«...Ол сенен үлкен қуаныш табады,

Ол сені Өзінің сүйіспеншілігімен тыныштандырады,

Ол сен үшін ән айтып қуанады”.

~ Софония 3:17б

Ол ақырын оған қоңырау шалады.

Тыныштықта ол Оның тыныш, ақырын дауысын естиді

оны алыстан баурап алу.

Ол мұқият тыңдайды,

Оның тәтті дауысын қайтадан естуді аңсап,

Оның махаббатына баурап алды.

Жұмсақ ауа оны ақырын Оған қарай итереді.

Ол оған қол бұлғап, назарын өзіне аударады.

Ол көптен бері сезінбеген күлкіні естиді. 

Ол оны қуып жетіп, ұстап алады,

және оны Өзінің сүйіспеншілігімен баурап алады.

Оның ойлары кешегі күнге оралады,

ауылды хош иіске бөлейтін ырғайдың хош иісіне.

Қуыс ағашта жәндіктерді шоқып жүрген тоқылдақтар оның назарын аударады.

Ол күн батқан жаққа қарай жүріп келеді.

Ағаштар арқылы, көкжиектің дәл астында

Ол оған тағы да көрінеді

оған тор арқылы қарап тұрған жалындаған от шарындай

кешкі аспанның ымыртында.

Алыста Ол өзін Оған бағындырады,

оны құстар мен құстардың симфониясымен ғашық ету

шебердің ұйымдастыруымен.

Оның армандары жоғалып кеткен шығар,

сонда да ол кешегі күндердің естеліктерін сақтап қалды.

Шілтерлі перделер арқылы Ол тағы да пайда болады

айдың толықтығында.

Жарық бұлттардың артында қалықтап, Ол оны бақылайды,

сүйіктісіне ұйқы сыйлады.

Көбінесе оның ең қараңғы сәттерінде

Ол өзін оған нәзік жолдармен ашады.

Түскі күндегі көбелектердің биінде

Ол кетіп қалмас бұрын оны жігерлендіреді.

Жаратқан Ие әрқайсымызға көрінеді

нәзік, жеке жолдармен.

Өйткені Ол бізден үлкен қуаныш алады

және бізді Өзінің сүйіспеншілігімен тыныштандырады.