«...Θα βρει μεγάλη χαρά σε σένα,

Θα σε ηρεμήσει με την αγάπη Του,

Θα χαρεί για σένα τραγουδώντας.

~ Σοφονίας 3:17β

Της φωνάζει σιγά.

Στην ησυχία ακούει την σιγανή Του φωνή

γοητεύοντάς την από μακριά.

Ακούει προσεκτικά,

λαχταρώντας να ακούσω ξανά τη γλυκιά φωνή Του,

γοητευμένος από την αγάπη Του.

Ο γλυκός αέρας την σπρώχνει απαλά προς Αυτόν.

Της κάνει νόημα, στρέφοντας την προσοχή πάνω Του.

Χαμογελάει με ένα χαμόγελο που δεν είχε νιώσει εδώ και καιρό. 

Την κυνηγάει και την πιάνει,

και την αιχμαλωτίζει με την αγάπη Του.

Οι σκέψεις της επιστρέφουν στο χθες,

στο άρωμα του αγιοκλήματος που αρωματίζει την εξοχή.

Οι δρυοκολάπτες που ραμφίζουν για έντομα σε ένα κούφιο δέντρο ζητούν την προσοχή της.

Περπατάει προς το ηλιοβασίλεμα.

Μέσα από τα δέντρα, ακριβώς κάτω από τον ορίζοντα

Της εμφανίζεται ξανά

σαν μια φλεγόμενη μπάλα φωτιάς που την κοιτάζει σαν μέσα από ένα πλέγμα

στο σούρουπο του βραδινού ουρανού.

Στο βάθος Τον ερωτεύεται,

την ερωτεύοντας με μια συμφωνία από ηδονοβλεψίες και πουλιά

ενορχηστρωμένο από τον Δάσκαλο.

Τα όνειρα που είχε μπορεί να ξεγλίστρησαν,

κι όμως κρατάει μέσα της τις αναμνήσεις του χθες.

Μέσα από τις δαντελένιες κουρτίνες Εμφανίζεται ξανά

στην πανσέληνο.

Παρασύροντας πίσω από τα φωτισμένα σύννεφα, την προσέχει,

δίνοντας στον αγαπημένο Του ύπνο.

Συχνά στις πιο σκοτεινές στιγμές της

Της αποκαλύπτει τον Εαυτό Του με ανεπαίσθητους τρόπους.

Στο χορό των πεταλούδων στον ήλιο του μεσημεριού

Την ενθαρρύνει πριν φύγει φευγαλέα.

Ο Κύριος εμφανίζεται στον καθένα μας

με ανεπαίσθητους, ατομικούς τρόπους.

Γιατί Αυτός χαίρεται πολύ με εμάς

και μας ηρεμεί με την αγάπη Του.