„...Тој ќе биде многу задоволен од тебе,

Тој ќе те смири со Неговата љубов,

Тој ќе се радува за тебе пеејќи.“

~ Софонија 3:17б

Тивко Тој ја повикува.

Во тишината таа го слуша Неговиот тивок, мал глас

додворувајќи ја од далечина.

Таа слуша внимателно,

копнеејќи повторно да го чујам Неговиот сладок глас,

воодушевен од Неговата љубов.

Благиот воздух нежно ја турка кон Него.

Тој ѝ мавта со рака, привлекувајќи внимание кон Себе.

Се насмевнува со насмевка каква што не ја почувствувала веќе некое време. 

Тој ја брка и ја фаќа,

и ја плени со Својата љубов.

Нејзините мисли се враќаат во вчерашните денови,

на мирисот на орлови нокти што го парфемира селото.

Клукајдрвците што клукаат инсекти во шупливо дрво го бараат нејзиното внимание.

Таа оди кон зајдисонцето.

Низ дрвјата, веднаш под хоризонтот

Тој повторно ѝ се појавува

како пламтечка огнена топка што ја гледа како низ решетка

во самракот на вечерното небо.

Во далечината Тој се додворува кон Него,

романтизирајќи ја со симфонија од ѕиркачи и птици

оркестрирано од Мајсторот.

Соништата што ги имаше можеби исчезнаа,

сепак таа ги држи спомените од вчерашните времиња.

Низ чипканите завеси Тој повторно се појавува

во полна месечина.

Лебдејќи зад осветлените облаци, Тој бдее над неа,

давајќи му на Својот возљубен сон.

Често во нејзините најтемни моменти

Тој ѝ се открива Себеси на суптилни начини.

Во танцувањето на пеперутките на пладневното сонце

Тој ја охрабрува пред да замине.

Господ се појавува на секој од нас

на суптилни, индивидуални начини.

Зашто Тој многу се радува на нас

и нè смирува со Својата љубов.