Jesuo instruis nin en la Skriboj (Biblio) en Johano 14: 6, ke Li estas la vojo al la ĉielo. Li diris: "Mi estas la vojo, la vero kaj la vivo; neniu venas al la Patro krom per mi." La Biblio instruas nin, ke Jesuo mortis pro niaj pekoj. Ĝi instruas nin, ke ni devas kredi je Li por havi eternan vivon.

Mi Petro 2:24 diras: "Kiu mem portis niajn pekojn en sia propra korpo sur la arbo", kaj Johano 3: 14-18 (NASB) diras: "Kiel Moseo levis la serpenton en la dezerto, tiel same devas la Filo. de homo leviĝu (verso 14), por ke ĉiu, kiu kredas, havu eternan vivon (verso 15).

Ĉar Dio tiel amis la mondon, ke Li donis Sian solenaskitan Filon, ke ĉiu, kiu kredas al Li, ne pereu, sed havu eternan vivon (verso 16).

Ĉar Dio ne sendis la Filon en la mondon por juĝi (kondamni) la mondon; sed ke la mondo estu savita per Li (verso 17).

Kiu kredas al Li, tiu ne estas juĝita; tiu, kiu ne kredas, estas jam juĝita, ĉar li ne kredis je la solenaskita Filo de Dio (verso 18). "

Vidu ankaŭ verson 36, "Kiu kredas al la Filo, tiu havas eternan vivon ..."

Ĉi tiu estas nia benata promeso.

Romanoj 10: 9-13 finiĝas dirante: "Kiu vokos la nomon de la Sinjoro, tiu estos savita."

Agoj 16: 30 & 31 diras, "Li tiam elkondukis ilin kaj demandis: 'Sinjoroj, kion mi devas fari por esti savita?'

Ili respondis: 'Kredu al la Sinjoro Jesuo, kaj vi estos savita - vi kaj via familio.' "

Se via amato kredis, ke li aŭ ŝi estas en la ĉielo.

Estas tre malmulte en la Skribo, kiu parolas pri tio, kio okazas en la ĉielo antaŭ la reveno de la Sinjoro, krom ke ni estos kun Jesuo.

Jesuo diris al la ŝtelisto sur la kruco en Luko 23:43, "Hodiaŭ vi estos kun mi en Paradizo."

Skribo diras en 2 Korintanoj 5: 8, ke "se ni forestas de la korpo, ni ĉeestas kun la Sinjoro."

La solaj aŭtoveturejoj mi vidas, kiuj indikas, ke niaj amatoj en la ĉielo kapablas vidi nin estas en Hebreoj kaj Luko.

La unua estas Hebreoj 12: 1, kiu diras: "Tial, ĉar ni havas tiel grandan nubon de atestantoj" (la aŭtoro parolas pri tiuj, kiuj mortis antaŭ ni - pasintaj kredantoj) "ĉirkaŭantaj nin, ni flankenmetu ĉiun penadon kaj la pekon. kiu tiel facile implikas nin kaj lasas nin kuri kun eltenemo la vetkuron antaŭ ni. " Ĉi tio indikus, ke ili povas vidi nin. Ili atestas, kion ni faras.

La dua estas en Luko 16: 19-31, la konto de la riĉulo kaj Lazaro.

Ili povis vidi unu la alian kaj la riĉulo konsciis siajn parencojn sur la tero. (Legu la tutan raporton.) Ĉi tiu pasejo ankaŭ montras al ni la respondon de Dio al sendado de "unu el la mortintoj por paroli al ili."

Dio strikte malpermesas nin provi kontakti la mortintojn kiel en irado al mezaĵoj aŭ iranta al seancoj.
Oni devas resti for de tiaj aferoj kaj fidi la Vorton de Dio, donitan al ni en la Skriboj.

Readmono 18: 9-12 diras: "Kiam vi eniros en la landon, kiun la Eternulo, via Dio, donas al vi, ne lernu imiti la abomenindajn vojojn de la nacioj tie.

Neniu trovigxu inter vi, kiu oferu sian filon aŭ filinon en la fajro, kiu faras divenigon aŭ sorĉadon, interpretas omensojn, partoprenas en sorĉado, aŭ ĵetas sorĉojn, aŭ kiu estas meza aŭ spiritisto aŭ kiu konsultas mortintojn.

Ĉiu, kiu faras ĉi tion, estas abomenindaĵo antaŭ la Eternulo; kaj pro ĉi tiuj abomenindaĵoj la Eternulo, via Dio, forpelos ĉi tiujn naciojn antaŭ vi.

La tuta Biblio estas pri Jesuo, pri Lia alveno morti por ni, por ke ni havu pardonon de pekoj kaj havu eternan vivon en la ĉielo kredante al Li.

Agoj 10:48 diras: "Pri Li ĉiuj profetoj atestas, ke per Lia Nomo ĉiu, kiu kredas al Li, ricevis pardonon de pekoj."

Agoj 13:38 diras, "Tial, miaj fratoj, mi volas, ke vi sciu, ke per Jesuo estas proklamita al vi pardono de pekoj."

Kolosianoj 1:14 diras, "Ĉar Li savis nin de la mallumo kaj transdonis nin al la Regno de Sia Amata Filo, en kiu ni havas elaĉeton, pardonon de pekoj."

Legu Hebreojn ĉapitron 9. Verso 22 diras, "sen verŝado de sango ne ekzistas pardono."

En Romanoj 4: 5-8 ĝi diras tiun, kiu "kredas, lia fido estas kalkulita kiel virto", kaj en la verso 7 ĝi diras: "Feliĉaj estas tiuj, kies senleĝaj faroj estas pardonitaj kaj kies pekoj estas kovritaj."

Romanoj 10: 13 & 14 diras, "Kiu vokos la Nomon de la Sinjoro, tiu volas esti savita.

Kiel ili vokos Lin, al kiu ili ne kredis? "

En Johano 10:28 Jesuo diras pri siaj kredantoj, "kaj mi donas eternan vivon al ili, kaj ili neniam pereos."

Mi esperas, ke vi kredis.

Multaj homoj kredas, ke se iu memmortigas sin, ili aŭtomate iras al Infero.

Ĉi tiu ideo kutime baziĝas sur la fakto, ke mortigi vin mem estas murdo, ekstreme grava peko, kaj ke kiam homo mortas sin tie evidente ne estas tempo post la evento por penti kaj peti Dion pardoni lin.

Estas kelkaj problemoj pri ĉi tiu ideo. La unua estas, ke en la Biblio tute ne estas indiko, ke se iu mortigas sin, ili iras al la Infero.

La dua problemo estas, ke ĝi igas savon per fido kaj ne fari ion. Post kiam vi komencas laŭ tiu vojo, kiajn aliajn kondiĉojn vi aldonos al sola kredo?

Romanoj 4: 5 diras: "Tamen al tiu, kiu ne laboras, sed fidas al Dio, kiu pravigas malvirtulon, lia fido estas kredita kiel justeco."

La tria temo estas, ke ĝi preskaŭ metas murdon en apartan kategorion kaj faras ĝin multe pli malbona ol iu ajn alia peko.

Murdo estas ekstreme serioza, sed ankaŭ multaj aliaj pekoj. Fina problemo estas, ke ĝi supozas, ke la individuo ne ŝanĝis sian opinion kaj kriis al Dio post kiam ĝi estis tro malfrue.

Laŭ homoj, kiuj postvivis provon de memmortigo, almenaŭ kelkaj el ili bedaŭris ĉion, kion ili faris por forpreni sian vivon preskaŭ tuj kiam ili faris ĝin.

Neniu el tio, kion mi ĵus diris, signifu, ke memmortigo ne estas peko, kaj tre serioza ĉe tio.

Homoj, kiuj prenas sian propran vivon ofte sentas, ke iliaj amikoj kaj familio pli bone fartos sen ili, sed preskaŭ neniam. La memmortigo estas tragedio ne nur ĉar individuo mortas, sed ankaŭ pro la emocia doloro, kiun ĉiuj, kiuj sciis la individuon, sentos, ofte dum tuta vivo.

La memmortigo estas la fina rifuzo de ĉiuj homoj, kiuj zorgis pri tiu, kiu prenis sian propran vivon, kaj ofte kondukas al ĉiaj emociaj problemoj en tiuj, kiuj estas tuŝitaj de ĝi, inkluzive aliajn, kiuj ankaŭ portas sian vivon.

Resume, memmortigo estas ege grava peko, sed ĝi ne aŭtomate sendos iun al la Infero.

Ĉiu peko estas sufiĉe grava por sendi personon al la Infero, se tiu persono ne petas, ke la Sinjoro Jesuo Kristo estu lia Savanto kaj pardonu ĉiujn liajn pekojn.

La plej bona pasejo por respondi vian demandon venas de Luko 16: 18-31. Juĝo estas tuja, sed ĝi estas nek fina nek kompleta tuj post nia morto. Se ni kredas je Jesuo, nia spirito kaj animo estos en la ĉielo kun Jesuo. (2 Korintanoj 5: 8-10 diras, "foresti de la korpo estas ĉeesti kun la Sinjoro.) Nekredantoj estos en Hadeso ĝis la fina juĝo, kaj tiam iros al la Fajra Lago. (Revelacio 20: 11-15) Kredantoj estos juĝitaj pro siaj faroj, kiujn ili faris por Dio, sed ne pro peko. (I Korintanoj 3: 10-15) Ni ne estos juĝitaj pro pekoj, ĉar ni estas pardonitaj en Kristo. Nekredantoj estos juĝitaj pro siaj pekoj. (Revelacio 20:15; 22:14; 21:27)

En John 3: 5,15.16.17.18 kaj 36 Jesuo diras, ke tiuj, kiuj kredas, ke Li mortis por ili, havas eternan vivon kaj tiuj, kiuj ne kredas, estas jam kondamnitaj. I Corinthians 15: 1-4 diras, "Jesuo mortis pro niaj pekoj ... ke Li estis enterigita kaj ke Li estis levita en la tria tago." Aktoj 16: 31 diras, "Kredu en la Sinjoro Jesuo, kaj vi estos savitaj. "2 Timothy 1: 12 diras," Mi konvinkas, ke Li povas konservi tion, kion mi faris al Li kontraŭ tiu tago. "

Responde al la demando memori "pasintan" vivon, ĝi dependas de tio, kion vi celas per la demando.

1). Se vi aludas al reenkarniĝo, la Biblio ne instruas ĝin. Estas neniu mencio pri reveno sub alia formo aŭ kiel alia persono en la Skribo. Hebreoj 9:27 diras, ke "Ĝi estas destinita al la homo unufoje morti kaj post tio la juĝo. "

2). Se vi demandas, ĉu ni memoros niajn vivojn post nia morto, ni rememoros pri ĉiuj niaj faroj, kiam ni estos juĝitaj pro tio, kion ni faris dum niaj vivoj.

Dio scias ĉion - pasintecon, nunon kaj estontecon kaj Dio juĝos nekredantojn pro iliaj pekaj faroj kaj ili ricevos eternan punon kaj kredantoj estos rekompencitaj pro siaj faroj faritaj por la regno de Dio. (Legu Johanan ĉapitron 3 kaj Mateo 12: 36 & 37.) Dio memoras ĉion.

Konsiderante, ke ĉiu sonondo estas ie ie kaj konsiderante, ke ni nun havas "nubojn" por konservi niajn memorojn, scienco apenaŭ komencas atingi tion, kion Dio povas fari. Neniu vorto aŭ faro estas nerimarkebla al Dio.