) देव सर्व काही आठवते.

प्रत्येक ध्वनी लहरी कुठेतरी बाहेर आहे हे लक्षात घेता आणि आपल्याकडे आता आपल्या आठवणी साठवण्यासाठी “ढग” आहेत हे लक्षात घेऊन विज्ञान केवळ देव काय करू शकेल हे पकडण्यास सुरवात करत नाही. कोणताही शब्द किंवा कृत्य देवाला ज्ञानीही नाही.