"...El deleitarase moito en ti,

El te acalmara co seu amor,

Alegrarase por ti con cantos.”

~ Sofonías 3:17b

En silencio, El chámaa.

Na quietude ela escoita a súa pequena voz tranquila

cortexándoa dende a distancia.

Ela escoita atentamente,

ansiando escoitar de novo a súa doce voz,

cativados polo Seu amor.

O aire temperado lévaa suavemente cara a El.

El faille un xesto, chamando a atención sobre si.

Ela sorrí, un sorriso que non sentía dende había tempo. 

El perséguea e a atrapa,

e cativaa co Seu amor.

Os seus pensamentos volven ao día de onte,

á fragrancia da madreselva que perfuma o campo.

Uns paxaros carpinteiros que buscan insectos nunha árbore oca chaman a súa atención.

Ela camiña cara ao solpor.

A través das árbores, xusto debaixo do horizonte

Aparéceselle de novo

coma unha bóla de lume ardente mirándoa coma a través dunha celosía

no crepúsculo do ceo vespertino.

Na distancia, El cortexa a si mesma cara a El,

romanceándoa cunha sinfonía de miróns e paxaros

orquestrada polo Mestre.

Os soños que tiña poden ter esvaecido,

pero ela garda as lembranzas de onte.

A través das cortinas de encaixe, aparece unha vez máis

na plenitude da lúa.

Vagando por detrás das nubes iluminadas, El vixíaa,

dándolle o sono ao seu amado.

A miúdo nos seus momentos máis escuros

Revélase a ela de xeitos sutís.

No baile das bolboretas ao sol do mediodía

El anímaa antes de marchar fugazmente.

O Señor aparecémonos a cada un de nós

de xeitos sutís e individuais.

Porque El se deleita moito en nós

e nos acalma co Seu amor.