ទាក់ទាញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់
«...ទ្រង់នឹងមានសេចក្ដីអំណរជាខ្លាំងចំពោះអ្នក
ទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យអ្នកស្ងប់ចិត្តដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់
ទ្រង់នឹងអរសប្បាយចំពោះអ្នកដោយច្រៀងសរសើរ»។
~ សេផានា ៣:១៧ខ
គាត់ហៅនាងដោយស្ងាត់ៗ។
នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ នាងឮសំឡេងតូចស្ងាត់ៗរបស់ទ្រង់
អង្វរនាងពីចម្ងាយ។
នាងស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់
នឹកចង់ឮសំឡេងដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់ទ្រង់ម្តងទៀត
ត្រូវបានទាក់ទាញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។
ខ្យល់បរិសុទ្ធបក់បោកនាងយ៉ាងស្រទន់ទៅរកទ្រង់។
គាត់ហៅនាង ដោយទាញចំណាប់អារម្មណ៍មករកខ្លួនគាត់។
នាងញញឹមដោយស្នាមញញឹមដែលនាងមិនមានអារម្មណ៍អស់មួយរយៈមកហើយ។
គាត់ដេញតាមនាងហើយចាប់នាង
ហើយទាក់ទាញនាងដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។
គំនិតរបស់នាងរសាត់ត្រឡប់ទៅអតីតកាលវិញ
ទៅនឹងក្លិនផ្កាទឹកឃ្មុំដែលក្រអូបដល់ជនបទ។
សត្វពូជត្រកួនកំពុងចឹករកសត្វល្អិតនៅក្នុងដើមឈើប្រហោងមួយ ហៅការចាប់អារម្មណ៍របស់នាង។
នាងដើរទៅរកថ្ងៃលិច។
ឆ្លងកាត់ដើមឈើ នៅក្រោមជើងមេឃ
គាត់បង្ហាញខ្លួនឱ្យនាងឃើញម្តងទៀត
ដូចជាបាល់ភ្លើងដែលកំពុងឆេះកំពុងសម្លឹងមើលនាងដូចជាតាមរយៈបន្ទះឈើ
នៅក្នុងពន្លឺថ្ងៃនៃមេឃពេលល្ងាច។
នៅឆ្ងាយណាស់ ទ្រង់លួងលោមខ្លួនឯងឲ្យមករកទ្រង់
ស្នេហានាងជាមួយនឹងបទភ្លេងនៃសត្វស្លាប និងសត្វស្លាប
រៀបចំដោយលោកម្ចាស់គ្រូ។
ក្តីស្រមៃដែលនាងមានប្រហែលជារលាយបាត់ទៅហើយ
ប៉ុន្តែនាងនៅតែចងចាំពីម្សិលមិញ។
ឆ្លងកាត់វាំងននចរ ទ្រង់លេចមកម្តងទៀត
នៅក្នុងភាពពេញលេញនៃព្រះច័ន្ទ។
រសាត់ទៅពីក្រោយពពកដែលភ្លឺចែងចាំង ទ្រង់ទតមើលនាង
ផ្តល់ឱ្យការគេងជាទីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។
ជារឿយៗនៅក្នុងគ្រាដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុតរបស់នាង
ទ្រង់បង្ហាញអង្គទ្រង់ដល់នាងតាមរបៀបដ៏ស្រទន់។
នៅក្នុងរបាំរបស់មេអំបៅនៅក្នុងព្រះអាទិត្យថ្ងៃត្រង់
គាត់លើកទឹកចិត្តនាងមុនពេលរត់ចេញ។
ព្រះអម្ចាស់លេចមកឲ្យយើងម្នាក់ៗឃើញ
តាមវិធីដ៏ស្រទន់ និងបុគ្គល។
ដ្បិតទ្រង់មានអំណរយ៉ាងខ្លាំងចំពោះយើង
ហើយធ្វើឲ្យយើងស្ងប់ចិត្តដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។
