“…พระองค์จะทรงพอพระทัยในตัวท่านอย่างยิ่ง”

พระองค์จะทรงปลอบประโลมท่านด้วยความรักของพระองค์

เขาจะยินดีกับเจ้าด้วยการร้องเพลง”

~ เศฟานิยาห์ 3:17b

เขาเรียกเธอเบาๆ

ในความเงียบสงบนั้น เธอได้ยินเสียงแผ่วเบาของพระองค์

เกี้ยวพาราสีเธอจากระยะไกล

เธอตั้งใจฟังอย่างดี

ปรารถนาจะได้ยินเสียงอันไพเราะของพระองค์อีกครั้ง

ถูกดึงดูดด้วยความรักของพระองค์

สายลมอันอบอุ่นพัดพาเธอไปหาพระองค์อย่างแผ่วเบา

เขาโบกมือเรียกเธอ ดึงดูดความสนใจมาที่ตัวเอง

เธอยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว 

เขาไล่ตามและจับตัวเธอได้

และดึงดูดใจเธอด้วยความรักของพระองค์

ความคิดของเธอหวนกลับไปถึงวันวาน

สู่กลิ่นหอมของดอกสายน้ำผึ้งที่อบอวลไปทั่วชนบท

เสียงนกหัวขวานจิกหาแมลงในโพรงต้นไม้ดึงดูดความสนใจของเธอ

เธอเดินไปทางทิศที่พระอาทิตย์ตกดิน

มองผ่านต้นไม้ ลงไปใต้เส้นขอบฟ้า

เขาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกครั้ง

ราวกับลูกไฟที่ลุกโชนจ้องมองเธอผ่านช่องตะแกรง

ในยามพลบค่ำของท้องฟ้า

จากระยะไกล พระองค์ทรงเกลี้ยกล่อมหญิงสาวให้เข้าหาพระองค์

เกี้ยวพาราสีเธอด้วยเสียงร้องประสานของกบและนกนานาชนิด

จัดเตรียมโดยปรมาจารย์

ความฝันที่เธอเคยมีอาจเลือนหายไปแล้ว

แต่เธอยังคงยึดติดกับความทรงจำในอดีต

เขาปรากฏตัวอีกครั้งผ่านม่านลูกไม้

ในคืนพระจันทร์เต็มดวง

ล่องลอยอยู่หลังเมฆที่ส่องสว่าง เขาเฝ้ามองเธออยู่

มอบการนอนหลับให้แก่ผู้เป็นที่รักของพระองค์

บ่อยครั้งในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของเธอ

พระองค์ทรงเปิดเผยพระองค์เองแก่เธอในวิธีที่แยบยล

ท่ามกลางการเต้นรำของผีเสื้อในแสงแดดเที่ยงวัน

เขาให้กำลังใจเธอก่อนจะบินจากไป

พระเจ้าทรงปรากฏแก่เราทุกคน

ในรูปแบบที่ละเอียดอ่อนและเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เพราะพระองค์ทรงยินดีในเราอย่างยิ่ง

และทรงทำให้เราสงบลงด้วยความรักของพระองค์