در پاسخ به س yourال شما ، افرادی که به عیسی مسیح ایمان دارند ، به عنایت او برای نجات ما به آسمان می روند تا در کنار خدا باشند و کافران به مجازات ابدی محکوم می شوند. یوحنا 3:36 می گوید ، "هر کس که به پسر ایمان داشته باشد ، زندگی ابدی دارد ، اما هر که پسر را رد کند زندگی را نمی بیند ، زیرا خشم خدا بر او باقی است"

وقتی می میرید روح و روح شما بدن را ترک می کند. پیدایش 35:18 این را به ما نشان می دهد که از مرگ راشل می گوید ، می گوید ، "در حالی که روح او در حال رفتن بود (زیرا او درگذشت)." هنگامی که بدن می میرد ، روح و روان از بین می روند اما وجود آنها متوقف نمی شود. در متی 25:46 کاملاً روشن است که پس از مرگ چه اتفاقی می افتد ، وقتی که در مورد ناصالحین می گوید ، "اینها به مجازات ابدی منتقل می شوند ، اما صالحان به زندگی ابدی".

پولس ، هنگام تعلیم مrsمنان ، گفت که در لحظه ای که "از بدن غایب هستیم ، نزد خداوند حضور داریم" (اول قرنتیان 5: 8). هنگامی که عیسی از مرگ زنده شد ، او رفت تا با خدا پدر باشد (یوحنا 20:17). وقتی او همان زندگی را برای ما قول می دهد ، می دانیم که خواهد بود و با او خواهیم بود.

در لوقا 16: 22-31 شاهد شرح مرد ثروتمند و لازاروس هستیم. مرد فقیر صالح در کنار "ابراهیم" بود اما مرد ثروتمند به هادس رفت و در رنج بود. در آیه 26 می بینیم که شکاف بزرگی بین آنها واقع شده است به طوری که یک بار آنجا انسان ناصالح نمی تواند به بهشت ​​منتقل شود. در آیه 28 از هادس به عنوان محل عذاب یاد شده است.

در رومیان 3:23 آمده است ، "همه گناه کرده اند و از جلال خدا کوتاه می آیند." حزقیال 18: 4 و 20 می گویند ، "روح (و توجه داشته باشید که از واژه روح برای شخصی استفاده کنید) که گناه می کند ، می میرد ... شرارت شریر بر عهده خودش خواهد بود." (مرگ به این معنا در کتاب مقدس ، همانطور که در مکاشفه 20: 10,14،15 و 16 وجود دارد ، مرگ فیزیکی نیست بلکه جدایی از خدا برای همیشه و مجازات ابدی است ، همانطور که در لوقا 6 دیده می شود. رومیان 23:10 می گوید ، "مزد گناه مرگ است" و متی 28:XNUMX می گوید ، "از او بترسید که قادر است روح و جسم را در جهنم نابود کند."

پس چه کسی می‌تواند وارد بهشت ​​شود و برای همیشه با خدا باشد، زیرا همه ما گناهکاران ناصالح هستیم؟ چگونه می‌توانیم از مجازات مرگ نجات یابیم یا فدیه شویم؟ رومیان ۶:۲۳ نیز پاسخ می‌دهد. خدا به نجات ما می‌آید، زیرا می‌گوید: «هدیه خدا حیات جاودان از طریق عیسی مسیح، پروردگار ما است.» اول پطرس ۱: ۱-۹ را بخوانید. در اینجا پطرس در مورد چگونگی دریافت میراث مؤمنان صحبت می‌کند «که هرگز فانی، فاسد یا محو نمی‌شود - برای همیشه در آسمان نگه داشته می‌شود» (آیه ۴ NIV). پطرس در مورد چگونگی نتیجه ایمان به عیسی در «به دست آوردن نتیجه ایمان، نجات جان شما» صحبت می‌کند (آیه ۹). (همچنین به متی ۲۶:۲۸ مراجعه کنید.) فیلیپیان ۲: ۸ و ۹ به ما می‌گوید که همه باید اعتراف کنند که عیسی، که ادعای برابری با خدا را داشت، «خداوند» است و باید ایمان داشته باشند که او برای آنها مرد (یوحنا ۳:۱۶؛ متی ۲۷:۵۰).

عیسی در یوحنا 14: 6 گفت: "من راه ، حقیقت و زندگی هستم. هیچ کس نمی تواند نزد پدر بیاید ، مگر از طریق من. " مزامیر 2: 12 می گوید ، "پسر را ببوس ، مبادا او عصبانی شود و تو در راه نابود شوی."

بسیاری از عبارات عهد جدید، ایمان ما به عیسی را «اطاعت از حقیقت» یا «اطاعت از انجیل» می‌نامند که به معنای «ایمان آوردن به خداوند عیسی» است. اول پطرس ۱:۲۲ می‌گوید: «شما با اطاعت از حقیقت به وسیله روح، روح خود را پاک کرده‌اید.» افسسیان ۱:۱۳ می‌گوید: «شما نیز پس از شنیدن کلام حقیقت، یعنی انجیل نجات خود، به او توکل کردید ، که در او نیز، پس از ایمان آوردن، با روح القدسِ وعده مهر شدید.» (همچنین رومیان ۱۰:۱۵ و عبرانیان ۴:۲ را بخوانید.)

انجیل (به معنای خبر خوب) در اول قرنتیان 15: 1-3 اعلام شده است. در آن آمده است: "برادران ، من به شما بشارت می دهم که به شما موعظه کردم و همچنین آن را دریافت کردید ... که مسیح به خاطر گناهان ما مطابق کتاب مقدس کشته شد ، و او دفن شد و روز سوم قیام کرد ..." عیسی در متی 26:28 گفت ، "زیرا این خون من است از عهد جدید که برای بسیاری از مردم برای بخشش گناهان ریخته شده است." من پیتر 2:24 (NASB) می گوید ، "او خودش گناهان ما را در بدن خود بر روی صلیب تحمل کرد." اول تیموتائوس 2: 6 می گوید: "او جان خود را برای همه فدیه داد." ایوب 33:24 می گوید ، "او را از پایین رفتن به گودال مصون بدار ، من برای او دیه ای پیدا کردم." (اشعیا 53: 5 ، 6 ، 8 ، 10 را بخوانید)

یوحنا 1:12 به ما می گوید که چه کاری باید انجام دهیم ، "اما هر کسی که او را به آنها تحویل داد ، حق داد که فرزندان خدا شوند ، حتی به کسانی که به نام او ایمان دارند." رومیان 10:13 می گوید: "هر كه نام خداوند را بخواند نجات خواهد یافت." یوحنا 3:16 می گوید هرکس به او ایمان داشته باشد "زندگی جاوید" دارد. یوحنا 10:28 می گوید ، "من به آنها زندگی ابدی می دهم و آنها هرگز از بین نخواهند رفت." در اعمال 16:36 این س isال مطرح شده است که "چه کاری باید انجام دهم تا نجات پیدا کنم؟" و پاسخ داد ، "به خداوند عیسی مسیح ایمان داشته باشید و نجات خواهید یافت." یوحنا 20:31 می گوید ، "اینها نوشته شده اند تا شما ایمان بیاورید که عیسی مسیح است و ایمان آورید که به نام او زندگی می کنید."

کتاب مقدس شواهدی را نشان می دهد که روح کسانی که ایمان دارند با عیسی در بهشت ​​خواهد بود. در مکاشفه 6: 9 و 20: 4 روح شهدای صالح توسط جان در بهشت ​​دیده شد. ما همچنین در متی 17: 2 و مارک 9: 2 می بینیم که عیسی پطرس ، یعقوب و یوحنا را برد و آنها را به کوه بلندی هدایت کرد که عیسی قبل از آنها تغییر شکل داده شده بود و موسی و الیاس به آنها ظاهر شدند و آنها با عیسی صحبت می کردند. آنها چیزی فراتر از روح بودند ، زیرا شاگردان آنها را شناختند و زنده بودند. در فیلیپیان 1: 20-25 پائول می نویسد ، "رفتن و با مسیح بودن ، زیرا این بسیار بهتر است." عبرانیان 12:22 در مورد بهشت ​​صحبت می کند ، هنگامی که می گوید ، "شما به کوه صهیون و شهر خدای زنده ، اورشلیم آسمانی ، به هزاران فرشته ، به مجمع عمومی و کلیسا آمده اید (اسمی که به همه مrsمنان داده شده است) ) از اولین زاده هایی که در بهشت ​​ثبت نام کرده اند. "

افسسیان 1: 7 می گوید: "در او ما با خون او رستگاری ، بخشش گناهان خود ، با توجه به ثروت فیض او داریم."

کلام خدا لیستهای توصیف ناپذیری از دستورالعمل ها و دلگرمی ها برای نحوه زندگی کسانی که از منجی ، مسیح پیروی می کنند ، دارد: کتاب هایی که به ما می گویند چه کاری انجام دهیم ، مانند ، چگونه باید رفتار کنیم ، چگونه باید همسایه و دشمنان خود را دوست داشته باشیم ، کمک به افراد دیگر یا اینکه چگونه باید صحبت کنیم و حتی چگونه باید فکر کنیم.

وقتی زندگی ما روی زمین تمام شود ، ما (کسانی که به او ایمان داریم) در برابر کسی که برای ما مرده خواهیم ایستاد و تمام کارهایی که انجام داده ایم مورد قضاوت قرار خواهند گرفت. معیار خداوند به تنهایی ارزش هر فکر ، کلمه و عملی را که انجام می دهیم تعیین خواهد کرد. عیسی در متی 5:48 می گوید: "بنابراین کامل باشید ، همانطور که پدر آسمانی شما کامل است."

آیا کارهای ما برای خودمان انجام شده است: برای جلال، لذت یا شناخت یا سود؛ یا برای خدا و دیگران انجام شده است؟ آیا کاری که ما انجام دادیم خودخواهانه بود یا فداکارانه؟ این داوری در تخت داوری مسیح رخ خواهد داد. دوم قرنتیان ۵: ۸-۱۰ برای مؤمنان کلیسای قرنتیان نوشته شده است. این داوری فقط برای کسانی است که ایمان آورده‌اند و برای همیشه با خداوند خواهند بود. در دوم قرنتیان ۵: ۹ و ۱۰ آمده است: «پس هدف ما جلب رضایت اوست. زیرا همه ما باید در مقابل تخت داوری مسیح حاضر شویم تا هر یک از ما آنچه را که برای کارهایی که در بدن انجام داده‌ایم، چه خوب و چه بد، سزاوار ماست، دریافت کنیم.» این داوری اعمال و انگیزه‌های آنهاست.

تخت داوری مسیح در مورد رفتن یا نرفتن ما به بهشت ​​نیست . این در مورد نجات یافتن یا بخشیده شدن گناهان ما نیست. ما بخشیده می‌شویم و حیات جاودان داریم وقتی که به عیسی ایمان می‌آوریم. یوحنا ۳:۱۶ می‌گوید: «زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانه خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودان یابد.» ما در مسیح پذیرفته شده‌ایم (افسسیان ۱:۶).

در عهد عتیق شرح فداکاری ها را می یابیم ، که هرکدام از آنها یک نوع ، یک پیش نمایش است ، تصویری از آنچه مسیح برای صلیب برای ما انجام می دهد تا مصالحه ما انجام شود. یکی از این موارد در مورد "گوسفند" است. متجاوز یک بز قربانی می آورد و او دستهای خود را بر روی سر بز قرار می دهد و گناهان خود را اعتراف می کند ، بنابراین گناهان خود را برای تحمل بز به بز منتقل می کند. سپس بز به بیابان هدایت می شود تا دیگر برنگردد. این برای این است که عیسی گناهان ما را بر عهده خود گرفت وقتی که برای ما مرد. او گناهان ما را برای همیشه از ما دور می کند. عبرانیان 9:28 می گوید ، "مسیح یک بار قربانی شد تا گناهان بسیاری از بین برود." ارمیا 31:34 می گوید ، "من شرارت آنها را می بخشم و گناهان آنها را دیگر یاد نخواهم کرد."

رومیان ۵:۹ می‌گوید: «حال که به خون او پارسا شمرده شده‌ایم، چقدر بیشتر به وسیله او از خشم خدا نجات خواهیم یافت.» رومیان فصل‌های ۴ و ۵ را بخوانید. یوحنا ۵:۲۴ می‌گوید که به خاطر ایمانمان، خدا به ما «حیات جاودانی بخشیده است و ما داوری نخواهیم شد، بلکه از مرگ به حیات عبور کرده‌ایم.» همچنین به رومیان ۲:۵؛ رومیان ۴:۶ و ۷؛ مزامیر ۳۲:۱ و ۲؛ لوقا ۲۴:۴۲ و اعمال رسولان ۱۳:۳۸ مراجعه کنید.

رومیان 4: 6 و 7 از مزامیر 12: 1 و 2 عهد عتیق نقل می کند که می گوید: "خوشا به حال کسانی که گناهانشان آمرزیده شده و گناهانشان پوشیده شده است. خوشا به حال کسی که خداوند گناه او را در برابر آنها حساب نخواهد کرد. " مکاشفه 1: 5 می گوید که او "ما را با مرگ خود از گناهانمان آزاد کرد." همچنین به قرنتیان 6:11 نگاه کنید ؛ کولسیان 1:14 و افسسیان 1: 7.

بنابراین این قضاوت در مورد گناه نیست ، بلکه در مورد کارهای ما است - کاری که ما برای مسیح انجام می دهیم. خداوند به کارهایی که برای او انجام می دهیم پاداش می دهد. این قضاوت درمورد این است که آیا اعمال (آثار) ما برای به دست آوردن پاداش های خداوند امتحان می کنند.

هر آنچه خداوند به ما می آموزد "انجام دهیم" ، درمورد آن پاسخگو هستیم. آیا از آنچه که خواسته خداوند است یاد می گیریم یا از آنچه می دانیم غافل می شویم و نادیده می گیریم. آیا ما برای مسیح و پادشاهی او زندگی می کنیم یا برای خودمان؟ آیا بنده وفاداریم یا تنبل؟

اعمالی که خداوند قضاوت خواهد کرد ، در سراسر کتاب مقدس یافت می شود ، هر جا که ما به هر کاری دستور داده یا ترغیب شویم. مکان و زمان به ما اجازه نمی دهد در مورد همه آنچه کتاب مقدس به ما می آموزد بحث کنیم. تقریباً در هر رساله جایی از مواردی که خداوند ما را تشویق می کند برای او انجام دهیم ، لیستی ذکر شده است.

به هر مؤمن حداقل هنگام نجات ، یك هدیه معنوی داده شده است ، مانند آموزش ، دادن ، تشویق ، كمك ، تبشیر و غیره. كه به او گفته می شود برای كمك به كلیسا و سایر مؤمنان و برای پادشاهی خود استفاده كند.

ما همچنین توانایی‌های طبیعی داریم، چیزهایی که در آنها خوب هستیم و با آنها متولد شده‌ایم. کتاب مقدس می‌گوید که اینها نیز توسط خدا به ما داده شده‌اند، زیرا در اول قرنتیان ۴:۷ می‌گوید که ما چیزی نداریم که خدا به ما نداده باشد . ما مسئول هستیم که از هر یک از این چیزها برای خدمت به خدا و پادشاهی او و آوردن دیگران به سوی او استفاده کنیم. یعقوب ۱:۲۲ به ما می‌گوید که «اعمال‌کنندگان کلام باشیم و نه فقط شنوندگان». کتان نازک (لباس‌های سفید) که مقدسین مکاشفه با آن پوشیده شده‌اند، نشان دهنده «اعمال صالح قوم مقدس خدا» است (مکاشفه ۱۹:۸). این نشان می‌دهد که این موضوع چقدر برای خدا مهم است.

کتاب مقدس روشن می کند که خدا می خواهد به خاطر آنچه که انجام داده ایم به ما پاداش دهد. اعمال 10: 4 می گوید ، "فرشته پاسخ داد ،" دعاها و هدایای شما به فقیران به عنوان پیشکش یادبود در پیشگاه خدا ظاهر شده است. " "این ما را به این نکته می رساند که مواردی وجود دارد که می تواند مانع از دریافت پاداش شود ، حتی یک عمل خوب را که انجام داده ایم رد صلاحیت کند و پاداش کسب شده ما را از دست بدهد.

اول قرنتیان ۳: ۱۰-۱۵ درباره داوری اعمال ما می‌گوید. این به عنوان ساختن توصیف شده است. آیه ۱۰ می‌گوید: «هر کس باید با دقت بنا کند.» آیات ۱۱-۱۵ می‌گویند: «اگر کسی بر روی این پایه با استفاده از طلا، نقره، سنگ‌های قیمتی، چوب، کاه یا کاه بنایی بسازد، کار او برای آنچه هست نشان داده خواهد شد، زیرا روز آن را آشکار خواهد کرد. با آتش آشکار خواهد شد و آتش کیفیت کار هر کس را آزمایش خواهد کرد. اگر آنچه ساخته است باقی بماند، سازنده پاداش دریافت خواهد کرد. اگر سوخته شود، سازنده متحمل ضرر خواهد شد، اما با این حال نجات خواهد یافت - حتی اگر مانند کسی باشد که از میان شعله‌های آتش فرار می‌کند.»

رومیان 14: 10-12 می گوید ، "هر یک از ما حساب خود را به خدا خواهیم داد." خدا نمی خواهد کارهای "خوب" ما مانند "چوب ، یونجه و ریخته" سوخته باشد. 2 جان 8 می گوید: "مواظب باشید آنچه را که برای آن کار کرده ایم از دست ندهید بلکه پاداش کامل دریافت کنید." کتاب مقدس نمونه هایی از نحوه کسب یا از دست دادن پاداش خود را به ما نشان می دهد. متی 6: 1-18 چندین زمینه را به ما نشان می دهد که در آن می توانیم پاداش کسب کنیم ، اما مستقیماً درباره آنچه که نباید انجام دهیم صحبت می کند تا آنها را از دست ندهیم. من آن را چند بار می خوانم. این بخش شامل سه عمل خیر خاص - اعمال صالحین - بخشیدن به فقرا ، نماز و روزه است. آیه یک را بخوانید. غرور در اینجا یک کلمه کلیدی است: مایل به دیده شدن دیگران ، کسب افتخار و جلال. اگر کارهایی انجام دهیم که "از انسان دیده شویم" ، می گوید که "هیچ پاداشی" از "پدر" خود نخواهیم داشت ، و "پاداش خود را به طور کامل" دریافت کرده ایم. ما باید کارهای خود را به صورت "مخفی" انجام دهیم ، در این صورت او "به ما آشکارا پاداش می دهد" (آیه 4). اگر "کارهای خوب" خود را برای دیده شدن انجام دهیم ، پاداش خود را داریم. این کتاب مقدس کاملاً واضح است ، اگر ما برای منافع خود ، برای انگیزه های خودخواهانه یا بدتر از آن ، برای آسیب رساندن به دیگران یا خود را بالاتر از دیگران قرار دهیم ، پاداش ما از بین می رود.

مسئله دیگر این است که اگر اجازه دهیم گناه وارد زندگی ما شود مانع ما خواهد شد. اگر ما نتوانیم اراده خدا را انجام دهیم ، مانند مهربان بودن ، یا از استفاده از موهبت ها و توانایی هایی که خدا به ما می دهد غفلت کنیم ، او را ناکام می گذاریم. کتاب جیمز این اصول را به ما می آموزد ، مانند جیمز 1:22 که می گوید ، "ما باید عمل کننده کلمه باشیم." جیمز همچنین می گوید كلام خدا مانند آینه است. وقتی آن را می خوانیم می بینیم که چقدر شکست می خوریم و با معیار کامل خدا اندازه گیری نمی کنیم. ما گناهان و شکست های خود را می بینیم. ما مقصر هستیم و باید از خدا بخواهیم که ما را ببخشد و تغییر دهد. جیمز در مورد زمینه های خاص شکست مانند عدم کمک به نیازمندان ، گفتار ، جانبداری و دوست داشتن برادرانمان صحبت می کند.

متی ۲۵: ۱۴-۲۷ را بخوانید تا ببینید که آیا باید از آنچه خدا به ما سپرده تا در پادشاهی خود از آن استفاده کنیم، غفلت کنیم ، چه موهبت‌ها، توانایی‌ها، پول یا فرصت‌ها باشد. ما مسئولیم که از آنها برای خدا استفاده کنیم. در متی ۲۵ مانع دیگر ترس است. ترس از شکست می‌تواند باعث شود که ما موهبت خود را "دفن" کنیم و از آن استفاده نکنیم. همچنین اگر خود را با دیگران که موهبت‌های بیشتری دارند مقایسه کنیم، ممکن است رنجش یا احساس لیاقت نکردن مانع ما شود؛ یا شاید ما فقط تنبل باشیم. اول قرنتیان ۴: ۳ می‌گوید: "حال لازم است کسانی که به آنها امانت داده شده است، امین باشند." متی ۲۵: ۲۵ می‌گوید کسانی که از موهبت‌های خود استفاده نمی‌کنند، "خدمتگزاران بی‌وفا و شرور" هستند.

شیطان ، که دائماً ما را در برابر خدا متهم می کند ، می تواند مانع ما شود. او دائماً در تلاش است تا ما را از بندگی خدا باز دارد. I Peter 5: 8 (KJV) می گوید ، "هوشیار باشید ، هوشیار باشید ، زیرا دشمن خود ، شیطان ، به عنوان یک شیر خروشان دور می زند و به دنبال کسی است که او را ببلعد." آیه 9 می گوید: "در برابر او مقاومت کنید ، در ایمان محکم ایستاده اید." لوقا 22:31 می گوید ، "سیمون ، سیمون ، شیطان خواسته است که تو را به عنوان گندم غربال کند." او ما را وسوسه می کند و ما را ترغیب می کند تا ما را ترک کنیم.

افسسیان 6: 12 می گوید: "ما نه با گوشت و خون ، بلکه با امرا و قدرت ها ، با حاکمان تاریکی این جهان مبارزه می کنیم." این کتاب مقدس همچنین به ما ابزاری می دهد تا بتوانیم با دشمن خود شیطان بجنگیم. متی 4: 1-6 را بخوانید تا ببینید وقتی عیسی با وسوسه دروغ های شیطان وسوسه شد ، چگونه از کتاب مقدس برای شکست شیطان استفاده کرد. وقتی شیطان ما را متهم می کند ، می توانیم از كتاب مقدس نیز استفاده كنیم تا بتوانیم قوی بایستیم و دست از كار نکشیم. این بدان دلیل است که کتاب مقدس حقیقت است و حقیقت ما را آزاد خواهد کرد. همچنین به لوقا 22: 31 و 32 مراجعه کنید که می گوید عیسی برای پیتر دعا کرد که ایمان او از بین نرود.

هر یک از این موانع می تواند ما را از خدمت وفادار به خدا باز دارد و موجب از دست دادن پاداش شود. من فکر می کنم بخش بزرگی از افسسیان 6 مربوط به دانستن آنچه کلام خدا می گوید ، به ویژه در مورد چگونگی به کار بردن وعده های خدا برای ما و چگونگی استفاده از حقیقت برای مقابله با دروغ های شیطان است. جیمز 4: 7 می گوید ، "در برابر شیطان مقاومت کنید و او از دست شما فرار خواهد کرد" ، اما ما باید با حقیقت در برابر او مقاومت کنیم. جان 17: 17 می گوید ، "کلام خدا حقیقت است". برای استفاده از آن باید واقعیت را بدانیم. کلام خدا در جنگ ما علیه دشمن بسیار مهم است.

پس اگر گناه کنیم و به عنوان ایماندار از او شکست بخوریم، چه باید بکنیم؟ همه ما می‌دانیم که گناه می‌کنیم و کوتاهی می‌کنیم. به اول یوحنا ۱:۶، ۸ و ۱۰ و ۲:۱ و ۲ مراجعه کنید. این به ما می‌گوید که اگر بگوییم گناه نمی‌کنیم، خود را فریب می‌دهیم و با خدا در ارتباط نیستیم. اول یوحنا ۱:۹ می‌گوید: «اگر گناهان خود را اعتراف کنیم (تصدیق کنیم)، او امین و عادل است تا گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک کند. » اما اگر به گناه خود اعتراف نکنیم، اگر با اعتراف به گناه خود به خدا، با آن برخورد نکنیم، او ما را تأدیب خواهد کرد. اول قرنتیان ۱۱:۳۲ می‌گوید: «وقتی به این طریق قضاوت می‌شویم، تأدیب می‌شویم تا در نهایت با جهان محکوم نشویم.» عبرانیان ۱۲:۱-۱۱ (KJV) را بخوانید که می‌گوید او «هر پسری را که می‌پذیرد» تازیانه می‌زند. به یاد داشته باشید که در کتاب مقدس دیده‌ایم که ما مورد قضاوت، محکومیت و خشم نهایی خدا قرار نخواهیم گرفت (یوحنا ۵:۲۴؛ ۳:۱۴، ۱۶ و ۳۶)، بلکه پدر کامل ما ما را تأدیب خواهد کرد.

بنابراین چه باید بکنیم و انجام دهیم تا از محرومیت از جوایز خود جلوگیری کنیم. عبرانیان 12: 1 و 2 پاسخ دارد. این مقاله می گوید ، "بنابراین ... بگذارید همه چیزهایی را که مانع ما می شود و گناهانی که به راحتی ما را درگیر می کند ، دور بریزیم و بگذاریم با استقامت مسابقه ای را که برای ما مشخص شده بدویم." متی 6:33 می گوید ، "ابتدا پادشاهی خدا را جستجو کنید." ما باید مصمم باشیم که برای انجام کار خوب ، برنامه خدا را برای ما دنبال کنیم.

ما اشاره کردیم که وقتی دوباره متولد می‌شویم، خداوند به هر یک از ما یک یا چند هدیه معنوی می‌دهد که می‌توانیم با آنها به او خدمت کنیم و کلیسا را ​​​​بنا کنیم، چیزهایی که خدا دوست دارد به آنها پاداش دهد. افسسیان ۴: ۷-۱۶ در مورد نحوه استفاده از هدایای ما صحبت می‌کند. آیه ۱۱ می‌گوید مسیح «به قوم خود هدایایی داد: برخی رسولان، برخی پیامبران، برخی مبشران، برخی کشیشان و معلمان ». آیات ۱۲-۱۶ (NIV) می‌گوید: «تا قوم خود (مقدسین) را برای کارهای خدمت تجهیز کند ، تا بدن مسیح ساخته شود... و بالغ شود... همانطور که هر بخش کار خود را انجام می‌دهد.» کل متن را بخوانید. همچنین این قسمت‌های دیگر در مورد هدایا را بخوانید: اول قرنتیان ۱۲: ۴-۱۱ و رومیان ۱۲: ۱-۳۱. به عبارت ساده، از هدیه‌ای که خدا به شما داده است استفاده کنید. رومیان ۱۲: ۶-۸ را دوباره بخوانید.

بیایید به برخی از جنبه‌های خاص زندگی خود، به نمونه‌هایی از کارهایی که او از ما می‌خواهد انجام دهیم، نگاهی بیندازیم. ما از متی ۶: ۱-۱۲ دیده‌ایم که دعا، بخشش و روزه گرفتن از جمله کارهایی هستند که وقتی «با ایمانی مانند خداوند» انجام شوند، پاداش به همراه دارند. اول قرنتیان ۱۵:۵۸ می‌گوید: «پایدار و استوار باشید و همواره در کار خداوند پرکار باشید، زیرا می‌دانید که زحمات شما در خداوند بیهوده نیست.» دوم تیموتائوس ۳: ۱۴-۱۶ آیه‌ای است که بسیاری از این موارد را به هم پیوند می‌دهد، زیرا در مورد تیموتائوس و استفاده از استعدادهای معنوی‌اش صحبت می‌کند. می‌گوید: «اما تو، در آنچه آموخته‌ای و به آن ایمان آورده‌ای، ثابت قدم باش، زیرا می‌دانی از چه کسانی آن را آموخته‌ای و چگونه از کودکی با کتاب مقدس آشنا بوده‌ای، کتاب‌هایی که می‌توانند تو را برای نجات، از طریق ایمان به مسیح عیسی، حکیم سازند. تمام کتاب مقدس الهام خداست و برای تعلیم ، سرزنش، اصلاح و تربیت در پارسایی مفید است (KJV سودمند)، تا بنده خدا برای کار نیکوی ابدی کاملاً مجهز شود .» وای!! تیموتائوس قرار بود از هدیه خود برای آموزش دیگران به انجام کارهای نیک استفاده کند. سپس آنها نیز باید به دیگران آموزش می‌دادند که همین کار را انجام دهند. (دوم تیموتائوس ۲:۲).

من پطرس 4:11 می گوید ، "اگر کسی صحبت می کند ، بگذارید مانند سخنان خدا صحبت کند. اگر کسی خدمت می کند ، بگذارید این کار را با توانایی خداوند انجام دهد تا در همه چیز خدا از طریق عیسی مسیح جلال یابد. "

یک موضوع مرتبط که ما به ادامه دادن آن توصیه می شود ، که ارتباط تنگاتنگی با آموزش دارد ، ادامه رشد دانش ما در مورد کلام خدا است. تیموتی نمی توانست آنچه را که نمی دانست تعلیم دهد و تبلیغ کند. هنگامی که ما برای اولین بار در خانواده خدا "متولد می شویم" ما را ترغیب می کنیم "شیر صادقانه کلمه را آرزو کنیم که رشد کنیم" (اول پطرس 2: 2). در یوحنا 8:31 عیسی گفت: "به قول من ادامه دهید." ما هرگز نیاز خود را برای یادگیری از کلام خدا بیشتر نمی کنیم. "

اول تیموتائوس ۴:۱۶ می‌گوید: «مراقب زندگی و تعلیم خود باشید و در آنها ثابت قدم باشید...» همچنین ببینید: دوم پطرس فصل ۱؛ دوم تیموتائوس ۲:۱۵ و اول یوحنا ۲:۲۱. یوحنا ۸:۳۱ می‌گوید: «اگر در کلام من بمانید، در واقع شاگرد من خواهید بود.» به فیلیپیان ۲:۱۵ و ۱۶ مراجعه کنید. همانطور که تیموتائوس انجام داد، ما نیز باید در آنچه آموخته‌ایم ادامه دهیم (دوم تیموتائوس ۳:۱۴). ما همچنین مرتباً به افسسیان فصل ۶ برمی‌گردیم که به آنچه از کلام در مورد ایمان و استفاده از کتاب مقدس به عنوان سپر و کلاه ایمنی و غیره می‌دانیم اشاره می‌کند، که وعده‌های خدا از کلام هستند و برای دفاع در برابر حملات شیطان استفاده می‌شوند.

در دوم تیموتائوس ۴:۵، به تیموتائوس توصیه می‌شود که از موهبت دیگری استفاده کند و «کار یک مبشر را انجام دهد»، که به معنای موعظه و به اشتراک گذاشتن انجیل است، و «تمام وظایف خدمت خود را انجام دهد». هم متی و هم مرقس با فرمان دادن به ما برای رفتن به سراسر جهان و موعظه انجیل، کار خود را به پایان می‌رسانند. اعمال رسولان ۱:۸ می‌گوید که ما شاهدان او هستیم. این وظیفه اصلی ماست. دوم قرنتیان ۵:۱۸-۱۹ به ما می‌گوید که او «خدمت آشتی را به ما سپرده است». اعمال رسولان ۲۰:۲۹ می‌گوید: «تنها هدف من این است که مسابقه را به پایان برسانم و وظیفه‌ای را که خداوند عیسی به من سپرده است، به انجام برسانم - وظیفه شهادت به مژده فیض خدا.» همچنین به رومیان ۳:۲ مراجعه کنید.

دوباره به افسسیان ۶ برمی‌گردیم. در اینجا کلمه « ایستادن» استفاده شده است: مفهوم آن «هرگز تسلیم نشدن»، «هرگز عقب‌نشینی نکردن» یا «هرگز تسلیم نشدن» است. این کلمه سه بار استفاده شده است. کتاب مقدس همچنین از کلمات «ادامه دادن»، «استقامت کردن» و «دویدن در مسابقه» استفاده می‌کند. ما باید تا پایان مسابقه به ایمان و پیروی از ناجی خود ادامه دهیم ( عبرانیان ۱۲: ۱ و ۲). وقتی شکست می‌خوریم، باید به بی‌ایمانی و شکست خود اعتراف کنیم، برخیزیم و از خدا بخواهیم که ما را حفظ کند. اول قرنتیان ۱۵:۵۸ می‌گوید که ثابت قدم باشیم. اعمال رسولان ۱۴:۲۲ به ما می‌گوید که رسولان به کلیساها رفتند و «شاگردان را تقویت کردند و آنها را به ادامه ایمان تشویق کردند» (NKJV). در NIV آمده است که «به ایمان وفادار باشید».

دیدیم که تیموتائوس چگونه باید به یادگیری ادامه می‌داد، اما در عین حال به آموخته‌هایش نیز پایبند بود (دوم تیموتائوس ۳:۱۴). ما می‌دانیم که با ایمان نجات یافته‌ایم، اما با ایمان نیز رفتار می‌کنیم. غلاطیان ۲:۲۰ می‌گوید که ما «روزانه به ایمان پسر خدا زندگی می‌کنیم». من فکر می‌کنم زندگی با ایمان دو جنبه دارد. ۱) به ما حیات (حیات ابدی) با ایمان به عیسی داده می‌شود (یوحنا ۳:۱۶). در یوحنا ۵:۲۴ دیدیم که وقتی ایمان می‌آوریم، از مرگ به زندگی منتقل می‌شویم. به رومیان ۱:۱۷ و افسسیان ۲:۸-۱۰ مراجعه کنید. اکنون می‌بینیم که در حالی که هنوز از نظر جسمی زنده هستیم، باید زندگی خود را پیوسته با ایمان به او و هر آنچه او به ما می‌آموزد، زندگی کنیم، به او اعتماد کنیم و ایمان داشته باشیم و هر روز از او اطاعت کنیم: به فیض، عشق، قدرت و وفاداری او اعتماد کنیم. ما باید وفادار بمانیم؛ ادامه دهیم.

این خود دو بخش دارد: ۱) وفادار ماندن به آموزه‌ای که به تیموتائوس توصیه شده بود، یعنی اینکه به هیچ آموزه نادرستی کشیده نشود. اعمال رسولان ۱۴:۲۲ می‌گوید که آنها «شاگردان را تشویق کردند که به ایمان وفادار باشند .» ۲) اعمال رسولان ۱۳:۴۲ به ما می‌گوید که رسولان «آنها را ترغیب کردند که به فیض خدا ادامه دهند.» همچنین به افسسیان ۴:۱ و اول تیموتائوس ۱:۵ و ۴:۱۳ مراجعه کنید. کتاب مقدس این را به عنوان «راه رفتن»، «راه رفتن در روح» یا «راه رفتن در نور» توصیف می‌کند، که اغلب در مواجهه با آزمایش‌ها و مصیبت‌ها اتفاق می‌افتد. همانطور که گفته شد، به معنای ترک نکردن است.

در انجیل یوحنا 6: 65-70 بسیاری از شاگردان دور شدند و دنبال او را ترک کردند و عیسی به دوازده نفر گفت ، "آیا تو هم خواهی رفت؟" پیتر به عیسی گفت ، "نزد چه کسی برویم ، تو کلمات زندگی ابدی را داری." این نگرشی است که باید درمورد پیروی از عیسی داشته باشیم. این در کتاب مقدس در شرح جاسوسانی که برای بررسی سرزمین موعود خدا فرستاده شده اند ، نشان داده شده است. آنها به جای اعتقاد به وعده های خدا ، گزارش دلسرد کننده ای را بازگرداندند و فقط جاشوا و کالب ، مردم را ترغیب کردند که پیش بروند و به خدا توکل کنند. از آنجا که مردم به خدا اعتماد نکردند ، کسانی که ایمان نیاوردند در بیابان مردند. عبرانی ها می گویند این برای ما درسی است که باید به خدا اعتماد کنیم ، و آن را ترک نکنیم. به عبرانیان 3:12 مراجعه کنید که می گوید ، "خواهران و برادران خود را ببینید ، هیچ یک از شما قلبی گناهکار و بی ایمان ندارد که از خدای زنده برگردد."

هنگام آزمایش و آزمایش ، خداوند در تلاش است تا ما را نیرومند و صبور و وفادار کند. ما یاد می گیریم که بر آزمایشات خود و تیرهای شیطان غلبه کنیم. مانند عبرانیان نباشید که در توکل و پیروی از خدا ناکام مانده اند. اول قرنتیان 4: 1 و 2 می گوید: "اکنون لازم است کسانی که به آنها اعتماد شده وفادار بمانند."

یکی دیگر از مواردی که باید در نظر گرفت نماز است. طبق متی 6 واضح است که خداوند برای دعاهای ما به ما پاداش می دهد. مکاشفه 5: 8 می گوید که دعاهای ما بوی شیرینی است ، آنها مانند قربانی های بخور دادن در عهد عتیق به خدا هدیه می دهند. این آیه می گوید ، "آنها کاسه های طلایی پر از بخور که دعاهای قوم خدا هستند را در دست داشتند." متی 6: 6 می گوید ، "از پدر خود دعا کنید ... سپس پدر شما که می بیند آنچه در خفا انجام می شود ، به شما پاداش می دهد."

عیسی داستانی از یک قاضی ظالم تعریف می‌کند تا به ما اهمیت دعا - دعای مداوم - را بیاموزد و هرگز از دعا دست برندارد (لوقا ۱۸: ۱-۸). آن را بخوانید. بیوه‌ای برای اجرای عدالت، قاضی را به ستوه آورد تا اینکه سرانجام قاضی درخواست او را پذیرفت، زیرا او مدام قاضی را آزار می‌داد . خدا ما را دوست دارد. چقدر بیشتر او به دعاهای ما پاسخ خواهد داد. آیه اول می‌گوید: «عیسی این مَثَل را آورد تا به آنها نشان دهد که باید همیشه دعا کنند و تسلیم نشوند. » خدا نه تنها می‌خواهد به دعاهای ما پاسخ دهد، بلکه به خاطر دعا کردن به ما پاداش می‌دهد. قابل توجه!

افسسیان 6: 18 و 19 ، که ما بارها در این بحث به آنها بازگشتیم ، همچنین به نماز اشاره دارد. پولس نامه را به پایان می رساند و م believeمنان را ترغیب می کند که برای "همه قوم خداوند" دعا کنند. وی همچنین در مورد چگونگی دعا برای تلاش های بشارت آمیز خود بسیار خاص بود.

من تیموتائوس 2: 1 می گوید ، "بنابراین ، اول از همه ، من اصرار دارم که درخواست ها ، دعاها ، شفاعت ها و شکرگذاری ها برای همه مردم انجام شود." آیه سه می گوید ، "این برای ناجی ما خوب است و خوشایند است ، که می خواهد همه انسان ها نجات پیدا کنند." ما هرگز نباید دست از دعا برای عزیزان و دوستان گمشده برداریم. در كلوسیان 4: 2 و 3 پولس همچنین در مورد چگونگی دعا كردن ویژه برای بشارت صحبت می كند. این مقاله می گوید ، "خود را وقف نماز کنید ، مراقب و سپاسگزار باشید."

ما دیدیم که چگونه بنی‌اسرائیل یکدیگر را دلسرد می‌کردند. به ما گفته شده است که یکدیگر را تشویق کنیم، نه اینکه یکدیگر را دلسرد کنیم. در واقع تشویق یک موهبت معنوی است. ما نه تنها باید این کارها را انجام دهیم و به انجام آنها ادامه دهیم، بلکه باید دیگران را نیز به انجام آنها تشویق و تعلیم دهیم. اول تسالونیکیان ۵:۱۱ به ما دستور می‌دهد که این کار را انجام دهیم، "یکدیگر را بنا کنیم". به تیموتائوس نیز گفته شد که به خاطر داوری خدا، دیگران را موعظه، اصلاح و تشویق کند. دوم تیموتائوس ۴:۱ و ۲ می‌گوید: "در حضور خدا و مسیح عیسی، که زندگان و مردگان را داوری خواهد کرد، و با توجه به ظهور و پادشاهی او، شما را این وظیفه می‌دهم: کلام را موعظه کنید؛ به وقت و بی‌وقت آماده باشید؛ اصلاح، توبیخ و تشویق کنید - با صبر زیاد و آموزش دقیق." همچنین به اول پطرس ۵:۸ و ۹ مراجعه کنید.

سرانجام ، اما در واقع باید اول باشد ، در کل کتاب مقدس به ما دستور داده شده است که یکدیگر را دوست داشته باشیم ، حتی دشمنان خود را. در تسالونیکیان 4:10 آمده است: "شما خانواده خدا را دوست دارید ... اما ما از شما می خواهیم که این کار را بیشتر و بیشتر انجام دهید." فیلیپیان 1: 8 می گوید ، "تا عشق شما بیشتر و بیشتر شود." به عبرانیان 13: 1 و یوحنا 15: 9 نیز مراجعه کنید جالب است که او "بیشتر" می گوید. عشق هرگز زیاد نمی تواند باشد.

آیاتی که ما را به استقامت ترغیب می کند در همه جای کتاب مقدس وجود دارد. به طور خلاصه ، ما همیشه باید کاری انجام دهیم و به انجام کاری ادامه دهیم. کولسیان 3:23 (KJV) می گوید ، "هرچه دست شما پیدا می کند انجام دهد ، آن را با صمیم قلب (یا با تمام قلب خود را در NIV) انجام دهید همانطور که به خداوند است." کولسیان 3:24 ادامه می دهد ، "از آنجا که می دانید به عنوان پاداش از خداوند ارث می گیرید. این پروردگاری است که شما خدمت می کنید. " 2 تیموتیوس 4: 7 می گوید ، "من یک جنگ خوب انجام داده ام ، دوره را تمام کردم ، ایمان را حفظ کردم." آیا قادر خواهید بود این را بگویید؟ قرنتیان 9:24 می گوید: "بنابراین بدو تا جایزه را برنده شوی." غلاطیان 5: 7 می گوید ، "شما مسابقه خوبی می دویدید. چه کسی شما را کوتاه کرده است تا شما را از اطاعت از حقیقت باز دارد؟ "

روح القدس هم در همه جا حضور دارد و هم خصوصاً در مومنان وجود دارد. مزمور 139: 7 و 8 می گوید ، "کجا می توانم از روح تو بروم؟ کجا می توانم از حضور تو فرار کنم؟ اگر به آسمان ها بروم ، تو آنجا هستی: اگر بستر خود را در اعماق زمین قرار دهم ، تو آنجا هستی. " روح القدس در همه جا حضور پیدا نمی کند ، حتی وقتی همه مrsمنان در بهشت ​​باشند تغییر نخواهد کرد.

روح القدس همچنین از همان لحظه ایمانداران زندگی می کنند که "دوباره متولد می شوند" یا "از روح متولد می شوند" (یوحنا 3: 3-8). به نظر من وقتی روح القدس در م belمنی زندگی می کند خودش را به روحیه آن شخص می پیوندد در رابطه ای که شباهت زیادی به ازدواج دارد. اول قرنتیان 6: 16b و 17 "زیرا گفته شده است:" این دو یک جسم خواهند شد. " اما هر که با پروردگار متحد شود از نظر روحی با او یکی است. " من فکر می کنم روح القدس حتی پس از مرگ من با روح من متحد خواهد ماند.

بهترین متن برای پاسخ به س yourال شما از لوقا 16: 18-31 آمده است. قضاوت فوری است ، اما بلافاصله پس از مرگ ما قطعی و کامل نیست. اگر ما به عیسی ایمان داشته باشیم روح و روح ما با عیسی در بهشت ​​خواهد بود. (2 قرنتیان 5: 8-10 می گوید: "غایب بودن در بدن حضور در نزد خداوند است.) کافران تا زمان قضاوت نهایی در هادس خواهند بود و سپس به دریاچه آتش خواهند رفت. (مکاشفه 20: 11-15) ایمانداران به خاطر کارهایشان که برای خدا انجام داده اند مورد قضاوت قرار می گیرند ، اما نه به خاطر گناه. (اول قرنتیان 3: 10-15) ما به خاطر گناهان مورد قضاوت قرار نخواهیم گرفت زیرا در مسیح بخشیده شده ایم. کافران به خاطر گناهانشان مورد قضاوت قرار خواهند گرفت. (مکاشفه 20:15 ؛ 22:14 ؛ 21:27)

در جان 3: 5,15.16.17.18 و 36 عیسی می گوید که کسانی که ایمان آورده اند که برای او جان سپردند، زندگی ابدی دارند و کسانی که باور ندارند، محکوم شده اند. من قرنتیان 15: 1-4 می گوید: "عیسی برای گناهان ما کشته شد ... که او را دفن کرد و روز سوم او بزرگ شد." اعمال 16: 31 می گوید: "به خداوند عیسی مسیح ایمان بیاورید و شما نجات خواهید یافت. "2 Timothy 1: 12 می گوید:" من متقاعد شده ام که می توانم آنچه را که در آن روز به او داده ام، حفظ کنم. "

در پاسخ به سوال یادآوری زندگی "گذشته" ، این بستگی به این دارد که منظورتان از این سال چیست.

۱) اگر منظورتان تناسخ است، کتاب مقدس چنین چیزی را تعلیم نمی‌دهد. در کتاب مقدس هیچ اشاره‌ای به بازگشت به شکل دیگر یا به عنوان شخص دیگری نشده است. عبرانیان ۹:۲۷ می‌گوید: «برای انسان یک بار مردن و پس از آن داوری مقرر است.»

2) اگر می پرسید که آیا بعد از مرگ زندگی خود را به یاد می آوریم ، وقتی درباره آنچه در طول زندگی خود انجام داده ایم مورد قضاوت قرار بگیریم ، تمام کارهایمان به ما یادآوری می شود.

خدا همه را می داند - گذشته ، حال و آینده و خداوند کافران را به خاطر اعمال گناهکارشان قضاوت خواهد کرد و آنها مجازات ابدی می گیرند و مrsمنان به خاطر کارهایشان برای پادشاهی خدا پاداش می گیرند. (بخش یوحنا فصل 3 و متی 12: 36 و 37 را بخوانید.) خدا همه چیز را به یاد می آورد.

با توجه به اینکه هر موج صوتی در جایی وجود دارد و با توجه به اینکه اکنون "ابرهایی" برای ذخیره خاطرات خود داریم ، علم به سختی شروع به رسیدن به آنچه خدا می تواند انجام دهد ، می کند. هیچ حرف و عملی برای خدا قابل تشخیص نیست.