स्वर्गात देवाबरोबर भविष्याचा आश्वासन देण्यासाठी आपल्याला फक्त त्याच्या पुत्रावर विश्वास आहे. जॉन 14: 6 "मी मार्ग, सत्य आणि जीवन आहे, कोणताही मनुष्य पित्याकडे नाही तर माझ्याद्वारे आला आहे." आपण त्याचे पुत्र व देवाचे वचन जॉन 1 मध्ये म्हणू शकता: 12 "ज्या लोकांनी त्याला प्राप्त केले त्यांना त्याने देवाच्या नावावर विश्वास ठेवण्यासदेखील, देवाचे पुत्र बनण्याचा अधिकार दिला. "

१ करिंथकर १ 1: & आणि येशूने आपल्यासाठी काय केले हे सांगते. तो आमच्या पापांसाठी मरण पावला, तिस buried्या दिवशी त्याला पुरण्यात आले व मरणातून उठविला गेला. वाचण्यासाठी इतर शास्त्रवचने म्हणजे यशया: 15: १-१२, १ पेत्र २:२:3, मत्तय २:: २ 4 आणि २,, इब्री अध्याय १०: १-२53 आणि जॉन:: १ & आणि .०.

जॉन:: १-3-१-14 आणि and० आणि जॉन :16:२:30 मध्ये देव म्हणतो की जर आपण विश्वास ठेवतो की आपल्याकडे चिरंतन जीवन आहे आणि जर ते ठेवले तर ते संपले तर ते चिरंतन नसते; परंतु त्याच्या अभिवचनावर जोर देण्यासाठी देव असे म्हणतो की जे विश्वास करतात त्यांचा नाश होणार नाही.

देवदेखील रोमन्स 8 मध्ये म्हणतो: 1 "यापुढे ख्रिस्त येशूमध्ये असलेल्या लोकांचा निषेध होत नाही".

बायबल म्हणते की देव खोटे बोलू शकत नाही; हे त्याच्या जन्मजात वर्ण आहे (टायटस १: २, इब्री लोकांस:: १: आणि १)).

आपल्यासाठी चिरंतन जीवनाचे अभिवचन सोपे आहे हे समजण्यासाठी तो अनेक शब्द वापरतो: रोमन्स १०:१:10 (कॉल), जॉन १:१२ (विश्वास ठेवा आणि प्राप्त करा), जॉन:: १ & आणि १ ((पहा - संख्या २१: 13--)), प्रकटीकरण २२:१:1 (घ्या) आणि प्रकटीकरण :12:२० (दार उघडा).

रोमन्स :6:२:23 म्हणतो की येशू ख्रिस्ताद्वारे अनंतकाळचे जीवन एक भेट आहे. प्रकटीकरण २२:१:22 म्हणते “आणि ज्याला पाहिजे त्याने जीवनाचे पाणी फुकट घ्यावे.” ही एक भेट आहे, आपल्याला ती घेण्याची आवश्यकता आहे. हे येशूला सर्वकाही खर्च. त्यासाठी आम्हाला काहीच किंमत नाही. हा आपल्या केलेल्या कामांचा परिणाम नाही. आपण चांगली कामे करून मिळवू किंवा ठेवू शकत नाही. देव न्यायी आहे. जर ते कृतींनी होते तर ते न्याय्य ठरणार नाही आणि आपल्यात काहीतरी मोठेपणा होईल. इफिसकरांस 17: 2 आणि 8 म्हणतो “कारण कृपेने विश्वासाच्या द्वारे तुमचे तारण झाले आणि ते तुमच्याकडून झाले नाही; कोणीही बढाई मारु नये, तर ती कर्मांनी केलेली देवाची देणगी आहे. ”

गलतीकर 3: १--1 आपल्याला शिकवते की केवळ चांगली कामे करूनच आपण ते मिळवू शकत नाही, परंतु आपण ते तसे ठेवूही शकत नाही.

ते म्हणते की, “नियमशास्त्राच्या कर्मांनी तुम्ही आत्म्याकडून प्राप्त झाले की विश्वासाने ऐकले आहात काय? तुम्ही इतके मूर्ख आहात काय की आत्म्याने प्रारंभ केल्याने आता तुम्ही देहाने परिपूर्ण आहात.”

मी करिंथकरांस १: २ -1 --29१ म्हणतो, "कोणीही देवासमोर बढाई मारु नये ... ख्रिस्त हा आपल्यासाठी पवित्रता आणि खंडणी म्हणून बनविला गेला आहे ... आणि जो अभिमान बाळगतो त्याने प्रभूमध्ये बढाई मारु नये."

जर आपण मोक्ष मिळवू शकलो तर जिझसने मरणे आवश्यक नव्हते (गॅलॅटियन 2: 21). इतर मार्ग जे आपल्याला मोक्ष आश्वासन देतात:

१. जॉन:: २--1० विशेषत: verse 6 व्या अध्यायात असे म्हटले आहे की “जो माझ्याकडे येईल तो मी कधीही सोडणार नाही,” म्हणजे तुम्हाला भीक मागण्याची किंवा मिळविण्याची गरज नाही.

जर तुम्ही विश्वास ठेवला आणि आल्या तर तो तुम्हाला नाकारणार नाही पण तुमचे स्वागत करेल, तुम्हाला प्राप्त करेल आणि तुम्हाला त्याचे मूल देईल. तुला फक्त त्याला विचारावे लागेल.

२. तीमथ्य १:१२ म्हणते, “मी कोणावर विश्वास ठेवला आहे हे मला ठाऊक आहे आणि मला खात्री आहे की मी त्या दिवसासाठी जे काही केले आहे ते तो ठेवण्यास तो सक्षम आहे.”

ज्यू २24 आणि २ say म्हणा, “जो तुम्हाला खाली पडण्यापासून वाचवू शकतो व आपल्या अद्भुत उपस्थितीसमोर तो आपल्या निर्दोष व मोठ्या आनंदाने सादर करील त्याला - आपला तारणारा एकमेव देव, आपला प्रभु येशू ख्रिस्त याच्याद्वारे गौरव, महानता, सामर्थ्य व अधिकार असावा. सर्व युग, आता आणि कायमचे अधिक! आमेन. ”

Philipp. फिलिप्पैकर १: says म्हणते, “मला खात्री आहे की या गोष्टीविषयी मला खात्री आहे की ज्याने तुमच्यामध्ये एक चांगले कार्य सुरू केले तो ख्रिस्त येशूच्या दिवसापर्यंत तो परिपूर्ण करील.”

४. वधस्तंभावरच्या चोराचे स्मरण करा. तो येशूला फक्त एवढेच म्हणाला, “जेव्हा तू तुझ्या राज्यात येशील, तेव्हा माझे स्मरण कर.”

जिझसने त्याचे हृदय पाहिले आणि त्याचा विश्वास मानला.
तो म्हणाला, “मी तुम्हाला खरे सांगतो, आज तू माझ्याबरोबर स्वर्गात होशील” (लूक २:: &२ आणि) 23).

5. जिझसचा मृत्यू झाला तेव्हा देवाने त्याला दिलेली कामे पूर्ण केली.

जॉन :4::34 म्हणते, “माझे भोजन म्हणजे ज्याने मला पाठविले त्याच्या इच्छेप्रमाणे करणे आणि त्याचे कार्य पूर्ण करणे होय.” वधस्तंभावर, त्याच्या मृत्यूच्या अगदी आधी तो म्हणाला, “पूर्ण झाले” (जॉन १ :19: :30०).

“ते संपले” या वाक्यांशाचा अर्थ पूर्ण मोबदला आहे.

ही कायदेशीर संज्ञा आहे जी एखाद्याला शिक्षा पूर्ण झाल्यावर शिक्षा भोगत असताना त्याला मुक्त करण्यात आले तेव्हा त्याच्यावरील गुन्ह्यांच्या यादीवर काय लिहिले होते याचा उल्लेख केला जातो. हे दर्शविते की त्याचे कर्ज किंवा शिक्षा “पूर्ण मोबदला” देण्यात आली होती.

जेव्हा आम्ही आमच्यासाठी वधस्तंभावर येशूच्या मृत्यूचा स्वीकार करतो, तेव्हा आपल्या पापाचे सर्व कर्ज दिले जाते. हे कोणी बदलू शकत नाही.

6. दोन अद्भुत छंद, जॉन 3: 16 आणि जॉन 3: 28-40

दोन्ही म्हणते की जेव्हा आपण विश्वास करता की आपण मरणार नाही.

जॉन 10: 28 कधीही नष्ट होत नाही.

देवाचे वचन खरे आहे. आपण फक्त देव काय म्हणतो यावर विश्वास ठेवला पाहिजे. म्हणजे कधीच नाही.

God. नवीन करारामध्ये देव असे अनेक वेळा म्हणतो की जेव्हा आपण येशूवर विश्वास ठेवतो तेव्हा त्याने ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाचा दोष काढला किंवा त्यास श्रेय दिले, म्हणजे तो येशूची नीतिमत्त्वाची जाणीव करतो किंवा देतो.

इफिसकरांस 1: 6 म्हणते की आम्ही ख्रिस्तामध्ये स्वीकारले गेले आहोत. फिलिप्पैकर:: and आणि रोमन्स:: & आणि २२ देखील पहा.

Psalm. स्तोत्र १०8: १२ मध्ये देवाच्या वचनात असे म्हटले आहे की “पूर्व दिशेस पश्चिमेस आहे, तोपर्यंत त्याने आपल्या अपराधांपासून आपल्या पापांना दूर केले आहे.”

तो यिर्मया :31१::34 मध्ये असेही म्हणतो की “तो आमच्या पापांपुढे यापुढे लक्षात ठेवणार नाही.”

9. इब्रीज 10: 10-14 आपल्याला शिकवते की क्रॉसवरील येशूचा मृत्यू सर्व पापांसाठी सर्वकाळ, भूतकाळातील, वर्तमान आणि भविष्यासाठी देय होता.

येशू “एकदाच” मरण पावला. येशूचे कार्य (पूर्ण आणि परिपूर्ण) कधीही पुनरावृत्ती करण्याची आवश्यकता नाही. हा भाग शिकवितो की “ज्यांना पवित्र केले गेले त्यांना कायमचे त्याने परिपूर्ण केले.” आपल्या जीवनात परिपक्वता आणि शुद्धता ही एक प्रक्रिया आहे परंतु त्याने आम्हाला कायमचे परिपूर्ण केले. या कारणास्तव आपण “विश्वासाच्या पूर्ण खात्रीने मनापासून अंत: करण” जवळ यावे (इब्री लोकांस १०:२२). “आपण ज्या आशेवर विश्वास ठेवतो त्याबद्दल आपण अस्वस्थपणे धरुन राहा, कारण ज्याने अभिवचन दिले तो विश्वासू आहे” (इब्री लोकांस 10:22).

१०. इफिसकर १: १ & आणि १ says म्हणते पवित्र आत्मा आपल्यावर शिक्कामोर्तब करते.

देव आम्हाला पवित्र आत्म्याने एक सिग्नल रिंगसह सील करते, आम्हाला एक अपरिवर्तनीय सील टाकतो, तो तुटू शकत नाही.

एखाद्या राजाने आपल्या सिनेटेट रिंगसह अपरिवर्तनीय कायद्यावर शिक्का मारला होता. अनेक ख्रिश्चनांना त्यांच्या तारणाची शंका आहे. ही व इतर अनेक वचनांत देव आपल्याला तारणारा व रक्षणकर्ता दोन्ही दाखवतो. इफिसकर 6 नुसार आपण सैतानाशी युद्ध करत आहोत.

तो आपला शत्रू आहे आणि “गर्जना करीत सिंह ज्याने आपल्याला खाऊन टाकतो त्याप्रमाणे” (मी पीटर 5: 8).

मला विश्वास आहे की आम्हाला आपल्या तारणाबद्दल शंका आहे कारण तो आम्हाला पराभूत करण्यासाठी वापरल्या जाणाऱ्या त्याच्या महान अग्निशामक डार्ट्सपैकी एक आहे.
माझा असा विश्वास आहे की देवाच्या शस्त्रागाराच्या विविध भाग येथे शास्त्रवचनातील वचना आहेत ज्या देवाने आपल्याला अभिवचन दिले आहे आणि त्याने आपल्याला विजय मिळवण्याची शक्ती दिली आहे. उदाहरणार्थ, त्याच्या चांगुलपणा. हे आमचे नाही तर त्याचे.

फिलिप्पैकर:: says म्हणते की, “आणि नियमशास्त्राद्वारे मिळविलेल्या माझ्या स्वतःच्या नीतिमत्त्वाचा नाही, तर ख्रिस्तावरील विश्वासाच्या आधारे ख्रिस्तावर विश्वास ठेवून विश्वासाच्या आधारे देवाकडून प्राप्त होणारे नीतिमत्व हे मला त्याच्यात सापडते.”

जेव्हा तुम्ही “स्वर्गात जाणे फार वाईट आहे” असे सैतान तुम्हाला पटवून देण्याचा प्रयत्न करतो तेव्हा तुम्ही “ख्रिस्तामध्ये नीतिमान” आहात आणि त्याच्या नीतिमत्त्वाचा दावा करा. आत्म्याची तलवार वापरण्यासाठी (जी देवाचे शब्द आहे) आपण हे लक्षात ठेवणे आवश्यक आहे किंवा हे आणि इतर शास्त्रवचने कोठे शोधावीत हे माहित असणे आवश्यक आहे. ही शस्त्रे वापरण्यासाठी आम्हाला हे माहित असणे आवश्यक आहे की त्याचे वचन सत्य आहे (जॉन 17:17).

लक्षात ठेवा, तुम्हाला देवाच्या वचनावर विश्वास ठेवावा लागेल. देवाच्या वचनाचा अभ्यास करा आणि तो करत राहा, कारण तुम्हाला जितके जास्त ज्ञान मिळेल, तितके तुम्ही अधिक सामर्थ्यवान व्हाल. खात्री मिळवण्यासाठी तुम्ही या वचनांवर आणि त्यांच्यासारख्या इतर वचनांवर विश्वास ठेवलाच पाहिजे.

त्याचे वचन सत्य आहे आणि “ सत्य तुम्हाला स्वतंत्र करील ” (योहान ८:३२).

जोपर्यंत तो आपणास बदलत नाही तोपर्यंत आपण आपले मन त्यात भरले पाहिजे. देवाचा शब्द म्हणतो, “माझ्या बंधूंनो, जेव्हा तुम्ही अनेक प्रकारच्या परीक्षांना सामोरे जाता तेव्हा सर्व आनंदाचा विचार करा. इफिसकर 6 मध्ये ती तलवार वापरायला सांगितली आहे आणि मग ती उभे राहते; सोडू नका आणि धाव घ्या (माघार घ्या). देवाने आपल्याला जीवन आणि धार्मिकतेसाठी आवश्यक असलेली सर्व काही दिली आहे ज्याने “ज्याने आपल्याला बोलाविले त्याचे खरे ज्ञान (” 2 पेत्र 1: 3).

विश्वास ठेवत राहा.

या प्रश्नाचे उत्तर असे आहे की देव सर्वसमर्थ आणि सर्वज्ञ आहे, याचा अर्थ तो सर्व शक्तिशाली आहे आणि सर्वज्ञानाचा आहे. पवित्र शास्त्र म्हणते की त्याला आपल्या सर्व कल्पना माहीत आहेत आणि त्याच्यापासून काही लपलेले नाही.

या प्रश्नाचे उत्तर म्हणजे तो आमचा पिता आहे आणि तो आपल्यासाठी काळजी घेतो. आपण कोण आहोत यावर देखील अवलंबून आहे कारण आपण त्याच्या पुत्रावर विश्वास ठेवत नाही आणि आमच्या पापांसाठी देण्याकरिता त्याच्या मृत्यूवर विश्वास ठेवत नाही.

जॉन १:१२ म्हणते, “परंतु जितके ज्यांनी त्याला स्वीकारले, त्यांना देवाची मुले होण्याचा हक्क त्याने दिला, जे त्याच्या नावावर विश्वास ठेवतात त्यांना. देव त्याच्या मुलांना आणि त्यांच्या संरक्षणाची अनेक आश्वासने देतो.

रोमन्स :8:२:28 म्हणते, "जे लोक देवावर प्रेम करतात त्यांच्यासाठी सर्व गोष्टी एकत्रित काम करतात."

हे असे आहे कारण तो आपल्याला पित्याप्रमाणे प्रेम करतो. अशा परिस्थितीत तो आपल्याला आपल्या आयुष्यामध्ये प्रौढ होण्यासाठी किंवा अगदी शिस्त लावण्यासाठी शिकवण्यास परवानगी देतो किंवा जर आपण पाप केले किंवा अवज्ञा केली तर आपल्याला शिक्षाही होईल.

इब्री लोकांस 12: 6 म्हणते, “ज्याच्यावर पिता प्रीति करतो, त्यांना शिस्त लावते.”

एक पिता या नात्याने तो आपल्याला बरीच आशीर्वाद देवून आपल्याला चांगल्या गोष्टी देऊ इच्छितो, परंतु याचा अर्थ असा नाही की “वाईट” कधीच घडत नाही, परंतु हे आपल्या सर्व फायद्यासाठी आहे.

मी पीटर 5: 7 म्हणतो, “तुमची काळजी घ्या कारण त्याने तुमची काळजी घेतली आहे.”

ईयोबाचे पुस्तक तुम्ही वाचले तर तुम्हाला दिसेल की देव आपल्या फायद्यासाठी आपल्या आयुष्यात काहीही येऊ शकत नाही. ”

ज्यांचा विश्वास न ठेवता आज्ञा न मानणा of्यांच्या बाबतीत, देव ही आश्वासने देत नाही, परंतु देव म्हणतो की तो आपला “पाऊस” आणि आशीर्वाद चांगल्या आणि अनीतीमानांवर पडू देतो. त्यांनी त्यांच्याकडे यावे आणि आपल्या कुटूंबाचा भाग व्हावे अशी देवाची इच्छा आहे. हे करण्यासाठी तो वेगवेगळ्या मार्गांचा उपयोग करेल. देव लोकांना आणि त्यांच्या पापांसाठी येथे आणि आत्ताच शिक्षा करू शकतो.

मॅथ्यू १०::10० म्हणते, “आपल्या डोक्यावरील सर्व केसांची मोजणी झाली आहे” आणि मत्तय :30:२:6 म्हणतो की “शेतातील लिली” यापेक्षा आपण अधिक मूल्यवान आहोत.

आपल्याला माहित आहे की बायबल म्हणते की देव आपल्यावर प्रेम करतो (जॉन :3:१:16), म्हणूनच आम्ही त्याची काळजी, प्रेम आणि “वाईट” गोष्टींपासून संरक्षण याची खात्री बाळगू शकत नाही, जोपर्यंत तो आपल्या पुत्राला अधिक चांगले, सामर्थ्यवान बनवणार नाही.

देवाचे वचन म्हणते, “विश्वासाशिवाय देवाला संतुष्ट करणे अशक्य आहे” (इब्री लोकांस 11: 6). देवासोबत कोणतेही नातेसंबंध जोडण्यासाठी एखाद्या व्यक्तीने आपला पुत्र येशू ख्रिस्त याच्याद्वारे विश्वासाने देवाकडे यावे. आपण येशूवर आपला तारणहार म्हणून विश्वास ठेवला पाहिजे, ज्याला देवाने आमच्या पापांसाठी शिक्षा देण्यासाठी पाठवण्यासाठी पाठविले. आम्ही सर्व पापी आहोत (रोमन्स :3:२:23) मी जॉन २: २ आणि :2:१० या दोन्ही गोष्टी येशू आमच्या पापांसाठी प्रायश्चित (म्हणजे फक्त मोबदला) असल्याबद्दल बोलतात. मी योहान :2:१० म्हणतो, “त्याने (भगवंताने) आमच्यावर प्रेम केले आणि आपल्या पुत्राला आमच्या पापांसाठी प्रायश्चित म्हणून पाठविले.” जॉन १:: In मध्ये येशू म्हणाला, “मी मार्ग, सत्य आणि जीवन आहे; माझ्याशिवाय कोणीही पित्याकडे येऊ शकत नाही. ” १ करिंथकर १ 4: & आणि us आम्हाला एक चांगली बातमी सांगते ... ”ख्रिस्त आमच्या पापांसाठी मरण पावला शास्त्रानुसार आणि त्याला पुरण्यात आले आणि शास्त्रानुसार तो तिस He्या दिवशी उठविला गेला.” ही सुवार्ता आहे जी आपण विश्वास ठेवली पाहिजे आणि आपण ती स्वीकारलीच पाहिजे. जॉन १:१२ म्हणते, “जितके ज्यांनी त्याला स्वीकारले, त्यांना देवाची मुले होण्याचा हक्क दिला, जे त्याच्या नावावर विश्वास ठेवतात त्यांनाही.” जॉन १०:२:10 म्हणतो, "मी त्यांना अनंतकाळचे जीवन देतो आणि ते कधीच मरणार नाहीत."

तर देवाशी असलेले आपले संबंध विश्वासानेच येशू ख्रिस्ताद्वारे देवाचे मूल होण्यासाठी सुरू होऊ शकतात. आम्ही केवळ त्याचे मूल होऊ शकत नाही, तर आपल्यामध्ये राहण्यासाठी त्याने आपला पवित्र आत्मा पाठविला आहे (जॉन १:: १ & आणि १)). कलस्सैकर १:२:14 म्हणते, “ख्रिस्त तुमच्यामध्ये, गौरवाची आशा.”

येशू देखील त्याचे भाऊ म्हणून संदर्भित. आपण नक्कीच हे जाणून घ्यावे अशी त्याची इच्छा आहे की त्याच्याबरोबरचे आपले नाते हे कौटुंबिक आहे, परंतु आपण फक्त जवळचे कुटुंब व्हावे, केवळ नावाचे कुटुंब नसावे, परंतु जवळचे मित्रत्व असणारे कुटुंब व्हावे अशी त्याची इच्छा आहे. प्रकटीकरण :3:२० मध्ये आपण ख्रिस्ती बनण्याचे वर्णन करतो की आपण सहवासाच्या नात्यात प्रवेश करतो. ते म्हणतात, “मी दाराजवळ उभा राहतो आणि ठोठावतो; जर कोणी माझा आवाज ऐकतो आणि दार उघडतो, तर मी आत येईन आणि त्याच्याबरोबर जेवतो, आणि तो माझ्याबरोबर आहे. ”

जॉन अध्याय:: १-१. मध्ये असे म्हटले आहे की जेव्हा आपण ख्रिश्चन होतो तेव्हा त्याच्या कुटुंबात नवजात शिशु म्हणून आपण “पुन्हा जन्मतो”. त्याचे नवीन मूल आणि एक मनुष्य जेव्हा जन्माला येतो तसाच ख्रिश्चन बाळ म्हणून आपणही त्याच्याशी आपल्या नातेसंबंधात वाढले पाहिजे. जसजसे मूल वाढत जाते, तसतसा तो आपल्या पालकांबद्दल अधिकाधिक शिकतो आणि त्याच्या पालकांशी जवळीक वाढत जाते.

आपल्या स्वर्गीय पित्याबरोबरच्या नात्यात ख्रिश्चनांचे असेच आहे. जसजसे आपण त्याच्याबद्दल शिकत जातो आणि वाढत जातो तसतसे आपले नाते आणखी जवळचे होते. पवित्र शास्त्र वाढती आणि परिपक्वता याबद्दल बरेच काही सांगते आणि हे कसे करावे हे आपल्याला शिकवते. ही एक प्रक्रिया आहे, एक वेळची घटना नाही, म्हणून हा शब्द वाढत आहे. त्याला अमूर्त असेही म्हणतात.

1). प्रथम, मला वाटते की आपण एखाद्या निर्णयाने सुरुवात करणे आवश्यक आहे. आपण देवाला अनुसरण्याचे ठरविले पाहिजे, त्याचे अनुसरण करण्याचे वचन दिले पाहिजे. जर आपण त्याच्या जवळ जाऊ इच्छित असाल तर आपण देवाच्या इच्छेच्या अधीन राहणे हे आपल्या इच्छेचे कार्य आहे, परंतु ते फक्त एक-वेळ नव्हे तर ती कायमची बांधिलकी आहे. जेम्स:: says म्हणतो, “तुम्ही स्वत: ला देवाच्या स्वाधीन करा.” रोमन्स १२: १ म्हणते, “म्हणून मी देवाच्या कृपेने तुम्हाला विनंति करतो की तुमची शरीरे जिवंत यज्ञ, देवाला मान्य असणारी, जी तुमची यथार्थ सेवा आहे. ' याची सुरुवात एक वेळच्या निवडीसह करणे आवश्यक आहे परंतु हे कोणत्याही नातेसंबंधात आहे त्याप्रमाणे क्षणार्धात निवड देखील आहे.

2). दुसरे म्हणजे, आणि मी सर्वात महत्त्वाचे विचार करतो, की आपण देवाचे वचन वाचणे आणि त्याचा अभ्यास करणे आवश्यक आहे. मी पीटर २: २ म्हणतो, “जशी नवजात बाळांना शब्दाचे प्रामाणिक दुधाची इच्छा असते की आपण त्याद्वारे वाढू शकाल.” जोशुआ १: says म्हणते, “नियमशास्त्राचे हे पुस्तक आपल्या तोंडातून निघू देऊ नका, रात्रंदिवस त्यावर मनन करा…” (स्तोत्र १: २ वाचा.) इब्री लोकांस:: ११-१-2 (एनआयव्ही) आपल्याला सांगते की आपण बालपण पलीकडे जाणे आणि देवाच्या वचनातील “सतत वापराने” परिपक्व होणे आवश्यक आहे.

याचा अर्थ देवाच्या वचनाविषयीचे एखादे पुस्तक वाचणे असा नाही, जे सहसा कोणाचे तरी मत असते, मग ती व्यक्ती कितीही हुशार आहे असे म्हटले जात असले तरी, तर याचा अर्थ प्रत्यक्ष बायबल वाचणे आणि त्याचा अभ्यास करणे असा आहे. प्रेषितांची कृत्ये १७:११ मध्ये बेरियातील लोकांबद्दल असे म्हटले आहे की, “त्यांनी तो संदेश मोठ्या उत्सुकतेने स्वीकारला आणि पौलाने जे सांगितले ते खरे आहे की नाही हे पाहण्यासाठी त्यांनी दररोज शास्त्रवचनांची तपासणी केली.” कोणीही काहीही सांगितले तरी, केवळ त्यांच्या “पात्रतेमुळे” कोणाच्या तरी शब्दावर विश्वास ठेवण्याऐवजी, आपण त्याची देवाच्या वचनाद्वारे पारख केली पाहिजे. आपल्याला शिकवण्यासाठी आणि वचनाचा खरोखर शोध घेण्यासाठी आपल्यातील पवित्र आत्म्यावर विश्वास ठेवण्याची गरज आहे. २ तीमथ्य २:१५ म्हणते, “देवाच्या दृष्टीने मान्य होण्यासाठी, लाज न वाटणारा कामगार होण्यासाठी, सत्याच्या वचनाचे योग्य रीतीने विभाजन (योग्य रीतीने हाताळणी) करून अभ्यास कर.” २ तीमथ्य ३:१६ आणि १७ म्हणते, “संपूर्ण शास्त्रवचन देवाच्या प्रेरणेने दिलेले आहे आणि ते शिकवण, दोष दाखवणे, सुधारणा करणे, नीतिमत्त्वाचे शिक्षण देणे यांसाठी उपयुक्त आहे, यासाठी की देवाचा माणूस पूर्ण (परिपक्व) व्हावा...”

हा अभ्यास आणि वाढत दररोज होतो आणि स्वर्गात त्याच्याबरोबर होईपर्यंत कधीच संपत नाही, कारण “त्याचे” ज्ञान आपल्याला त्याच्यासारखे बनण्यास प्रवृत्त करते (२ करिंथकर :2:१:3). देवाशी जवळीक साधण्यासाठी दररोज विश्वास ठेवण्याची आवश्यकता असते. ही भावना नाही. अशी कोणतीही “क्विक फिक्स” नाही जी आपल्याला भगवंताशी जवळची मैत्री देते. पवित्र शास्त्र शिकवते की आपण दृश्याने नव्हे तर विश्वासाने देवाबरोबर चालतो. तथापि, माझा असा विश्वास आहे की जेव्हा आपण सातत्याने विश्वासाने चालत असतो तेव्हा देव आपल्याला अनपेक्षित आणि अनमोल मार्गाने ओळखतो.

2 पेत्र 1: 1-5 वाचा. हे आपल्याला सांगते की आपण देवाच्या वचनात वेळ घालवतो म्हणून आपण वर्णात वाढत जातो. हे येथे सांगते की आपण विश्वासाची चांगुलपणा, नंतर ज्ञान, आत्मसंयम, चिकाटी, देवपण, बंधुप्रेम आणि प्रेम यामध्ये जोडले पाहिजे. शब्दाच्या अभ्यासासाठी आणि त्याच्या आज्ञा पाळण्यात वेळ घालवून आपण आपल्या जीवनात चरित्र जोडतो किंवा वाढवितो. यशया २:: १० आणि १ us आपल्याला सांगतात की आपण प्रीसेप्ट ऑन लाइन ओळ ओळ शिकतो. आम्हाला हे सर्व एकाच वेळी माहित नाही. जॉन १:१:28 म्हणतो “कृपेवर कृपा.” आपल्या आध्यात्मिक जीवनात ख्रिस्ती म्हणून लहान मुले एकाच वेळी मोठी होण्यापेक्षा आम्ही एकाच वेळी सर्व काही शिकत नाही. फक्त लक्षात ठेवा ही एक प्रक्रिया आहे, वाढत आहे, विश्वासाची चाल आहे, एखादी घटना नाही. जसे मी नमूद केले आहे की त्याला जॉनच्या 10 व्या अध्यायात स्थायी असे म्हटले जाते, जे त्याच्यामध्ये आणि त्याच्या वचनात राहतात. जॉन १:: says म्हणते, “जर तुम्ही माझ्यामध्ये राहिल्यास आणि माझी वचने तुमच्यामध्ये राहिली तर तुमची इच्छा काय विचारा आणि ते तुमच्यासाठी केले जाईल.”

3). मी जॉनचे पुस्तक एक नात्याबद्दल, देवासोबतची आमची सहकार्य याबद्दल सांगते. दुसर्‍या व्यक्तीबरोबरचा सहवास त्याच्या विरुद्ध पाप केल्यामुळे खंडित होऊ शकतो किंवा व्यत्यय आणू शकतो आणि देवाबरोबरच्या आपल्या संबंधांबद्दलही हे सत्य आहे. मी योहान 1: 3 म्हणतो, "आमची सहभागिता पिता आणि त्याचा पुत्र येशू ख्रिस्त याच्याबरोबर आहे." Verse व्या वचनात असे म्हटले आहे की, “जर आपण त्याच्याबरोबर सहवास असल्याचा दावा केला, तरी अंधारात (पापाने) चालला तर आम्ही खोटे बोलतो आणि सत्याने जगत नाही.” Verse व्या श्लोकात असे म्हटले आहे, “जर आपण प्रकाशात चाललो तर… आपण एकमेकांशी सहभागिता करतो…” verse व्या श्लोकात आपण पाहतो की जर पाप आपल्या सहवासात व्यत्यय आणत असेल तर आपल्याला फक्त आपल्या पापाची कबुली देण्याची गरज आहे. त्यात म्हटले आहे, “जर आम्ही आमच्या पापांची कबुली दिली तर तो विश्वासू व विश्वासू आहे. त्याने आमच्या पापांची क्षमा केली आणि सर्व प्रकारच्या अधार्मिकतेपासून आम्हाला शुद्ध केले.” कृपया हा संपूर्ण अध्याय वाचा.

आम्ही त्याचे मूल म्हणून आपले नाते गमावत नाही, परंतु जेव्हा आपण आवश्यक नसतो तेव्हा कधीही आणि सर्व पापांची कबुली देऊन आपण भगवंताशी सहवास राखणे आवश्यक आहे. आपण पुन्हा पुन्हा करण्याकडे दुर्लक्ष करीत असलेल्या पापांवर आपण पवित्र आत्मा आपल्याला विजय मिळवून दिला पाहिजे; कोणतेही पाप.

4). आपण केवळ देवाचे वचन वाचणे आणि त्याचा अभ्यास करणे आवश्यक नाही परंतु मी ते नमूद केले पाहिजे. जेम्स १: २२-२1 (एनआयव्ही) म्हणते, “केवळ शब्द ऐकून घेऊ नका तर स्वत: ला फसवून घ्या. जे म्हणतात ते करा. जो कोणी वाणी ऐकतो पण त्याचे म्हणणे ऐकत नाही तो आरशामध्ये आपला चेहरा पाहणा looks्या माणसासारखा आहे आणि स्वत: कडे बघितल्यावर निघून जातो आणि लगेच काय विसरून जातो. " २ Verse व्या श्लोकात असे म्हटले आहे: “परंतु जो माणूस स्वातंत्र्य देणा perfect्या परिपूर्ण कायद्याकडे लक्षपूर्वक पाहतो आणि हे करत राहतो, त्याने जे ऐकले त्याचा विसर पडत नाही तर तो करत राहतो - तो जे करतो त्यामध्ये त्याला आशीर्वाद मिळेल.” हे यहोशवा १:--and आणि स्तोत्र १: १- 22-24 प्रमाणेच आहे. लूक 25: 1-7 देखील वाचा.

5). याचा आणखी एक भाग म्हणजे आपण स्थानिक चर्चचा भाग बनण्याची गरज आहे, जिथे आपण देवाचे वचन ऐकू आणि शिकू शकतो आणि इतर विश्वासणा believers्यांसह सहभाग घेऊ शकतो. हा एक मार्ग आहे ज्यायोगे आम्हाला वाढण्यास मदत केली जाते. हे असे आहे कारण प्रत्येक विश्वासणा्याला पवित्र आत्म्याने एक विशेष भेट दिली आहे, ज्यांना चर्चचा भाग म्हणून “ख्रिस्ताचे शरीर” देखील म्हटले जाते. या भेटवस्तूंमध्ये इफिसकर:: -4-१२, १ करिंथकर १२: -7-११, २ and आणि रोमन्स १२: १-12 अशा शास्त्रवचनांतील विविध परिच्छेदांमध्ये सूचीबद्ध आहेत. या भेटवस्तूंचा उद्देश “सेवेच्या कार्यासाठी शरीर (चर्च) तयार करणे (इफिसकर :12:१२). चर्च आम्हाला वाढण्यास मदत करेल आणि आम्ही या बदल्यात इतर विश्वासणा up्यांना प्रौढ होण्यासाठी आणि देवाच्या राज्यात सेवा करण्यास व इतर लोकांना ख्रिस्ताकडे घेऊन जाण्यास मदत करू शकतो. इब्री लोकांस 6:11 म्हणते की आपण काहीजणांच्या सवयीप्रमाणे एकत्रितपणे एकत्र येण्याचे सोडून देऊ नये तर एकमेकांना प्रोत्साहित केले पाहिजे.

6). आपण केलेली आणखी एक गोष्ट म्हणजे प्रार्थना - आपल्या गरजा आणि इतर विश्वासणा the्यांच्या आणि न जतन केलेल्यांसाठी प्रार्थना. मत्तय 6: 1-10 वाचा. फिलिप्पैकर:: says म्हणतो, “तुमच्या विनंत्या देवाला कळवा.”

7). यामध्ये आणखी एक भर आहे की आपण आज्ञाधारकपणाचा भाग म्हणून एकमेकांवर प्रेम केले पाहिजे (13 करिंथकर 5 आणि मी जॉन वाचले पाहिजे) आणि चांगली कामे केली पाहिजेत. चांगली कामे आपल्याला वाचवू शकत नाहीत, परंतु आपण चांगली कामे करावीत आणि दुसर्‍यांशी दयाळूपणे वागावे हे ठरविल्याशिवाय कोणी पवित्र शास्त्र वाचू शकत नाही. गलतीकर :13:१:2 म्हणते, “प्रेमाने एकमेकांची सेवा करा.” देव म्हणतो की आपण चांगली कामे करण्यासाठी तयार केले आहेत. इफिसकर २:१० म्हणते, “कारण आम्ही त्याची कारीगरी आहोत जी ख्रिस्त येशूमध्ये चांगल्या कामांसाठी निर्माण केली गेली, जी देवाने आमच्यासाठी आगाऊ तयार केली आहे.”

या सर्व गोष्टी एकत्रितपणे कार्य करतात, आपल्याला देवाच्या जवळ आणण्यासाठी आणि ख्रिस्तासारखे बनविण्याकरिता. आपण स्वतः अधिक परिपक्व होतो आणि त्याचप्रमाणे इतर विश्वासणारे देखील बनतात. ते आम्हाला वाढण्यास मदत करतात. 2 पेत्र 1 पुन्हा वाचा. देवाशी जवळीक साधण्याचा शेवट म्हणजे प्रशिक्षित आणि परिपक्व आणि एकमेकांवर प्रेम करणे. जेव्हा या गोष्टी केल्या जातात तेव्हा आम्ही त्याचे शिष्य आणि शिष्य जेव्हा परिपक्व होतो तेव्हा त्यांच्या धन्यासारखे असतात (लूक 6:40).

देवाचा शब्द म्हणतो, “देव आणि मनुष्य यांच्यामध्ये एकच देव आहे आणि तो मनुष्य ख्रिस्त येशू आहे” (2 तीमथ्य 5: 3). आपण देवाबरोबर शांती न ठेवण्याचे कारण आपण सर्व पापी आहोत. रोमन्स :23:२:64 म्हणते, "कारण सर्वांनी पाप केले आहे आणि ते देवाच्या गौरवाला उणे पडले आहेत." यशया: 6: says म्हणते, “आम्ही सर्व अशुद्ध वस्तू आहोत आणि आमचे सर्व चांगुलपणा (चांगल्या गोष्टी) घाणेरडी चिंधीसारखे आहेत… आणि आमच्या पापांनी (पापे) वारा जसा आपल्याला दूर नेला आहे.” यशया::: २ म्हणते, “तुमच्या पापांनी तुमचा देव आणि तुमचा देव वेगळा झाला आहे…”

परंतु देवाने आपल्या पापांतून आपली सुटका (उद्धार) होण्यासाठी आणि देवाबरोबर सलोखा (किंवा संबंध) साधण्यासाठी एक मार्ग तयार केला. पापाला शिक्षा होणे आवश्यक होते आणि आपल्या पापांची योग्य शिक्षा (भरपाई) मृत्यू आहे. रोमकरांस पत्र ६:२३ मध्ये असे लिहिले आहे, “कारण पापाचे वेतन मरण आहे, परंतु देवाचे दान, आपला प्रभू येशू ख्रिस्ताद्वारे, सार्वकालिक जीवन आहे.” १ योहान ४:१४ मध्ये म्हटले आहे, “आणि आम्ही पाहिले आहे व साक्ष देतो की पित्याने पुत्राला जगाचा तारणारा होण्यासाठी पाठवले.” योहान ३:१७ मध्ये म्हटले आहे, “कारण देवाने आपला पुत्र जगाचा न्याय करण्यासाठी पाठवला नाही; तर त्याच्याद्वारे जगाचे तारण व्हावे म्हणून पाठवले.” योहान १०:२८ मध्ये म्हटले आहे, “मी त्यांना सार्वकालिक जीवन देतो, आणि ते कधीही नाश पावणार नाहीत; कोणीही त्यांना माझ्या हातातून हिसकावून घेणार नाही.” केवळ एकच देव आणि एकच मध्यस्थ आहे. योहान १४:६ मध्ये म्हटले आहे, “येशू त्याला म्हणाला, ‘मीच मार्ग, सत्य आणि जीवन आहे; माझ्यावाचून कोणीही पित्याकडे येत नाही.’” यशया अध्याय ५३ वाचा. विशेषतः वचन ५ आणि ६ लक्षात घ्या. त्यात म्हटले आहे: “आमच्या अपराधांसाठी त्याला घायाळ करण्यात आले, आमच्या दुष्कर्मांसाठी त्याला ठेचले गेले; आमच्या शांतीची शिक्षा त्याच्यावर होती; आणि त्याच्या जखमांनी आम्ही बरे झालो आहोत. मेंढरांप्रमाणे आम्ही सर्व भरकटलो आहोत; आम्ही प्रत्येक जण आपापल्या मार्गाला लागलो आहोत; आणि परमेश्वराने आम्हा सर्वांची दुष्कर्मे त्याच्यावर लादली आहेत.” पुढे वचन ८ब वाचा: “कारण जिवंतांच्या देशातून त्याला कापून टाकण्यात आले; माझ्या लोकांच्या अपराधासाठी त्याला मारण्यात आले.” आणि वचन १० म्हणते, “तरीही परमेश्वराला त्याला ठेचण्यात आनंद झाला; त्याने त्याला दुःखी केले आहे; जेव्हा तू त्याचा जीव पापासाठी अर्पण करशील…” आणि वचन ११ म्हणते, “त्याच्या ज्ञानाने (त्याच्याविषयीच्या ज्ञानाने) माझा नीतिमान सेवक अनेकांना नीतिमान ठरवेल; कारण तो त्यांची दुष्कर्मे सहन करील.” वचन १२ म्हणते, “त्याने आपला जीव मरणापर्यंत ओतला आहे.” १ पेत्र २:२४ म्हणते, “ज्याने स्वतः आपल्या शरीरावर वधस्तंभावर आमची पापे वाहिली…”

आपल्या पापांची शिक्षा मृत्यू होती, परंतु देवाने आपले पाप स्वतःवर (येशूवर) टाकले आणि त्याने आपल्याऐवजी आपल्या पापांची किंमत चुकवली; त्याने आपले स्थान घेतले आणि आपल्यासाठी शिक्षा भोगली. तारण कसे मिळवावे या विषयावर अधिक माहितीसाठी कृपया या संकेतस्थळाला भेट द्या. कलस्सैकर १:२० आणि २१ आणि यशया ५३ यावरून हे स्पष्ट होते की, देव मनुष्य आणि स्वतःमध्ये अशा प्रकारे शांती प्रस्थापित करतो. त्यात म्हटले आहे, “आणि त्याच्या वधस्तंभाच्या रक्ताद्वारे शांती प्रस्थापित करून, त्याने सर्व गोष्टींचा स्वतःशी समेट घडवून आणला… आणि तुम्ही जे दुष्ट कृत्यांमुळे पूर्वी मनातून दुरावलेले व शत्रू होता, तरी आता त्याने तुमचा समेट घडवून आणला आहे.” वचन २२ म्हणते, “त्याच्या देहाच्या शरीराद्वारे मृत्यूने.” इफिसकर २:१३-१७ सुद्धा वाचा, ज्यात म्हटले आहे की त्याच्या रक्ताद्वारे, तो आपली शांती आहे, जी आपल्या पापांमुळे आपल्यात आणि देवामध्ये निर्माण झालेली दरी किंवा वैर तोडून आपल्याला देवाबरोबर शांती मिळवून देते. कृपया ते वाचा. योहान अध्याय ३ वाचा, जिथे येशूने निकोदेमाला देवाच्या कुटुंबात कसे जन्मावे (पुनर्जन्म कसा घ्यावा) हे सांगितले; ज्याप्रमाणे मोशेने रानात सर्पाला उंच केले, त्याचप्रमाणे येशूला वधस्तंभावर उंच केले पाहिजे आणि क्षमा मिळवण्यासाठी आपण आपला तारणहार म्हणून “येशूकडे पाहावे”. तो हे स्पष्ट करतो की त्याने विश्वास ठेवला पाहिजे, वचन १६, “कारण देवाने जगावर इतके प्रेम केले की, त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, यासाठी की जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो तो नाश पावणार नाही, तर त्याला सार्वकालिक जीवन मिळेल.” योहान १:१२ म्हणते, “तरीही ज्या सर्वांनी त्याचा स्वीकार केला, ज्यांनी त्याच्या नावावर विश्वास ठेवला, त्यांना त्याने देवाची मुले होण्याचा अधिकार दिला.” १ करिंथकर १५:१ व २ म्हणते की हीच सुवार्ता आहे, “ज्याद्वारे तुमचे तारण होते.” वचन ३ व ४ म्हणते, “कारण मी तुम्हाला सांगितले आहे… की शास्त्रवचनांनुसार ख्रिस्त आपल्या पापांसाठी मरण पावला, आणि त्याला पुरण्यात आले व शास्त्रवचनांनुसार तो पुन्हा उठला.” मत्तय २६:२८ मध्ये येशू म्हणाला, “कारण अनेकांच्या पापांच्या क्षमेसाठी सांडलेल्या माझ्या रक्तातील हाच नवा करार आहे.” तारण पावण्यासाठी आणि देवाबरोबर शांती मिळवण्यासाठी तुम्ही यावर विश्वास ठेवलाच पाहिजे. योहान २०:३१ म्हणते, “परंतु ह्या गोष्टी लिहिल्या आहेत यासाठी की, येशू हा मशीहा, देवाचा पुत्र आहे यावर तुम्ही विश्वास ठेवावा आणि विश्वास ठेवल्याने तुम्हाला त्याच्या नावाने जीवन मिळावे.” प्रेषितांची कृत्ये १६:३१ म्हणते, “त्यांनी उत्तर दिले, ‘प्रभू येशूवर विश्वास ठेवा, म्हणजे तुमचे व तुमच्या कुटुंबाचे तारण होईल.’”

रोमन्स 3: 22-25 आणि रोमन्स 4: 22-5: 2 पहा. कृपया ही सर्व वचने वाचा जी आपल्या तारणासाठी इतकी सुंदर संदेश आहेत की या गोष्टी या लोकांसाठीच लिहिलेल्या नाहीत, परंतु आपण सर्व जण देवाशी शांती मिळवण्यासाठी लिहित आहात. हे दर्शविते की अब्राहम आणि आपण विश्वासाद्वारे नीतिमान कसे आहात. आयत 4: 23-5: 1 ते स्पष्टपणे सांगतात. “पण हे शब्द 'त्याला मोजले गेले' हे केवळ त्याच्या नावासाठी लिहिलेले नाही, तर आमच्यासाठीसुद्धा लिहिलेले होते. ज्याने आपल्या प्रभु येशूला मेलेल्यांतून उठविले त्या येशूवर विश्वास ठेवणा Him्या त्याच्यावर विश्वास ठेवला जाईल. त्याने आपल्या अपराधांकरिता सुपूर्द केले आणि आपल्या नीतिमत्तेसाठी उभे केले. म्हणूनच, जेव्हा आपण विश्वासाद्वारे नीतिमान ठरविले गेले आहे, तेव्हा आपला प्रभु येशू ख्रिस्त याच्याद्वारे देवाकडे शांति आहे. ” प्रेषितांची कृत्ये 10:36 देखील पहा.

या प्रश्नाचे आणखी एक पैलू आहे. जर आपण आधीच येशूमधील विश्वास ठेवला आहे, देवाचे कुटुंबातील एक आणि आपण पाप केले तर पित्याबरोबरची आपली सहकार्य अडथळा निर्माण होईल आणि आपण देवाच्या शांतीचा अनुभव घेऊ शकणार नाही. आपण पित्याशी असलेला आपला नातेसंबंध गमावत नाही, आपण अद्याप त्याचे मूल आहात आणि देवाचे वचन आपले आहे - आपण त्याच्याबरोबर झालेल्या कराराप्रमाणे किंवा शांतीप्रमाणे शांती बाळगू शकता, परंतु कदाचित त्याच्याबरोबर शांततेची भावना तुम्हाला समजणार नाही. पाप पवित्र आत्म्याला दु: खी करते (इफिसकर 4: २ -29 --31१), परंतु देवाच्या वचनाने आपल्याला एक वचन दिले आहे की, “आमचा पिता येशू ख्रिस्त नीतिमान आहे.” (मी जॉन २: १). तो आमच्यासाठी मध्यस्थी करतो (रोमन्स 2:1). आमच्यासाठी त्याचा मृत्यू “एकदाच” होता (इब्री १०:१०). मी योहान 8: 34 आम्हाला त्याचे वचन दिले आहे, "जर आपण आमच्या पापांची कबुली दिली (कबूल केली तर) तो विश्वासू व न्यायी आहे. त्याने आमच्या पापांची क्षमा केली आणि सर्व प्रकारच्या अनीतीपासून आम्हाला शुद्ध केले." परिच्छेद त्या सहवास पुनर्संचयित करण्याबद्दल आणि त्याद्वारे आपली शांती सांगते. मी जॉन 10: 10-1 वाचा.

आम्ही या विषयावरील इतर प्रश्नांची उत्तरे लिहिण्याच्या प्रक्रियेत आहोत, लवकरच त्यांचा शोध घ्या. जेव्हा आपण त्याचा पुत्र, येशू याला स्वीकारतो आणि त्याच्यावरील विश्वासाने तारले जातात तेव्हा देवाबरोबर शांती देव आपल्याला पुष्कळ वस्तू देतो.

हा ब्रह्मज्ञानी विचारला जाणारा एक सामान्य प्रश्न आहे. वास्तविक प्रत्येकाला कधी ना कधी तरी वाईट गोष्टीचा अनुभव येतो. लोक विचारतात की वाईट लोकांसाठी चांगल्या गोष्टी का होतात? मला वाटतं की हा संपूर्ण प्रश्न आम्हाला “इतरांपेक्षा” अगदी अतिशय संबंधित प्रश्न विचारायला विनंती करतो, “तरीही खरोखर चांगले कोण आहे?” किंवा "वाईट गोष्टी मुळीच का घडत नाहीत?" किंवा "खराब 'सामग्री' (पीडित) कोठून किंवा केव्हा सुरू झाली?"

देवाच्या दृष्टीकोनातून, पवित्र शास्त्रानुसार, कोणतेही चांगले किंवा नीतिमान लोक नाहीत. उपदेशक :7:२० म्हणते, “पृथ्वीवर नीतिमान माणूस नाही. तो नेहमीच चांगल्या गोष्टी करतो आणि तो कधीच पाप करीत नाही.” रोमन्स:: १०-१२ मध्ये मानवजातीचे वर्णन १० व्या श्लोकात असे म्हटले आहे, “कोणीही नीतिमान नाही.” आणि १२ व्या श्लोकात “चांगले करणारा कोणी नाही.” (स्तोत्र १ 20: १- 3-10 आणि स्तोत्र 12 10: १-. देखील पहा.) देव आणि स्वत: हून “चांगले” असे कोणीही उभे नाही.

असे म्हणायचे नाही की एखादी वाईट व्यक्ती किंवा या बाबतीत कोणीही कधीही चांगले कार्य करू शकत नाही. हे एकल कृत्य नव्हे तर सतत वर्तनाबद्दल बोलत आहे.

तर मग देव असे का म्हणतो की जेव्हा आपण “मधे अनेक प्रकारच्या राखाडी” असलेल्या लोकांना चांगले किंवा वाईट असे पाहिले तर कोणीही “चांगले” नाही. मग आपण कोण चांगले आणि कोण वाईट आणि “ओढ्यावर” असलेल्या गरीब आत्म्याबद्दल काय ओळखावे?

रोमकरांस पत्र ३:२३ मध्ये देव असे म्हणतो, “कारण सर्वांनी पाप केले आहे आणि ते देवाच्या गौरवाला उणे पडले आहेत,” आणि यशया ६४:६ मध्ये म्हटले आहे, “आमची सर्व नीतिमान कृत्ये मळकट वस्त्रासारखी आहेत.” आपली चांगली कृत्ये गर्व, स्वार्थ, अशुद्ध हेतू किंवा इतर कोणत्यातरी पापाने कलंकित होतात. रोमकरांस पत्र ३:१९ मध्ये म्हटले आहे की, संपूर्ण जग “देवापुढे दोषी” झाले आहे. याकोब २:१० मध्ये म्हटले आहे, “जो कोणी एका बाबतीत अपराध करतो, तो सर्व बाबतीत दोषी आहे.” ११ व्या वचनात म्हटले आहे, “तुम्ही नियमभंग करणारे झाला आहात.”

तर मानवजात म्हणून आपण इथपर्यंत कसे पोहोचलो आणि त्याचा आपल्यावर होणाऱ्या परिणामांवर काय परिणाम होतो? या सर्वांची सुरुवात आदामच्या पापाने आणि आपल्या पापानेही झाली, कारण आदामप्रमाणेच प्रत्येक व्यक्ती पाप करते. स्तोत्रसंहिता ५१:५ आपल्याला दाखवते की आपण पापी स्वभावासह जन्माला येतो. त्यात म्हटले आहे, “मी जन्मतःच पापी होतो, माझ्या आईने मला गर्भात धारण केल्यापासूनच पापी होतो.” रोमकरांस पत्र ५:१२ आपल्याला सांगते की, “एका मनुष्याद्वारे (आदाम) जगात पाप शिरले.” मग त्यात म्हटले आहे, “आणि पापाद्वारे मरण.” (रोमकरांस पत्र ६:२३ म्हणते, “पापाचे वेतन मरण आहे.”) जगात मरण आले कारण देवाने आदामच्या पापाबद्दल त्याच्यावर शाप दिला, ज्यामुळे जगात शारीरिक मृत्यू आला (उत्पत्ति ३:१४-१९). प्रत्यक्ष शारीरिक मृत्यू लगेच आला नाही, परंतु ही प्रक्रिया सुरू झाली होती. त्यामुळे, आपण आपल्या ‘ग्रे स्केल’वर कुठेही असलो तरी, आजारपण, दुःखद घटना आणि मृत्यू आपल्या सर्वांच्या वाट्याला येतात. जेव्हा जगात मृत्यू आला, तेव्हा त्याच्यासोबत सर्व दुःखेही आली, हे सर्व पापाचा परिणाम आहे. आणि म्हणूनच आपण सर्वजण दुःख भोगतो, कारण “सर्वांनी पाप केले आहे.” सोप्या भाषेत सांगायचे तर, आदामने पाप केले आणि सर्वांनी पाप केल्यामुळे मृत्यू आणि दुःख सर्व मानवांवर आले.

स्तोत्रसंहिता ८९:४८ म्हणते, “कोणता मनुष्य जिवंत राहून मरण पाहणार नाही, किंवा स्वतःला कबरेच्या सामर्थ्यापासून वाचवेल?” (रोमकरांस पत्र ८:१८-२३ वाचा.) मृत्यू सर्वांनाच येतो, केवळ ज्यांना आपण वाईट समजतो त्यांनाच नाही, तर ज्यांना आपण चांगले समजतो त्यांनाही येतो. (देवाचे सत्य समजून घेण्यासाठी रोमकरांस पत्र अध्याय ३-५ वाचा.)

हे सत्य असूनही, दुसर्‍या शब्दांत, आमचा मृत्यू योग्य असूनही, देव आपल्याला त्याचे आशीर्वाद पाठवत राहतो. देव आपल्या सर्वांना पाप करीत असूनही काही लोकांना चांगले म्हणतो. उदाहरणार्थ, देव म्हणाला, ईयोब चांगला आहे. तर मग, एखादी व्यक्ती वाईट आहे की वाईट आहे किंवा नाही हे देवाच्या दृष्टीने चांगले आहे काय? आमच्या पापांची क्षमा करण्यासाठी आणि आपल्याला नीतिमान बनवण्याची देवाची योजना होती. रोमन्स:: says म्हणते, “देवाने आमच्यावर त्याचे प्रेम हे दाखवून दिले: आम्ही अजून पापी असतानाच ख्रिस्त आमच्यासाठी मरण पावला.”

योहान ३:१६ म्हणते, “देवाने जगावर इतके प्रेम केले की, त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, यासाठी की जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो तो नाश पावू नये, तर त्याला सार्वकालिक जीवन मिळावे.” (रोमकरांस पत्र ५:१६-१८ सुद्धा पाहा.) रोमकरांस पत्र ५:४ आपल्याला सांगते की, “अब्राहामाने देवावर विश्वास ठेवला आणि ते त्याच्यासाठी नीतिमत्त्व म्हणून गणले गेले.” विश्वासाने अब्राहाम नीतिमान ठरला . पाचवे वचन सांगते की, जर कोणाचा विश्वास अब्राहामासारखा असेल, तर तोही नीतिमान ठरतो. ते कमावले जात नाही, तर जेव्हा आपण आपल्यासाठी मरण पावलेल्या त्याच्या पुत्रावर विश्वास ठेवतो, तेव्हा ते एक देणगी म्हणून दिले जाते. (रोमकरांस पत्र ३:२८)

रोमकरांस पत्र ४:२२-२५ मध्ये असे म्हटले आहे की, “‘ते त्याच्या नावे जमा झाले’ हे शब्द केवळ त्याच्यासाठीच नव्हते, तर ज्याने आपला प्रभू येशू याला मेलेल्यांतून उठवले, त्याच्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या आपल्यासाठीही होते.” रोमकरांस पत्र ३:२२ मध्ये आपण कशावर विश्वास ठेवला पाहिजे हे स्पष्ट केले आहे, “देवापासून मिळणारे हे नीतिमत्व येशू ख्रिस्तावरील विश्वासाद्वारे सर्व विश्वासणाऱ्यांपर्यंत पोहोचते,” कारण (गलतीकरांस पत्र ३:१३), “ख्रिस्ताने आपल्यासाठी शाप होऊन आपल्याला नियमशास्त्राच्या शापातून सोडवले; कारण असे लिहिले आहे की, ‘जो कोणी झाडावर टांगला जातो तो शापित आहे.’” (पहिले करिंथकरांस पत्र १५:१-४ वाचा)

आपण नीतिमान होण्यासाठी देवाचीच एक विश्वास आहे. जेव्हा आमचा विश्वास असतो तेव्हा आपण आमची पापेही क्षमा केली जातात. रोमन्स:: & आणि says म्हणते, “धन्य तो मनुष्य, ज्याच्या पापांबद्दल परमेश्वर त्याला कधीच मोजणार नाही.” जेव्हा आपण विश्वास ठेवतो की आपण देवाच्या कुटुंबात “पुन्हा जन्मलो”; आपण त्याची मुले होऊ. (जॉन १:१२ पहा.) जॉन verses श्लोक १ 4 आणि us 7 आपल्याला असे दर्शवितो की जे विश्वास ठेवतात त्यांना जीवन लाभलेले आहे, जे विश्वास ठेवत नाहीत त्यांना दोषी ठरविण्यात आले आहे.

ख्रिस्ताला उठविण्याद्वारे आपण जीवन जगू शकतो हे देवाने सिद्ध केले. त्याला मृतांमधून प्रथम जन्मलेले म्हणून संबोधले जाते. १ करिंथकर १ 15:२० असे म्हणतो की जेव्हा ख्रिस्त परत येईल, जरी आपण मरून गेलो तरीसुद्धा तो आपल्याला उठविला जाईल. Verse२ व्या वचनात असे म्हटले आहे की नवीन शरीर अविनाशी असेल.

तर मग आपल्यासाठी याचा अर्थ काय आहे, जर आपण सर्व जण देवाच्या दृष्टीने “वाईट” आहोत आणि शिक्षा व मृत्यूला पात्र ठरलो, परंतु देव जे आपल्या “पुत्रावर” विश्वास ठेवतात अशा “नीतिमान” लोकांना घोषित करतात, याचा “चांगल्या” बाबतीत वाईट गोष्टींवर काय परिणाम होतो? लोक. देव सर्वांना चांगल्या गोष्टी पाठवतो, (मॅथ्यू :6::45:15 वाचा) परंतु सर्व लोक मरतात आणि मरतात. देव आपल्या मुलांना दुःख का होऊ देतो? जोपर्यंत देव आम्हाला नवीन शरीर देत नाही तोपर्यंत आपण अद्याप शारीरिक मृत्यूच्या अधीन असतो आणि जे काही त्याला कारणीभूत ठरू शकते. १ करिंथकर १ 26:२:XNUMX म्हणते, “नष्ट होणारा शेवटचा शत्रू म्हणजे मृत्यू होय.”

देव असे करण्याची अनेक कारणे आहेत. उत्तम चित्र ईयोबचे आहे, ज्याला देव सरळ म्हणतो. मी यापैकी काही कारणे क्रमांकित केली आहेत:

# १. देव आणि सैतान यांच्यात युद्ध आहे आणि आपण त्यात सामील आहोत. आपल्या सर्वांनी “पुढची ख्रिश्चन सैनिक” गायली आहे, परंतु युद्ध इतके वास्तविक आहे हे आपण इतके सहज विसरलो.

ईयोबाच्या पुस्तकात, सैतान देवाकडे गेला आणि त्याने ईयोबावर आरोप ठेवला की त्याने देवाला अनुसरुन ठेवले आहे कारण देवाने त्याला श्रीमंत आणि आरोग्याद्वारे आशीर्वाद दिला. म्हणून ईयोबाच्या निष्ठेची परीक्षा घेण्यासाठी देवाने सैतानाला “परवानगी” दिली; परंतु ईयोबने ईयोबाच्या भोवती 'हेज' ठेवले (सैतान त्याचा त्रास होऊ शकेल अशी एक मर्यादा). सैतान केवळ ईश्वराला परवानगी म्हणूनच करू शकत होता.

यावरून आपल्याला दिसते की, देवाच्या परवानगीशिवाय आणि मर्यादेत राहूनच सैतान आपल्याला पीडा देऊ शकतो किंवा स्पर्श करू शकतो. सर्व काही देवाच्या नियंत्रणात असते. आपल्याला हेही दिसते की, शेवटी ईयोब परिपूर्ण नसतानाही, त्याने देवाच्या कारणांची परीक्षा घेतली आणि देवाला कधीही नाकारले नाही. देवाने त्याला, तो जे काही मागू किंवा विचार करू शकत होता त्यापलीकडे जाऊन आशीर्वाद दिला.

स्तोत्रसंहिता ९७:१०ब (NIV) म्हणते, “तो आपल्या विश्वासूंच्या प्राणांचे रक्षण करतो.” रोमकरांस पत्र ८:२८ म्हणते, “आपण जाणतो की, जे देवावर प्रेम करतात, त्यांच्यासाठी देव सर्व गोष्टी चांगल्यासाठी घडवून आणतो.” हे सर्व विश्वासणाऱ्यांना देवाने दिलेले वचन आहे. तो आपले रक्षण करतो आणि करत राहील, आणि त्याचा नेहमीच एक उद्देश असतो. काहीही योगायोगाने घडत नाही आणि तो नेहमीच आपल्याला आशीर्वाद देईल – त्याद्वारे चांगलेच घडवून आणेल.

आपण संघर्षात आहोत आणि काही दु: ख याचा परिणाम असू शकतो. या संघर्षात सैतान आपल्याला निराश करण्याचा किंवा देवाची सेवा करण्यापासून रोखण्याचा प्रयत्न करतो. आपण अडखळले पाहिजे किंवा सोडले पाहिजे अशी त्याची इच्छा आहे.

एकदा लूक २२::22१ मध्ये येशू पेत्राला म्हणाला, “शिमोन, शिमोन, तुला गहू म्हणून चाळायला परवानगी मागितली आहे.” मी पीटर:: states म्हणते, “तुमचा शत्रू सैतान एखाद्या गर्जणा .्या सिंहासारखा कोणाला गिळावे म्हणून शोधतो. जेम्स:: b बी म्हणतो, “सैतानाचा प्रतिकार कर आणि तो तुमच्यापासून पळून जाईल,” आणि इफिसकर 31 मध्ये आपल्याला देवाचा संपूर्ण शस्त्र धारण करून “उभे राह” असे सांगितले आहे.

या सर्व परीक्षांमध्ये देव आपल्याला बलवान आणि एकनिष्ठ सैनिक म्हणून उभे राहण्यास शिकवेल; की देव आपल्या विश्वासासाठी योग्य आहे. आम्ही त्याची शक्ती, तारण आणि आशीर्वाद पाहू.

१ करिंथकर १०:११ आणि २ तीमथ्य 10:१:11 आपल्याला शिकवते की जुना करार पवित्र शास्त्र आमच्या धार्मिकतेच्या सूचनांसाठी लिहिले गेले होते. ईयोबच्या बाबतीत, त्याच्या दु: खाचे कारण त्याला (किंवा कोणतीही) सर्व माहिती नसते आणि आम्हालाही नाही.

# 2. ईयोबाच्या कथेत देखील प्रकट झाले गेलेले आणखी एक कारण म्हणजे देवाचे गौरव होय. जेव्हा ईयोबाबद्दल सैतान चुकीचे आहे हे जेव्हा देवाने सिद्ध केले तेव्हा देवाचे गौरव झाले. योहान ११: In मध्ये आपण हे पाहतो जेव्हा येशू म्हणाला, "हा आजार मरणासाठी नव्हे तर देवाच्या गौरवासाठी आहे, यासाठी की देवाच्या पुत्राचे गौरव व्हावे." देव आपल्या वैभवासाठी बरे होण्यासाठी नेहमीच निवडतो, म्हणून आपण त्याच्या काळजी घेतल्याबद्दल किंवा त्याच्या पुत्राच्या साक्षीदारांबद्दल आपल्याला खात्री असू शकते, जेणेकरून इतरही त्याच्यावर विश्वास ठेवतील.

स्तोत्र 109: 26 आणि 27 म्हणतो, “मला वाचव आणि त्यांना कळवा की हा तुझा हात आहे; प्रभु, तू हे केलेस. ” स्तोत्र :50०:१:15 देखील वाचा. ते म्हणते, “मी तुला सोडवीन आणि तू माझा सन्मान करशील.”

# 3. आपण दु: ख भोगण्याचे आणखी एक कारण म्हणजे ते आपल्याला आज्ञाधारकपणा शिकवते. इब्री लोकांस:: says म्हणते, “ख्रिस्ताने ज्या गोष्टी सहन केल्या त्यापासून तो आज्ञाधारकपणा शिकला.” जॉन आपल्याला सांगतो की येशू नेहमी पित्याच्या इच्छेनुसार वागला परंतु तो बागेत गेला आणि जेव्हा प्रार्थना केला तेव्हा त्याने प्रत्यक्षात तो अनुभवला, “पित्या, माझी इच्छा नव्हे तर तुझी इच्छा पूर्ण होईल.” फिलिप्पैकर २: 5--8 आपल्याला हे दाखवते की येशू “वधस्तंभावरच्या मरणापर्यंत आज्ञाधारक राहिला.” ही वडिलांची इच्छा होती.

आम्ही म्हणू शकतो की आपण त्याचे अनुसरण करू आणि त्याचे पालन करू - पीटरने तसे केले आणि नंतर येशूला नाकारून अडखळले - परंतु आपण खरोखर परीक्षेला (निवड) सामोरे जाईपर्यंत आणि योग्य गोष्टी करेपर्यंत आम्ही खरोखर त्याचे पालन करीत नाही.

जेव्हा ईयोबाने दु: ख सहन केले आणि “देवाचा शाप” नाकारला तेव्हा तो आज्ञा पाळण्यास शिकला आणि विश्वासू राहिला. जेव्हा तो परीक्षेस परवानगी देतो तेव्हा आपण ख्रिस्ताचे अनुसरण करणे चालू ठेवू किंवा आपण सोडून आणि सोडू?

जेव्हा येशूची शिकवण समजणे कठीण झाले तेव्हा बरेच शिष्य बाकी आहेत - त्यांनी त्याचे अनुसरण करणे थांबविले. त्यावेळी तो पेत्राला म्हणाला, “तूसुद्धा निघून जाशील काय?” पेत्र म्हणाला, “मी कोठे जात आहे? तुमच्याकडे सार्वकालिक जीवनाचे शब्द आहेत. ” मग पेत्राने येशूला देवाचा मशीहा म्हणून घोषित केले. त्याने एक निवड केली. जेव्हा त्याची चाचणी केली जाते तेव्हा आमचा प्रतिसाद असावा.

#४. ख्रिस्ताच्या दुःखाने त्याला आपला परिपूर्ण महायाजक आणि मध्यस्थ बनण्यास सक्षम केले, कारण त्याने एक मनुष्य म्हणून प्रत्यक्ष अनुभवातून आपल्या सर्व परीक्षा आणि जीवनातील अडचणी समजून घेतल्या. (इब्री ७:२५) हे आपल्यासाठीही खरे आहे. दुःख आपल्याला परिपक्व आणि परिपूर्ण बनवू शकते आणि आपल्यासारखेच दुःख भोगणाऱ्या इतरांना सांत्वन देण्यास व त्यांच्यासाठी मध्यस्थी (प्रार्थना) करण्यास सक्षम करते. हे आपल्याला परिपक्व बनवण्याचा एक भाग आहे (२ तीमथ्य ३:१५). २ करिंथकर १:३-११ आपल्याला दुःखाच्या या पैलूविषयी शिकवते. त्यात म्हटले आहे, “सर्व सांत्वनाचा देव आमच्या सर्व संकटांत आम्हाला सांत्वन देतो, यासाठी की देवाने आम्हाला जे सांत्वन दिले आहे, त्याने आम्ही संकटात असलेल्यांना सांत्वन द्यावे .” जर तुम्ही हा संपूर्ण परिच्छेद वाचलात, तर तुम्हाला दुःखाबद्दल बरेच काही शिकायला मिळेल, जसे तुम्ही ईयोबाच्या पुस्तकातूनही शिकू शकता. १). देव त्याचे सांत्वन आणि काळजी प्रकट करेल. २). देव तुम्हाला दाखवून देईल की तो तुमची सुटका करण्यास समर्थ आहे. आणि ३). आपण इतरांसाठी प्रार्थना करायला शिकतो. जर गरजच नसती, तर आपण इतरांसाठी किंवा स्वतःसाठी प्रार्थना केली असती का? त्याची इच्छा आहे की आपण त्याला हाक मारावी, त्याच्याकडे यावे. यामुळे आपण एकमेकांना मदतही करतो. यामुळे आपण इतरांची काळजी घेऊ लागतो आणि ख्रिस्ताच्या शरीरातील इतर सदस्यही आपली काळजी घेतात याची जाणीव आपल्याला होते. हे आपल्याला एकमेकांवर प्रेम करायला शिकवते, जे ख्रिस्ताच्या विश्वासणाऱ्यांचे शरीर असलेल्या मंडळीचे कार्य आहे.

# 5. याकोबच्या पहिल्या अध्यायात पाहिल्याप्रमाणे, दु: ख आपल्याला धैर्य टिकवून ठेवण्यास, परिपूर्ण बनण्यास आणि आपल्याला मजबूत बनविण्यात मदत करते. हे अब्राहम व ईयोब यांच्या बाबतीतही खरे आहे कारण त्यांना ठाऊक होते की ते सामर्थ्यवान आहेत कारण त्यांना पाठीशी घालण्यासाठी देव त्यांच्या बरोबर होता. अनुवाद :33 27:२:XNUMX म्हणते, “चिरंतन देव तुमचा आश्रय आहे, आणि खाली चिरंतन हात आहेत.” देव आपली ढाल, किल्ले किंवा रॉक किंवा शरणस्थान किती वेळा स्तोत्रे म्हणतो? एकदा आपण वैयक्तिकरीत्या एखाद्या चाचणीत त्याचा आराम, शांतता किंवा सुटका किंवा बचाव अनुभवल्यानंतर आपण कधीही विसरू शकत नाही आणि जेव्हा आपल्याकडे आणखी एक चाचणी होते तेव्हा आपण सामर्थ्यवान आहात किंवा आपण ते सामायिक करुन दुसर्‍यास मदत करू शकता.

हे आपल्याला स्वतःवरच नव्हे तर देवावर अवलंबून राहण्यास शिकवते, स्वतःकडे किंवा आपल्या मदतीसाठी इतर लोकांकडे न पाहता (२ करिंथकर १: -2 -११). आपण आपली दुर्बलता पाहतो आणि आपल्या सर्व गरजा पूर्ण करण्यासाठी आपण देवाकडे पाहतो.

#६. सामान्यतः असे मानले जाते की विश्वासणाऱ्यांना होणारे बहुतेक दुःख हे आपण केलेल्या एखाद्या पापाबद्दल देवाचा न्यायनिवाडा किंवा शिक्षा (शिक्षा) असते. करिंथ येथील मंडळीच्या बाबतीतही हेच खरे होते , जिथे मंडळी अशा लोकांनी भरलेली होती जे आपल्या पूर्वीच्या अनेक पापांमध्ये टिकून राहिले होते. १ करिंथकर ११:३० मध्ये असे म्हटले आहे की देव त्यांचा न्यायनिवाडा करत होता, तो म्हणाला, “तुमच्यापैकी पुष्कळ अशक्त व आजारी आहेत आणि पुष्कळ झोपले आहेत (मरण पावले आहेत).” अत्यंत गंभीर परिस्थितीत, देव एखाद्या बंडखोर व्यक्तीला, जसे आपण म्हणतो, “बाजूला” करू शकतो. मला वाटते की हे दुर्मिळ आणि अत्यंत गंभीर आहे, परंतु ते घडते. जुन्या करारातील इब्री लोक याचे एक उदाहरण आहेत. त्यांनी देवावर विश्वास न ठेवून आणि त्याची आज्ञा न पाळून त्याच्याविरुद्ध वारंवार बंड केले, परंतु तो सहनशील आणि दीर्घकाळ सहनशील होता. त्याने त्यांना शिक्षा केली, परंतु त्यांचे त्याच्याकडे परत येणे स्वीकारले आणि त्यांना क्षमा केली. वारंवार आज्ञाभंग केल्यावरच त्याने त्यांच्या शत्रूंना त्यांना गुलामगिरीत ठेवण्याची परवानगी देऊन त्यांना कठोर शिक्षा केली.

आपण यातून शिकले पाहिजे. कधीकधी दुःख हा देवाची शिस्त आहे, परंतु दु: खाची अनेक कारणे आपण पाहिली आहेत. जर आपण पापामुळे दु: ख भोगत आहोत तर जर आम्ही देवाकडे गेलो तर आम्ही देव त्याला क्षमा करतो. 11 करिंथकर 28: 31 आणि 1 मध्ये जसे म्हटले आहे तसे स्वतःचे परीक्षण करणे आपल्यावर अवलंबून आहे. जर आपण आपली अंतःकरणे शोधून पाहिली आणि आपण पाप केले असल्याचे आढळले तर मी योहान 9: XNUMX म्हणतो की “आपण आपल्या पापाची कबुली दिली पाहिजे.” वचन दिले आहे की तो “आपल्या पापांची क्षमा करील आणि शुद्ध करील.”

लक्षात ठेवा की सैतान हा “बंधूंचा दोष देणारा” आहे (प्रकटीकरण १२:१०) आणि ईयोबाप्रमाणेच तो आपल्यावर आरोप करू इच्छित आहे जेणेकरून तो आपल्याला अडखळेल आणि देवाला नाकारू शकेल. (रोमकर 12: १ वाचा.) जर आपण आमच्या पापाची कबुली दिली असेल तर आपण आमच्या पापांची पुनरावृत्ती केली नाही तर त्याने क्षमा केली आहे. जर आम्ही आमच्या पापाची पुनरावृत्ती केली तर आम्हाला वारंवार आवश्यक तेवढे कबूल करणे आवश्यक आहे.

दुर्दैवाने, एखाद्या व्यक्तीला त्रास होत असल्यास इतर विश्वासू लोकांपैकी असे म्हणण्याची ही पहिलीच गोष्ट आहे. ईयोबकडे परत जा. त्याच्या तीन "मित्रांनी" निर्भत्सपणे ईयोबला सांगितले की त्याने पाप केले पाहिजे किंवा त्याला त्रास होणार नाही. ते चुकीचे होते. मी करिंथकरांस स्वत: ची तपासणी करण्यासाठी 11 व्या अध्यायात म्हणतो. आम्ही दुसर्‍याचा न्याय करु नये, जोपर्यंत आपण एखाद्या विशिष्ट पापाचे साक्षीदार होत नाही, तर आम्ही त्यास प्रेमाने सुधारू शकतो; आम्ही किंवा स्वतःसाठी किंवा इतरांसाठी हे "संकट" होण्याचे पहिले कारण म्हणून स्वीकारू नये. आम्ही न्याय करण्यास खूप वेगवान असू शकतो.

हे असे देखील सांगते की जर आपण आजारी आहोत तर आपण वडिलांना आमच्यासाठी प्रार्थना करण्यास सांगू शकतो आणि जर आपण पाप केले असेल तर ते क्षमा केली जाईल (जेम्स 5: 13-15). स्तोत्र :39 :11: ११ म्हणते, “तू त्यांच्या पापाबद्दल त्यांना फटकारतोस आणि त्यांना शिस्त लावतोस.” आणि स्तोत्र 94 :12: १२ म्हणते, “परमेश्वरा, तू आपल्या नियमशास्त्रापासून शिकवतोस तोच मनुष्य धन्य आहेस.”)

इब्री लोकांस 12: 6-17 वाचा. तो आम्हाला शिस्त लावतो कारण आम्ही त्याची मुले आहोत आणि तो आपल्यावर प्रेम करतो. मी पीटर:: १, १२ आणि १ and आणि मी पीटर २: १ -4 -२१ मध्ये आपण पाहतो की या प्रक्रियेद्वारे शिस्त आपल्याला शुद्ध करते.

# 7. जुन्या कराराच्या इजिप्शियन लोकांप्रमाणे काही नैसर्गिक आपत्ती लोक, गट किंवा अगदी राष्ट्रांवरही असू शकतात. या प्रसंगी जेव्हा त्याने इस्राएली लोकांप्रमाणे केले तेव्हा आपल्या स्वतःच्या संरक्षणाची कथा आपण बर्‍याचदा ऐकत असतो.

# 8. पौलाने त्रास किंवा अशक्तपणाचे आणखी एक संभाव्य कारण सांगितले. १ करिंथकर १२: -12-१० मध्ये आपण पाहतो की देव सैतानाला पौलाला त्रास देण्यास, “त्याला मारहाण” करण्यास आणि “स्वतःला उच्च” करण्यापासून रोखू देत होता. देव आम्हाला नम्र ठेवण्यासाठी दुःख पाठवू शकेल.

# 9. ईयोब किंवा पौलाप्रमाणे अनेक वेळा दु: ख सहन करणे एकापेक्षा जास्त उद्दीष्टे देऊ शकते. जर आपण 2 करिंथकर 12 मध्ये आणखी वाचले तर पौलाला देवाच्या कृपेचा अनुभव घेण्यासाठी शिकवले किंवा पौलालाही मदत केली. श्लोक 9 म्हणतो, "माझी कृपा तुमच्यासाठी पुरेसे आहे, माझे सामर्थ्य अशक्तपणाने परिपूर्ण आहे." श्लोक १० म्हणते, "ख्रिस्ताच्या फायद्यासाठी मी दुर्बलतेत, अपमानामुळे, कठीण परिस्थितीत, छळांमध्ये, अडचणींमध्ये, जेव्हा मी अशक्त आहे तेव्हा मी बळकट असतो."

# 10. पवित्र शास्त्र हे देखील सांगते की जेव्हा आपण दु: ख भोगतो तेव्हा आपण ख्रिस्ताच्या दु: खामध्ये सामील होतो, (फिलिप्पैकर :3:१० वाचा). रोमन्स:: १ & आणि १hes असे शिकवते की विश्वासणारे त्याच्या दु: खामध्ये सामील होऊन “दु: ख भोगतील” पण जे असे करतात ते देखील त्याच्याबरोबर राज्य करतील. मी पीटर 10: 8-17 वाचा

देवाचे महान प्रेम

आम्हाला माहित आहे की जेव्हा देव आम्हाला कोणत्याही प्रकारची दु: ख अनुमती देतो तेव्हा ते आपल्या फायद्यासाठी असते कारण तो आपल्यावर प्रेम करतो (रोमन्स 5: 8). आपल्याला माहित आहे की तो आपल्याबरोबर नेहमीच असतो म्हणून आपल्या आयुष्यात घडणा everything्या प्रत्येक गोष्टीबद्दल त्याला माहिती असते. यात काही आश्चर्य नाही. मत्तय 28:२० वाचा; स्तोत्र 20 आणि 23 करिंथकर 2: 13-11. इब्री लोकांस १:: says म्हणते, “तो आपल्याला कधीच सोडणार नाही किंवा सोडणार नाही.” स्तोत्र म्हणतात की त्याने आपल्या सभोवताल तळ ठोकला आहे. स्तोत्र :14२:१० देखील पहा; 13: 5; 32:10 आणि 125: 2. देव फक्त शिस्त लावत नाही, तो आपल्याला आशीर्वाद देतो.

स्तोत्रांमध्ये हे उघड आहे की देव त्यांच्यावर प्रेम करतो आणि त्याच्या संरक्षणाची आणि काळजीने त्यांना घेरले हे दावीद आणि इतर स्तोत्रकारांना ठाऊक होते. स्तोत्र १136 ((एनआयव्ही) प्रत्येक वचनात असे म्हणतो की त्याचे प्रेम सदैव टिकते. मला आढळले की हा शब्द एनआयव्हीमधील प्रेम, केजेव्हीमधील दया आणि एनएएसव्हीमधील दयाळूपणे अनुवादित आहे. विद्वान म्हणतात की येथे वापरलेला एक इंग्रजी शब्द नाही जो येथे वापरलेल्या हिब्रू शब्दाचे वर्णन करतो किंवा भाषांतर करतो, किंवा मला पुरेसा शब्द म्हणू नये.

मी असा निष्कर्षापर्यंत पोहोचलो की देव आमच्यावर असलेले प्रेम दैवी प्रेमाचे कोणतेही एक शब्द वर्णन करू शकत नाही. असे दिसते की ते एक अपात्र प्रेम आहे (म्हणून भाषांतर दया) जे मानवी आकलनापलीकडे आहे, जे स्थिर, टिकाऊ, अतूट, अविनाशी आणि चिरस्थायी आहे. जॉन :3:१:16 म्हणते की ते किती महान आहे कारण त्याने आपल्या पुत्रासाठी आपल्या पापांसाठी मरण दिले (रोमन्स 5: read वाचा). या महान प्रेमामुळेच तो आपल्याला सुधारतो जसे मूल एखाद्या वडिलाद्वारे सुधारले जाते, परंतु कोणत्या शिस्तीने त्याने आम्हाला आशीर्वाद द्यायची इच्छा केली. स्तोत्र १ 8: says म्हणते, “प्रभु सर्वांवर दया करतो.” स्तोत्र 145: 9 आणि 37 देखील पहा; 13:14 आणि 55: 28 आणि 33.

आपल्याला हव्या असलेल्या गोष्टी, जसे की नवीन गाडी किंवा घर, मिळणे म्हणजे देवाचा आशीर्वाद, असे आपण मानतो – आपल्या मनातील इच्छा, ज्या अनेकदा स्वार्थी असतात. मत्तय ६:३३ म्हणते की, जर आपण प्रथम त्याचे राज्य शोधले, तर तो आपल्याला ह्या गोष्टी देतो. (स्तोत्रसंहिता ३६:५ सुद्धा पाहा.) बऱ्याचदा आपण लहान मुलांप्रमाणे, आपल्यासाठी चांगल्या नसलेल्या गोष्टींसाठी याचना करतो. स्तोत्रसंहिता ८४:११ म्हणते, “ जे सरळ मार्गाने चालतात, त्यांच्यापासून तो कोणतीही चांगली गोष्ट रोखून धरणार नाही.”

स्तोत्रांद्वारे माझ्या द्रुत शोधात मला बर्‍याच मार्ग सापडले ज्यामध्ये देव आपली काळजी घेतो आणि आशीर्वाद देतो. त्या सर्वांना लिहिण्यासाठी बर्‍याच वचनात आहेत. थोड्या वेळाने पहा - तुम्हाला आशीर्वाद मिळेल. तो आमचा:

1). प्रदाता: स्तोत्र 104: 14-30 - तो सर्व निर्मितीसाठी प्रदान करतो.

स्कोअर 36: 5-10

मॅथ्यू :6:२:28 आपल्याला सांगते की तो पक्षी आणि कमळांची काळजी घेतो आणि म्हणतो की आपण त्यांच्यापेक्षा यापेक्षाही महत्त्वाचे आहोत. ल्यूक 12 चिमण्यांविषयी सांगतो आणि म्हणतो आपल्या डोक्यावरचे प्रत्येक केस क्रमांकित आहेत. त्याच्या प्रेमावर आपण कसा शंका घेऊ शकतो. स्तोत्र::: says म्हणते, “आम्ही ... त्याच्या देखरेखीखाली कळप आहोत.” जेम्स १:१:95 आम्हाला सांगते, "प्रत्येक चांगली भेट आणि प्रत्येक परिपूर्ण भेट वरून येते."

फिलिप्पैकर:: and आणि मी पीटर:: म्हणते की आपण कशाचीही चिंता करू नये तर आपण आपल्या गरजा भागवाव्या म्हणून आपण त्याला विचारावे कारण तो आपली काळजी घेतो. स्तोत्रात लिहिल्याप्रमाणे दावीदाने वारंवार हे केले.

2). तो आमचा: वितरक, संरक्षक, बचावकर्ता आहे. स्तोत्र :40०:१:17 देवाने आम्हाला वाचवले; जेव्हा आपला छळ होतो तेव्हा आम्हाला मदत करते. स्तोत्र 91: 5-7, 9 आणि 10; स्तोत्र :१: १ आणि २

3). तो आमचा शरण, रॉक आणि किल्ला आहे. स्तोत्र :94 :22: २२; 62: 8

4). तो आम्हाला टिकवून ठेवतो. स्तोत्र 41: 1

5). तो आमचा रोग बरा करणारा आहे. स्तोत्र :१:.

6). तो आम्हाला क्षमा करतो. मी जॉन 1: 9

7). तो आमचा मदतनीस आणि संरक्षक आहे. स्तोत्र 121 (आपल्यापैकी कोणी देवाकडे तक्रार केली नाही किंवा आपण एखादी गोष्ट चुकीची ठेवली आहे अशी जागा शोधून काढण्यास मदत करण्यास सांगितले आहे - एक छोटी गोष्ट - किंवा त्याने भयानक आजारापासून बरे होण्यासाठी प्रार्थना केली आहे किंवा एखाद्या दुर्घटना किंवा दुर्घटनेपासून त्याने आम्हाला वाचवले आहे - खूपच मोठी गोष्ट. त्याला या सर्वाची काळजी आहे.)

8). तो आपल्याला शांती देतो. स्तोत्र :84 11:११; स्तोत्र: 85:.

9). तो आपल्याला सामर्थ्य देतो. स्तोत्र :86 16:१:XNUMX

10). तो नैसर्गिक आपत्तींपासून वाचवतो. स्तोत्र: 46-1: १-.

11). त्याने आम्हाला वाचवण्यासाठी येशूला पाठविले. स्तोत्र 106: 1; 136: 1; यिर्मया :33 11:११ आम्ही त्याच्या महान प्रेमाचा उल्लेख केला. रोमन्स:: सांगते की आपण पापी असतानाच त्याने हे आपल्या प्रेमाचे प्रदर्शन कसे केले हे त्याने सांगितले. (योहान :5:१:8; मी योहान:: १, १)) तो आपल्यावर खूप प्रेम करतो आणि आपल्याला त्याची मुले बनवतो. जॉन 3:16

पवित्र शास्त्रात देवाच्या प्रेमाची बर्‍याच वर्णने आहेतः

त्याचे प्रेम स्वर्गापेक्षा उंच आहे. स्तोत्र 103

काहीही आम्हाला त्यापासून वेगळे करू शकत नाही. रोमन्स :8::35.

तो चिरंतन आहे. स्तोत्र 136; यिर्मया 31: 3

जॉन 15 मध्ये: 9 आणि 13: 1 येशू आपल्या शिष्यांना कसे प्रेम करतो हे सांगतो.

2 करिंथकर 13: 11 आणि 14 मध्ये त्याला "प्रेमाचा देव" म्हटले जाते.

मी जॉन:: In मध्ये असे म्हटले आहे की “प्रीति देवाकडून येते.”

मी जॉन:: In मध्ये असे म्हटले आहे की “देव प्रीति करतो.”

आपल्या प्रिय मुलांच्या रूपात तो दोन्ही सुधारेल आणि आम्हाला आशीर्वाद देईल. स्तोत्र :97 :11: ११ (एनआयव्ही) मध्ये असे म्हटले आहे की “तो आपल्याला आनंद देतो,” आणि स्तोत्र: २: १२ आणि १ says मध्ये असे म्हटले आहे की “नीतिमान संपन्न होईल.” स्तोत्र: 92: says म्हणते, "चाखून पाहा की परमेश्वर चांगला आहे ... जो माणूस त्याच्यावर आश्रय घेतो तो किती धन्य आहे."

देव कधीकधी विशिष्ट आज्ञाधारकपणाच्या कृतींसाठी विशेष आशीर्वाद आणि आश्वासने पाठवते. स्तोत्र १२128 मध्ये त्याच्या मार्गांवर चालण्याकरता आशीर्वादांचे वर्णन केले आहे. मारहाण मध्ये (मॅथ्यू:: -5-१२) तो काही विशिष्ट वर्तनांना प्रतिफळ देतो. स्तोत्र :१: १- In मध्ये जे गरिबांना मदत करतात त्यांना तो आशीर्वाद देतो. तर कधीकधी त्याचे आशीर्वाद सशर्त असतात (स्तोत्र ११२: & आणि)).

दुःखात असताना, आपण दावीदाप्रमाणे ज्याने त्याच्याकडे मदतीची याचना केली आणि त्याने ओरडावे अशी देवाची इच्छा आहे. 'विचारणे' आणि 'प्राप्त करणे' यांच्यात एक वेगळा शास्त्रीय संबंध आहे. दावीदाने देवाला मदतीसाठी हाक मारली आणि त्याने त्याची मदत घेतली. तो आम्हाला विचारेल अशी त्याची इच्छा आहे जेणेकरून आम्हाला समजले की उत्तर देणारा आणि मग त्याचे आभार मानतो. फिलिप्पैकर:: says म्हणते, “कशाविषयीही चिंता करू नका तर सर्व गोष्टींमध्ये प्रार्थना व विनंत्या करून आभार मानून आपल्या विनंत्या देवाला सादर करा.”

स्तोत्र: 35: says म्हणते, “या गरीब माणसाने आक्रोश केला आणि प्रभूने त्याचे ऐकले,” आणि १ verse व्या श्लोकात असे म्हटले आहे: “त्याचे कान त्यांच्या आक्रोशाकडे उघडलेले आहेत,” आणि “नीतिमान ओरडणे आणि परमेश्वर त्यांचे ऐकतो व त्यांच्या सर्वांकडून त्यांचे रक्षण करतो. त्रास. ” स्तोत्र: 6: says म्हणते, “मी परमेश्वराचा शोध घेतला आणि त्याने मला उत्तर दिले.” स्तोत्र 15: 34 आणि 7 पहा; स्तोत्र 103: 1-2; स्तोत्र 116:1; स्तोत्र 7:34; स्तोत्र 10: 35; स्तोत्र 10: 34 आणि स्तोत्र 5:103, 17 आणि 37. देवाची सर्वात मोठी इच्छा म्हणजे तारण न मानणा of्या त्याच्या आवाजाचे ऐकणे आणि त्यांचे उत्तर देणे आणि त्यांचा पुत्र तारणहार म्हणून स्वीकारणे आणि त्यांना अनंतकाळचे जीवन देणे ही आहे (स्तोत्र 28 39:)).

निष्कर्ष

असा निष्कर्ष काढण्यासाठी, सर्व लोकांना काही ना कोणत्या मार्गाने त्रास सहन करावा लागतो आणि आपण सर्वजण पाप केले म्हणून आपण शापात पडतो ज्यामुळे शेवटी मृत्यू होतो. स्तोत्र :90 ०: १० म्हणते, “आपल्यात शक्ती असेल तर आपल्या दिवसाची लांबी सत्तर वर्षे किंवा ऐंशी आहे, परंतु त्यांचा कालावधी फक्त त्रास आणि दु: ख आहे.” हे वास्तव आहे. स्तोत्र 10: 49-10 वाचा.

परंतु देव आपल्यावर प्रेम करतो आणि आपल्या सर्वांना आशीर्वाद देण्याची इच्छा करतो. जे विश्वास ठेवतात आणि जे त्याच्यावर प्रेम करतात आणि त्याची सेवा करतात त्यांना देव आपले विशेष आशीर्वाद, कृपा, आश्वासने आणि संरक्षण दर्शवितो, परंतु देव त्याचे आशीर्वाद (पाऊस सारखे) सर्वांवर पडतो, “नीतिमान आणि अनीती” (मॅथ्यू 4:45). स्तोत्र 30: 3 आणि 4 पहा; नीतिसूत्रे ११::11 and आणि स्तोत्र १०35:.. जसे आपण देवाच्या महान प्रेमाचे कार्य पाहिले आहे, त्याची सर्वात चांगली भेटवस्तू आणि आशीर्वाद म्हणजे त्याच्या पुत्राची देणगी होती, जिने आपल्या पापांसाठी मरण्यासाठी पाठविले (106 करिंथकर 4: 15-1). जॉन:: १ &-१-3 आणि Read 3 आणि मी जॉन :15:१:18 आणि रोमन्स:: Read पुन्हा वाचा.)

देव नीतिमान लोकांचे हाके ऐकून आश्वासन देतो आणि जे विश्वास ठेवतात त्यांना तो ऐकतो व त्यांना उत्तर देईल. रोमन्स १०:१:10 म्हणते, “जो कोणी प्रभूच्या नावाचा धावा करेल त्याला वाचवले जाईल.” मी तीमथ्य २: & आणि says म्हणतो की “सर्व लोकांचे तारण व्हावे आणि सत्याच्या ज्ञानाकडे जावे अशी त्यांची इच्छा आहे.” प्रकटीकरण २२:१:13 म्हणतो, “जो कोणी येईल त्याला” आणि जॉन :2::3 म्हणतो की तो त्यांना “काढून टाकणार नाही.” तो त्यांना आपली मुले बनवितो (जॉन १:१२) आणि ते त्याच्या विशेष पसंतीस उतरतात (स्तोत्र: 4:)).

सोप्या भाषेत सांगायचे तर, देवाने जर आपल्याला सर्व आजार किंवा धोक्यापासून वाचवले तर आम्ही कधीच मरणार नाही आणि आपल्याला ते कायमचे ठाऊक आहे म्हणून आपण जगात राहू, परंतु देव आपल्याला नवीन जीवन आणि नवीन शरीर देण्याचे वचन देतो. मला असे वाटत नाही की आम्ही कायम जगात राहू इच्छितो. विश्वासू म्हणून जेव्हा आपण मरतो आम्ही त्वरित परमेश्वराबरोबर असतो. सर्व काही नवीन होईल आणि तो एक नवीन आणि परिपूर्ण स्वर्ग आणि पृथ्वी निर्माण करेल (प्रकटीकरण 21: 1, 5) प्रकटीकरण २२: says म्हणते, “यापुढे कसलाही शाप असणार नाही.” आणि प्रकटीकरण २१: says म्हणते की “पहिल्या गोष्टी नाहीशा झाल्या.” प्रकटीकरण २१: also देखील म्हणते, “यापुढे मरण, शोक, रडणे किंवा वेदना असणार नाही.” रोमन्स:: १ 22-२3 आपल्याला सांगते की सर्व सृष्टी त्या दिवसाची वाट पहात आहे आणि दु: खी आहे.

आत्तासाठी देव आपल्या बाबतीत असे काहीही होऊ देत नाही जे आपल्या फायद्यासाठी नसेल (रोमन्स :8:२:28). देवाला त्याच्या परवानगीस देण्याचे कारण आहे, जसे की आपण त्याची शक्ती अनुभवणे आणि टिकवून ठेवण्याची शक्ती किंवा त्याचे तारण. दुःख आपल्याला त्याच्याकडे येण्यास प्रवृत्त करते, ज्यामुळे आपण त्याच्याकडे आक्रोश करू या आणि त्याच्याकडे पाहू आणि त्याच्यावर विश्वास ठेवा.

हे सर्व देव आणि तो कोण आहे हे ओळखण्याविषयी आहे. हे सर्व त्याच्या सार्वभौमत्वाबद्दल आणि वैभवात आहे. जे लोक देवाची उपासना करण्यास नकार देतात ते पापात पडतात (रोमन्स १: १-1--16२ वाचा.) ते स्वत: ला देव करतात. ईयोबाला आपला देव निर्माणकर्ता व सार्वभौम म्हणून मान्य करावे लागले. स्तोत्र::: & आणि says म्हणते, “आपण आपली उपासना करु या आणि आपण आपला निर्माणकर्ता प्रभु याच्यापुढे गुडघे टेकू कारण तो आपला देव आहे.” स्तोत्र::: says म्हणते, “परमेश्वराला त्याच्या नावाचे गौरव द्या.” स्तोत्र :32 95:२२ म्हणते, “आपली काळजी परमेश्वरावर टाका आणि तो तुम्हाला सांभाळेल; तो नीतिमान लोकांना कधीही पडू देणार नाही. ”