«...Նա մեծ ուրախություն կգտնի քեզնով,

Նա քեզ կհանգստացնի Իր սիրով,

Նա քեզ համար երգով կուրախանա։

~ Սոփոնիա 3։17բ

Հանգիստ Նա կանչում է նրան։

Լռության մեջ նա լսում է Նրա մեղմ, հանդարտ ձայնը

հեռվից գայթակղելով նրան։

Նա ուշադիր լսում է,

կարոտելով կրկին լսել Նրա քաղցր ձայնը,

Նրա սիրով գերված։

Հաճելի օդը նրան մեղմորեն քաշում է դեպի Նրան։

Նա ձեռքով է անում նրան՝ ուշադրությունը հրավիրելով Իր վրա։

Նա ժպտում է այնպիսի ժպիտով, որը վաղուց չէր զգացել։ 

Նա հետապնդում է նրան և բռնում,

և գրավում է նրան Իր սիրով։

Նրա մտքերը վերադառնում են դեպի երեկվա օրերը,

դեպի ցախկեռասի բույրը, որը բուրմունք է տարածում գյուղական վայրերում։

Փայտփորիկները, որոնք փոսիկ ծառի մեջ միջատներ են կտցահարում, նրա ուշադրությունն են հրավիրում։

Նա քայլում է դեպի մայրամուտը։

Ծառերի միջով, հորիզոնի տակ

Նա կրկին հայտնվում է նրան

ինչպես բոցավառ կրակի գունդ, որը նայում է նրան ինչպես ցանցի միջով

երեկոյան երկնքի մթնշաղին։

Հեռվում Նա իրեն գովաբանում է Նրան,

սիրավեպ անելով նրա հետ՝ սիրախաղ անելով թռչունների և նայողների սիմֆոնիայի հետ

Վարպետի կողմից կազմակերպված։

Նրա երազները գուցե անհետացել էին,

բայց նա պահպանում է երեկվա հիշողությունները։

Ժանյակե վարագույրների միջով Նա կրկին հայտնվում է

լիալուսնի մեջ։

Լուսավորված ամպերի ետևում թռչելով՝ Նա հսկում է նրան,

քուն տալով Իր սիրելիին։

Հաճախ իր ամենամութ պահերին

Նա Իրեն բացահայտում է նրան նուրբ ձևերով։

Կեսօրվա արևի տակ թիթեռների պարի մեջ

Նա խրախուսում է նրան, նախքան հեռանալը։

Տերը հայտնվում է մեզանից յուրաքանչյուրին

նուրբ, անհատական ​​ձևերով։

Որովհետև Նա մեծ հաճույք է ստանում մեզանից

և մեզ հանդարտեցնում է Իր սիրով։