Wrth ateb y cwestiwn hwn, mae'r Beibl yn amlwg yn dysgu bod Duw ym mhobman yn bresennol, felly mae Ef gyda ni bob amser. Mae'n hollalluog. Mae'n gweld popeth ac yn clywed popeth. Dywed Salm 139 na allwn ddianc rhag ei ​​bresenoldeb. Rwy’n awgrymu darllen y Salm gyfan hon sy’n dweud yn adnod 7, “i ble alla i fynd o’ch presenoldeb?” Nid yw'r ateb yn unman, oherwydd mae Ef ym mhobman.

Mae 2 Cronicl 6:18 ac I Brenhinoedd 8:27 ac Actau 17: 24-28 yn dangos inni fod Solomon, a adeiladodd y deml i Dduw a addawodd drigo ynddo, wedi sylweddoli na ellid cynnwys Duw mewn man penodol. Fe wnaeth Paul ei roi fel hyn mewn Deddfau pan ddywedodd, “Nid yw Arglwydd y nefoedd a’r ddaear yn trigo mewn temlau a wnaed â dwylo.” Dywed Jeremeia 23: 23 a 24 “Mae’n llenwi’r nefoedd a’r ddaear.” Dywed Effesiaid 1:23 ei fod yn llenwi “popeth i gyd.”

Ac eto i’r credadun, y rhai sydd wedi dewis derbyn a chredu yn ei Fab (gweler Ioan 3:16 ac Ioan 1:12), mae’n addo bod gyda ni mewn ffordd hyd yn oed yn fwy arbennig fel ein Tad, ein Ffrind, ein Amddiffynnydd a Darparwr. Dywed Mathew 28:20, “wele, yr wyf gyda chwi bob amser, hyd yn oed hyd ddiwedd yr oesoedd.”

Mae hwn yn addewid diamod, ni allwn neu nid ydym yn achosi iddo ddigwydd. Mae hyn yn ffaith oherwydd i Dduw ei ddweud.

Mae hefyd yn dweud, lle mae dau neu dri (credinwyr) yn cael eu casglu at ei gilydd, “dyna fi yn eu plith.” (Mathew 18:20 KJV) Nid ydym yn galw i lawr, yn cardota nac yn galw ei Bresenoldeb fel arall. Mae'n dweud ei fod gyda ni, felly mae e. Mae'n addewid, yn wirionedd, yn ffaith. Mae'n rhaid i ni ei gredu a dibynnu arno. Er nad yw Duw wedi'i gyfyngu i adeilad, mae Ef gyda ni mewn ffordd arbennig iawn, p'un a ydym yn ei synhwyro ai peidio. Am addewid rhyfeddol.

I gredinwyr Mae gyda ni mewn ffordd arbennig iawn arall. Dywed Ioan pennod un y byddai Duw yn rhoi rhodd ei Ysbryd inni. Ym Actau penodau 1 a 2 ac Ioan 14:17, mae Duw yn dweud wrthym, pan fu farw Iesu, codi oddi wrth y meirw ac esgyn at y Tad, y byddai'n anfon yr Ysbryd Glân i drigo o fewn ein calonnau. Yn Ioan 14:17 dywedodd, “Ysbryd y gwirionedd… sy’n aros gyda chi, ac a fydd ynoch chi.” Dywed I Corinthiaid 6:19, “teml yr Ysbryd Glân yw eich corff in ti, yr hwn sydd gennych oddi wrth Dduw ... ”Felly i gredinwyr mae Duw yr Ysbryd yn trigo ynom ni.

Rydyn ni’n gweld bod Duw wedi dweud wrth Josua yn Josua 1: 5, ac mae’n cael ei ailadrodd yn Hebreaid 13: 5, “Fydda i byth yn dy adael di na dy adael di.” Cyfrif arno. Mae Rhufeiniaid 8: 38 a 39 yn dweud wrthym na all unrhyw beth ein gwahanu oddi wrth gariad Duw, sydd yng Nghrist.

Er bod Duw gyda ni bob amser, nid yw hynny'n golygu y bydd bob amser yn gwrando arnom. Dywed Eseia 59: 2 y bydd pechod yn ein gwahanu oddi wrth Dduw yn yr ystyr na fydd yn clywed (gwrando) arnom, ond oherwydd ei fod Ef bob amser gyda ni, Bydd e bob amser yn gwrandewch arnom os ydym yn cydnabod (cyfaddef) ein pechod, ac yn maddau inni am y pechod hwnnw. Mae hynny'n addewid. (I Ioan 1: 9; 2 Cronicl 7:14)

Hefyd os nad ydych yn gredwr, mae presenoldeb Duw yn bwysig oherwydd ei fod yn gweld pawb ac oherwydd ei fod “ddim yn fodlon y dylai unrhyw un ddifetha.” (2 Pedr 3: 9) Bydd bob amser yn clywed gwaedd y rhai sy’n credu ac yn galw arno i fod yn Waredwr iddyn nhw, gan gredu’r Efengyl. (I Corinthiaid 15: 1-3) “Oherwydd bydd pwy bynnag a fydd yn galw ar enw'r Arglwydd yn cael ei achub.” (Rhufeiniaid 10:13) Dywed Ioan 6:37 na fydd yn troi neb i ffwrdd, a phwy bynnag a ddaw. (Datguddiad 22:17; Ioan 1:12)

Mae gan lawer o bobl y syniad anghywir bod pobl yn cael eu geni'n Gristnogion. Efallai ei bod yn wir bod pobl yn cael eu geni i deulu lle mae un rhiant neu fwy yn credu yng Nghrist, ond nid yw hynny'n gwneud person yn Gristion. Efallai y cewch eich geni i gartref crefydd benodol ond yn y pen draw rhaid i bob person ddewis yr hyn y mae ef neu hi'n ei gredu.

Dywed Joshua 24:15, “dewiswch chi heddiw pwy y byddwch chi'n ei wasanaethu.” Nid yw person yn cael ei eni yn Gristion, mae'n ymwneud â dewis ffordd iachawdwriaeth oddi wrth bechod, nid dewis eglwys na chrefydd.

Mae gan bob crefydd ei duw ei hun, crëwr eu byd, neu arweinydd gwych sy'n athro canolog sy'n dysgu'r ffordd i anfarwoldeb. Gallant fod yn debyg neu'n hollol wahanol i Dduw'r Beibl. Mae'r rhan fwyaf o bobl yn cael eu diarddel i feddwl bod pob crefydd yn arwain at un duw, ond yn cael eu haddoli mewn amrywiol ffyrdd. Gyda'r math hwn o feddwl mae naill ai crewyr lluosog neu lawer o lwybrau at dduw. Fodd bynnag, wrth gael eu harolygu, mae'r rhan fwyaf o grwpiau'n honni mai dyna'r unig ffordd. Mae llawer hyd yn oed yn meddwl bod Iesu'n athro gwych, ond mae'n llawer mwy na hynny. Ef yw Un ac unig Fab Duw (Ioan 3:16).

Dywed y Beibl nad oes ond un Duw ac un ffordd i ddod ato. Dywed I Timotheus 2: 5, “Mae un Duw ac un cyfryngwr rhwng Duw a dyn, y dyn Crist Iesu.” Dywedodd Iesu yn Ioan 14: 6, “Myfi yw’r ffordd, y gwir a’r bywyd, nid oes neb yn dod at y Tad, ond trwof fi.” Mae'r Beibl yn dysgu mai Duw Adda, Abraham a Moses yw ein Creawdwr, Duw a'n Gwaredwr.

Mae gan Lyfr Eseia lawer, llawer o gyfeiriadau at Dduw'r Beibl yw'r unig Dduw a Chreawdwr. Mewn gwirionedd fe’i nodir yn adnod gyntaf y Beibl, Genesis 1: 1, “Yn y dechrau Da greodd y nefoedd a’r ddaear. ” Dywed Eseia 43: 10 ac 11, “er mwyn i chi fy adnabod a fy nghredu a deall mai myfi yw Ef. O fy mlaen ni ffurfiwyd duw, ac ni fydd un ar fy ôl. Myfi, hyd yn oed myfi, yw'r ARGLWYDD, ac ar wahân i mi nid oes achubwr. "

Dywed Eseia 54: 5, lle mae Duw yn siarad ag Israel, “Canys eich Gwneuthurwr yw dy ŵr, yr Arglwydd Hollalluog yw ei enw - Sanct Israel yw eich Gwaredwr, fe’i gelwir yn Dduw yr holl ddaear.” Ef yw'r Duw Hollalluog, Creawdwr pob y ddaear. Dywed Hosea 13: 4, “nid oes Gwaredwr ar wahân i Fi.” Dywed Effesiaid 4: 6 fod “un Duw a Thad ohonom i gyd.”

Mae yna lawer, llawer mwy o adnodau:

Salm 95: 6

Eseia 17: 7

Mae Eseia 40:25 yn ei alw’n “Dduw Tragwyddol, yr Arglwydd, Creawdwr pen y ddaear.”

Mae Eseia 43: 3 yn ei alw, “Duw Sanct Israel”

Mae Eseia 5:13 yn ei alw, “Eich Gwneuthurwr”

Mae Eseia 45: 5,21 a 22 yn dweud nad oes, “dim Duw arall.”

Gweler hefyd: Eseia 44: 8; Marc 12:32; I Corinthiaid 8: 6 a Jeremeia 33: 1-3

Mae'r Beibl yn dweud yn glir mai Ef yw'r unig Dduw, yr unig Greawdwr, yr unig Waredwr ac mae'n dangos yn glir i ni Pwy ydyw. Felly beth sy'n gwneud Duw'r Beibl yn wahanol ac yn ei osod ar wahân. Ef yw'r Un sy'n dweud bod ffydd yn darparu ffordd o faddeuant oddi wrth bechodau ar wahân i geisio ei ennill trwy ein daioni neu ein gweithredoedd da.

Mae’r Ysgrythur yn dangos yn glir inni fod y Duw a greodd y byd yn caru holl ddynolryw, cymaint nes iddo anfon Ei unig Fab i’n hachub, i dalu’r ddyled neu’r gosb am ein pechodau. Dywed Ioan 3: 16 a 17, “Oherwydd bod Duw wedi caru’r byd felly nes iddo roi Ei uniganedig Fab… er mwyn i’r byd gael ei achub trwyddo Ef.” Dywed I Ioan 4: 9 a 14, “Trwy hyn amlygwyd cariad Duw ynom, fod Duw wedi anfon Ei uniganedig Fab i’r byd er mwyn inni fyw trwyddo ... Anfonodd y Tad y Mab i fod yn Waredwr y byd . ” Dywed I Ioan 5:16, “Mae Duw wedi rhoi bywyd tragwyddol inni ac mae’r bywyd hwn yn ei Fab.” Dywed Rhufeiniaid 5: 8, “Ond mae Duw yn dangos Ei gariad ei hun tuag atom ni, yn yr ystyr ein bod ni, er ein bod ni'n bechaduriaid eto, wedi marw droson ni.” Dywed I Ioan 2: 2, “Ef Ei Hun yw’r broffwydoliaeth (dim ond taliad) dros ein pechodau; ac nid i’n rhai ni yn unig, ond hefyd i rai’r byd i gyd. ” Mae propitiation yn golygu gwneud cymod neu daliad am ddyled ein pechod. Dywed I Timotheus 4:10, Duw yw “Gwaredwr pob dynion. ”

Felly sut mae person yn addasu'r iachawdwriaeth hon iddo'i hun? Sut mae rhywun yn dod yn Gristion? Gadewch i ni edrych ar Ioan pennod tri lle mae Iesu Ei Hun yn egluro hyn i arweinydd Iddewig, Nicodemus. Daeth at Iesu yn y nos gyda chwestiynau a chamddealltwriaeth a rhoddodd Iesu atebion iddo, yr atebion sydd eu hangen arnom i gyd, yr atebion i'r cwestiynau rydych chi'n eu gofyn. Dywedodd Iesu wrtho fod angen iddo gael ei eni eto i ddod yn rhan o Deyrnas Dduw. Dywedodd Iesu wrth Nicodemus fod yn rhaid iddo Ef (Iesu) gael ei ddyrchafu (gan siarad am y groes, lle byddai’n marw i dalu am ein pechod), a oedd yn hanesyddol yn fuan i ddigwydd.

Yna dywedodd Iesu wrtho fod un peth yr oedd angen iddo ei wneud, CREDWCH, credu bod Duw wedi ei anfon i farw dros ein pechod; ac nid oedd hyn yn wir am Nicodemus yn unig, ond hefyd am “yr holl fyd,” gan eich cynnwys fel y dyfynnir yn I Ioan 2: 2. Dywed Mathew 26:28, “dyma’r cyfamod newydd yn fy ngwaed, sy’n cael ei sied i lawer er maddeuant pechodau.” Gweler hefyd I Corinthiaid 15: 1-3, sy’n dweud mai dyma’r efengyl, “Bu farw dros ein pechodau.”

Yn Ioan 3:16 dywedodd wrth Nicodemus, gan ddweud wrtho beth sy’n rhaid iddo ei wneud, “y bydd pwy bynnag sy’n credu ynddo Ef yn cael bywyd tragwyddol.” Mae Ioan 1:12 yn dweud wrthym ein bod ni’n dod yn blant Duw ac mae Ioan 3: 1-21 (darllenwch y darn cyfan) yn dweud wrthym ein bod ni “wedi ein geni eto.” Mae Ioan 1:12 yn ei roi fel hyn, “Cynifer â’i dderbyn, iddyn nhw fe roddodd yr hawl i ddod yn blant i Dduw, i’r rhai sy’n credu yn Ei enw.”

Dywed Ioan 4:42, “oherwydd clywsom drosom ein hunain a gwyddom mai’r Un hwn yn wir yw Gwaredwr y byd.” Dyma beth mae'n rhaid i ni i gyd ei wneud, credwch. Darllenwch Rhufeiniaid 10: 1-13 sy’n gorffen trwy ddweud, “bydd pwy bynnag fydd yn galw ar enw’r Arglwydd yn cael ei achub.”

Dyma beth anfonwyd Iesu gan ei Dad i’w wneud ac wrth iddo farw dywedodd, “Mae wedi gorffen” (Ioan 19:30). Nid yn unig ei fod wedi gorffen gwaith Duw ond mae’r geiriau “Mae wedi gorffen” yn golygu’n llythrennol mewn Groeg, “Wedi ei dalu’n llawn,” y geiriau a ysgrifennwyd ar ddogfen ryddhau carcharor pan gafodd ei ryddhau ac roedd hynny’n golygu bod ei gosb yn cael ei “thalu’n gyfreithiol” yn llawn. ” Felly roedd Iesu'n dweud bod ein cosb marwolaeth am bechod (gweler Rhufeiniaid 6:23 sy'n dweud mai cyflog neu gosb pechod yw marwolaeth) wedi'i thalu'n llawn ganddo.

Y newyddion da yw bod yr iachawdwriaeth hon yn rhad ac am ddim i’r holl fyd (Ioan 3:16). Mae Romans 6:23 nid yn unig yn dweud, “cyflog pechod yw marwolaeth,’ ond mae hefyd yn dweud, “ond mae rhodd Duw yn dragwyddol bywyd trwy Iesu Grist ein Harglwydd. ” Darllenwch Datguddiad 22:17. Mae'n dweud, “Pwy bynnag fydd yn gadael iddo gymryd dŵr y bywyd yn rhydd.” Dywed Titus 3: 5 a 6, “nid trwy weithredoedd cyfiawnder a wnaethom ond yn ôl ei drugaredd fe’n hachubodd ni ...” Yr iachawdwriaeth ryfeddol y mae Duw wedi’i darparu.

Fel y gwelsom, dyma'r unig ffordd. Fodd bynnag, rhaid inni hefyd ddarllen yr hyn y mae Duw yn ei ddweud yn Ioan 3: 17 a 18 ac yn adnod 36. Dywed Hebreaid 2: 3, “sut y byddwn yn dianc os anwybyddwn iachawdwriaeth mor fawr?” Dywed Ioan 3: 15 ac 16 fod gan y rhai sy’n credu fywyd tragwyddol, ond dywed adnod 18, “mae pwy bynnag nad yw’n credu yn cael ei gondemnio eisoes oherwydd nad yw wedi credu yn enw un ac unig Fab Duw.” Dywed adnod 36, “ond ni fydd pwy bynnag sy’n gwrthod y Mab yn gweld bywyd, oherwydd mae digofaint Duw yn aros arno.” Yn Ioan 8:24 dywedodd Iesu, “oni bai eich bod yn credu mai myfi yw Efe, byddwch farw yn eich pechod.”

Pam mae hyn? Mae Actau 4:12 yn dweud wrthym! Dywed, “Nid oes iachawdwriaeth yn unrhyw un arall ychwaith, oherwydd nid oes enw arall o dan y nefoedd yn cael ei roi ymhlith dynion y mae'n rhaid inni gael ein hachub trwyddo.” Yn syml, nid oes unrhyw ffordd arall. Mae angen inni roi'r gorau i'n syniadau a'n syniadau a derbyn ffordd Duw. Dywed Luc 13: 3-5, “oni bai eich bod yn edifarhau (sy’n llythrennol yn golygu newid eich meddwl mewn Groeg) byddwch i gyd yn yr un modd yn darfod.” Y gosb i bawb nad ydyn nhw'n ei gredu a'i dderbyn yw y byddan nhw'n cael eu cosbi'n dragwyddol am eu gweithredoedd (eu pechodau).

Dywed Datguddiad 20: 11-15, “Yna gwelais orsedd wen fawr ac ef a oedd yn eistedd arni. Ffodd y ddaear a'r awyr o'i bresenoldeb, ac nid oedd lle iddynt. A gwelais y meirw, mawr a bach, yn sefyll o flaen yr orsedd, ac agorwyd llyfrau. Agorwyd llyfr arall, sef llyfr y bywyd. Barnwyd y meirw yn ôl yr hyn roeddent wedi'i wneud fel y'i cofnodwyd yn y llyfrau. Fe ildiodd y môr y meirw oedd ynddo, a rhoddodd marwolaeth a Hades y gorau i'r meirw oedd ynddynt, a barnwyd pob person yn ôl yr hyn a wnaeth. Yna taflwyd marwolaeth a Hades i'r llyn tân. Y llyn tân yw'r ail farwolaeth. Os na ddarganfuwyd enw unrhyw un wedi ei ysgrifennu yn llyfr y bywyd, fe’i taflwyd i’r llyn tân. ” Dywed Datguddiad 21: 8, “Ond y llwfr, yr anghrediniol, y ffiaidd, y llofruddion, yr anfoesol rywiol, y rhai sy’n ymarfer celfyddydau hud, yr eilunaddolwyr a’r holl gelwyddogion - bydd eu lle yn y llyn tanbaid o losgi sylffwr. Dyma’r ail farwolaeth. ”

Darllenwch Datguddiad 22:17 eto a hefyd Ioan pennod 10. Dywed Ioan 6:37, “Yr un sy’n dod ataf fi, yn sicr ni fyddaf yn bwrw allan…” Dywed Ioan 6:40, “Ewyllys eich Tad yw pawb sydd wele'r Mab a chredu ynddo fe allai gael bywyd tragwyddol; a byddaf Fi fy hun yn ei godi ar y diwrnod olaf. Darllenwch Rhifau 21: 4-9 ac Ioan 3: 14-16. Os ydych chi'n credu y cewch eich achub.

Wrth i ni drafod, nid yw un yn cael ei eni yn Gristion ond mae mynd i mewn i Deyrnas Dduw yn weithred o ffydd, yn ddewis i bwy bynnag a fydd yn credu ac yn cael ei eni i deulu Duw. Dywed I Ioan 5: 1, Mae pwy bynnag sy’n credu mai Iesu yw Crist wedi ei eni o Dduw. ” Bydd Iesu yn ein hachub am byth a bydd ein pechodau yn cael eu maddau. Darllenwch Galatiaid 1: 1-8 Nid fy marn i yw hyn, ond Gair Duw. Iesu yw'r unig Waredwr, yr unig ffordd i Dduw, yr unig ffordd i ddod o hyd i faddeuant.

Rwy'n credu bod pobl weithiau'n cysylltu neu'n drysu ffydd â theimladau neu'n meddwl bod yn rhaid i ffydd fod yn berffaith, heb unrhyw amheuaeth byth. Y ffordd orau o ddeall ffydd yw edrych i fyny'r defnydd o'r gair yn yr Ysgrythur a'i astudio.

Mae ein bywyd Cristnogol yn dechrau gyda ffydd, felly lle da i ddechrau astudio ffydd fyddai Rhufeiniaid 10: 6-17, sy'n esbonio'n glir sut mae ein bywyd yng Nghrist yn dechrau. Yn yr Ysgrythur hon rydyn ni'n clywed Gair Duw ac yn ei gredu ac yn gofyn i Dduw ein hachub. Esboniaf yn llawnach. Yn adnod 17 dywed fod ffydd yn dod o glywed y ffeithiau a bregethwyd inni am Iesu yng Ngair Duw, (Darllenwch I Corinthiaid 15: 1-4); hynny yw, yr Efengyl, marwolaeth Crist Iesu dros ein pechodau, Ei gladdedigaeth a'i atgyfodiad. Mae ffydd yn rhywbeth rydyn ni'n ei wneud mewn ymateb i glyw. Rydyn ni naill ai'n ei gredu neu rydyn ni'n ei wrthod. Mae Rhufeiniaid 10: 13 a 14 yn egluro pa ffydd ydyw sy'n ein hachub ni, ffydd ddigon i ofyn neu alw ar Dduw i'n hachub yn seiliedig ar waith prynedigaeth Iesu. Mae angen digon o ffydd arnoch i ofyn iddo eich achub chi ac mae'n addo ei wneud. Darllenwch Ioan 3: 14-17, 36.

Fe adroddodd Iesu hefyd lawer o straeon am ddigwyddiadau go iawn i ddisgrifio ffydd, fel yr un ym Marc 9. Daeth dyn i fyny at Iesu gyda'i fab sydd â chythraul yn ei feddiant. Mae’r tad yn gofyn i Iesu, “os gallwch chi wneud unrhyw beth… helpwch ni,” ac mae Iesu’n ateb pe bai’n credu bod popeth yn bosibl. Mae’r dyn yn ymateb i hynny, “Arglwydd rwy’n credu, helpwch fy anghrediniaeth.” Roedd y dyn yn wirioneddol yn mynegi ei ffydd amherffaith, ond iachaodd Iesu ei fab. Am enghraifft berffaith o'n ffydd amherffaith yn aml. A oes gan unrhyw un ohonom ffydd neu ddealltwriaeth berffaith, gyflawn?

Mae Actau 16: 30 a 31 yn dweud ein bod yn gadwedig os ydym yn syml yn credu yn yr Arglwydd Iesu Grist. Mae Duw mewn man arall yn defnyddio geiriau eraill fel y gwelsom yn Rhufeiniaid 10:13, geiriau fel “galw” neu “gofyn” neu “derbyn” (Ioan 1:12), “dewch ato” (Ioan 6: 28 a 29) sy’n dweud, “Hwn yw gwaith Duw yr ydych yn credu ynddo Ef yr hwn a anfonodd, ’ac adnod 37 sy’n dweud,“ Yr hwn a ddaw ataf fi, yn sicr ni fyddaf yn bwrw allan, ”nac yn“ cymryd ”(Datguddiad 22:17) nac yn“ edrych ” yn Ioan 3: 14 a 15 (gweler Rhifau 21: 4-9 am y cefndir). Mae'r darnau hyn i gyd yn nodi, os oes gennym ddigon o ffydd i ofyn am Ei iachawdwriaeth, mae gennym ddigon o ffydd i gael ei eni eto. Dywed I Ioan 2:25, “A dyma a addawodd i ni - hyd yn oed bywyd tragwyddol.” Yn I Ioan 3:23 a hefyd yn Ioan 6: 28 a 29 mae ffydd yn orchymyn. Fe'i gelwir hefyd yn “waith Duw,” rhywbeth y mae'n rhaid i ni neu y gallwn ei wneud. Os yw Duw yn dweud neu'n gorchymyn i ni gredu yn sicr ei fod yn ddewis credu'r hyn y mae'n ei ddweud wrthym, hynny yw, mae ei Fab wedi marw dros ein pechodau yn ein lle. Dyma'r dechrau. Mae ei addewid yn sicr. Mae'n rhoi bywyd tragwyddol inni ac rydyn ni'n cael ein geni eto. Darllenwch Ioan 3: 16 a 38 ac Ioan 1:12

Mae I Ioan 5:13 yn bennill hardd a diddorol sy'n mynd ymlaen i ddweud, “ysgrifennwyd y rhain atoch chi sy'n credu ym Mab Duw, er mwyn i chi wybod bod gennych chi fywyd tragwyddol, ac y gallwch chi barhau i gredu ynddo Mab Duw. ” Dywed Rhufeiniaid 1: 16 a 17, “bydd y cyfiawn yn byw trwy ffydd.” Mae dwy agwedd yma: rydyn ni'n “byw” - yn derbyn bywyd tragwyddol, ac rydyn ni'n “byw” ein bywyd beunyddiol yma ac yn awr trwy ffydd. Yn ddiddorol, mae'n dweud “ffydd i ffydd.” Rydyn ni'n ychwanegu ffydd at ffydd, rydyn ni'n credu i fywyd tragwyddol ac rydyn ni'n parhau i gredu bob dydd.

Dywed 2 Corinthiaid 5: 8, “oherwydd rhodiwn trwy ffydd, nid trwy olwg.” Rydym yn byw trwy weithredoedd o ymddiriedaeth ufudd. Mae'r Beibl yn cyfeirio at hyn fel dyfalbarhad neu ddiysgogrwydd. Darllenwch Hebreaid pennod 11. Yma mae'n dweud nad yw'n bosibl plesio Duw heb ffydd. Ffydd yw tystiolaeth o bethau nas gwelwyd o'r blaen; Duw a'i greadigaeth o'r byd. Yna cawn nifer o enghreifftiau o weithredoedd o “ffydd ufudd.” Mae'r bywyd Cristnogol yn daith gerdded barhaus trwy ffydd, gam wrth gam, o bryd i'w gilydd, gan gredu yn y Duw nas gwelwyd a'i addewidion a'i ddysgeidiaeth. Dywed I Corinthiaid 15:58, “Byddwch yn ddiysgog, bob amser yn helaeth yng ngwaith yr Arglwydd.”

Nid teimlad yw ffydd, ond yn amlwg mae'n rhywbeth yr ydym yn dewis ei wneud yn barhaus.

Mewn gwirionedd mae gweddi fel yna hefyd. Mae Duw yn dweud wrthym, hyd yn oed yn ein gorchymyn, i weddïo. Mae hyd yn oed yn ein dysgu sut i weddïo ym Mathew pennod 6. Yn I Ioan 5:14, yr adnod y mae Duw yn ein sicrhau o'n bywyd tragwyddol, mae'r adnod yn mynd ymlaen i'n sicrhau y gallwn fod â hyder, os ydym yn “gofyn unrhyw beth yn ôl i'w ewyllys, Mae'n ein clywed ni, ”ac mae'n ein hateb. Felly daliwch i weddïo; mae'n weithred o ffydd. Gweddïwch, hyd yn oed pan na wnewch chi hynny yn teimlo fel Mae'n clywed neu mae'n ymddangos nad oes ateb. Dyma enghraifft o sut mae ffydd, ar brydiau, i'r gwrthwyneb i deimladau. Mae gweddi yn un cam o'n llwybr ffydd.

Mae yna enghreifftiau eraill o ffydd na chrybwyllir yn Hebreaid 11. Mae plant Israel yn enghraifft o “beidio â chredu.” Dewisodd plant Israel, pan oeddent yn yr anialwch, beidio â chredu'r hyn a ddywedodd Duw wrthynt; dewison nhw beidio â chredu yn y Duw nas gwelwyd ac felly fe wnaethon nhw greu eu “duw eu hunain” allan o aur a chredu bod yr hyn roedden nhw wedi'i wneud yn “dduw.” Mor wirion yw hynny. Darllenwch y Rhufeiniaid pennod un.

Rydyn ni'n gwneud yr un peth heddiw. Rydyn ni'n dyfeisio ein “system gredo” ein hunain i weddu i'n hunain, un sy'n hawdd i ni, neu'n dderbyniol i ni, sy'n rhoi boddhad i ni ar unwaith, fel petai Duw yma i'n gwasanaethu ni, nid y ffordd arall, neu Ef yw ein gwas ac nid ni Ef, neu ni yw “duw,” nid Ef y Duw Creawdwr. Cofiwch fod Hebreaid yn dweud bod ffydd yn dystiolaeth o'r Duw Creawdwr nas gwelwyd o'r blaen.

Felly mae'r byd yn diffinio ei fersiwn ei hun o ffydd, y rhan fwyaf o'r amser sy'n cynnwys unrhyw beth heblaw Duw, ei greadigaeth neu Ei Air.

Mae'r byd yn aml yn dweud, “bod â ffydd” neu dim ond dweud “credu” heb ddweud wrthych chi beth i gael ffydd ynddo, fel pe bai'n wrthrych ynddo'i hun, dim ond rhyw fath o ddim Chi penderfynwch gredu ynddo. Rydych chi'n credu mewn rhywbeth, dim byd neu unrhyw beth, beth bynnag sy'n gwneud ichi deimlo'n dda. Mae'n anniffiniadwy, oherwydd nid ydyn nhw'n diffinio'r hyn maen nhw'n ei olygu. Mae'n hunan-ddyfeisiwyd, yn greadigaeth ddynol, yn anghyson, yn ddryslyd ac yn anobeithiol o anghyraeddadwy.

Fel y gwelwn yn Hebreaid 11, mae gan ffydd Ysgrythurol wrthrych: Yr ydym i gredu yn Nuw a chredwn yn Ei Air.

Enghraifft arall, un dda, yw stori'r ysbïwyr a anfonwyd gan Moses i edrych ar y tir y dywedodd Duw wrth ei bobl etholedig y byddai'n ei roi iddyn nhw. Mae i'w gael yn Rhifau 13: 1-14: 21. Anfonodd Moses ddeuddeg dyn i “Wlad yr Addewid.” Dychwelodd deg a dod ag adroddiad gwael a digalon yn ôl gan beri i’r bobl amau ​​Duw a’i addewid a dewis mynd yn ôl i’r Aifft. Dewisodd y ddau arall, Joshua a Caleb, er iddynt weld cewri yn y wlad, i ymddiried yn Nuw. Dywedon nhw, “Fe ddylen ni fynd i fyny a chymryd meddiant o’r tir.” Dewison nhw, trwy ffydd, annog y bobl i gredu Duw a bwrw ymlaen fel roedd Duw wedi gorchymyn iddyn nhw.

Pan wnaethon ni gredu a dechrau ein bywyd gyda Christ, fe ddaethon ni'n blentyn i Dduw ac Ef ein Tad (Ioan 1:12). Daeth ei holl addewidion yn rhai i ni, fel Philipiaid pennod 4, Mathew 6: 25-34 a Rhufeiniaid 8:28.

Fel yn achos ein Tad dynol, yr ydym yn ei wybod, nid ydym yn poeni am y pethau y gall ein tad ofalu amdanynt oherwydd ein bod yn gwybod ei fod yn gofalu amdanom ac yn ein caru. Rydyn ni'n ymddiried yn Nuw oherwydd ein bod ni'n ei adnabod. Darllenwch 2 Pedr 1: 2-7, yn enwedig adnod 2. Dyma ffydd. Dywed yr adnodau hyn fod gras a heddwch yn dod trwy ein gwybodaeth Duw a Iesu ein Harglwydd.

Wrth i ni ddysgu am Dduw ac ymddiried ynddo fe rydyn ni'n tyfu yn ein ffydd. Mae’r Ysgrythur yn dysgu ein bod yn ei adnabod trwy astudio’r Ysgrythur (2 Pedr 1: 5-7), ac felly mae ein ffydd yn tyfu wrth inni ddeall ein Tad Nefol, Pwy ydyw a sut beth yw ef drwy’r Gair. Mae'r mwyafrif o bobl, fodd bynnag, eisiau rhywfaint o ffydd ar unwaith “hud”; ond proses yw ffydd.

2 Mae Pedr 1: 5 yn dweud ein bod i ychwanegu rhinwedd at ein ffydd ac yna parhau i ychwanegu at hynny; proses yr ydym yn tyfu drwyddi. Aiff y darn hwn o’r Ysgrythur ymlaen i ddweud, “lluosir gras a heddwch i chi, yng ngwybodaeth Duw ac Iesu Grist ein Harglwydd.” Felly daw heddwch hefyd o adnabod Duw Dad a Duw y Mab. Yn y modd hwn mae gweddi, gwybodaeth am Dduw a'r Gair a ffydd yn gweithio gyda'i gilydd. Wrth ddysgu amdano, Ef yw Rhoddwr heddwch. Dywed Salm 119: 165, “Heddwch mawr sydd ganddyn nhw sy’n caru dy gyfraith, ac ni all unrhyw beth wneud iddyn nhw faglu.” Dywed Salm 55:22, “Bwrw dy ofalon ar yr ARGLWYDD a bydd yn dy gynnal; Ni fydd byth yn gadael i’r cyfiawn ddisgyn. ” Trwy ddysgu Gair Duw rydyn ni'n cysylltu â'r Un sy'n rhoi gras a heddwch.

Rydym eisoes wedi gweld bod Duw, i gredinwyr, yn clywed ein gweddïau ac yn eu rhoi yn unol â'i ewyllys (I Ioan 5:14). Dim ond yr hyn sy'n dda i ni y bydd tad da yn ei roi inni. Mae Rhufeiniaid 8:25 yn ein dysgu mai dyma mae Duw yn ei wneud i ni hefyd. Darllenwch Mathew 7: 7-11.

Rwy'n hollol siŵr nad yw hyn yn cyfateb i'n gofyn am a chael beth bynnag yr ydym ei eisiau, trwy'r amser; fel arall byddem yn tyfu i fod yn blant difetha yn lle meibion ​​a merched aeddfed y Tad. Dywed Iago 4: 3, “Pan ofynnwch, nid ydych yn derbyn, oherwydd eich bod yn gofyn gyda chymhellion anghywir, y gallwch wario’r hyn a gewch ar eich pleserau.” Mae'r Ysgrythur hefyd yn dysgu yn Iago 4: 2, “Nid oes gennych chi, oherwydd nid ydych chi'n gofyn i Dduw.” Mae Duw eisiau inni siarad ag ef, oherwydd dyna beth yw gweddi. Rhan fawr o weddi yw gofyn am ein hanghenion ni ac anghenion eraill. Fel hyn rydyn ni'n gwybod ei fod e wedi darparu'r ateb. Gweler I Pedr 5: 7 hefyd. Felly os oes angen heddwch arnoch chi, gofynnwch amdani. Ymddiried yn Nuw i'w roi yn ôl yr angen. Mae Duw hefyd yn dweud yn Salm 66:18, “os ydw i’n ystyried anwiredd yn fy nghalon, ni fydd yr Arglwydd yn fy nghlywed.” Os ydym yn pechu rhaid i ni ei gyfaddef iddo er mwyn ei gael yn iawn. Darllenwch Ioan 1: 9 a 10.

Dywed Philipiaid 4: 6 a 7, “byddwch yn bryderus am ddim, ond ym mhopeth trwy weddi ac ymbil, gyda diolchgarwch, gadewch i'ch ceisiadau gael eu gwneud yn hysbys i Dduw, a bydd heddwch Duw, sy'n rhagori ar yr holl ddealltwriaeth, yn gwarchod eich calonnau a'ch meddyliau trwy Grist. Iesu. ” Yma eto mae gweddi ynghlwm wrth ffydd a gwybodaeth i roi heddwch inni.

Yna dywed Philipiaid i feddwl am bethau da a “gwneud” yr hyn rydych chi'n ei ddysgu, a “bydd Duw heddwch gyda chi.” Dywed James eu bod yn gwneud y Gair ac nid yn wrandawyr yn unig (Iago 1: 22 a 23). Daw heddwch o adnabod y Person rydych chi'n ymddiried ynddo ac wrth ufuddhau i'w Air. Gan fod gweddi yn siarad â Duw a bod y Testament Newydd yn dweud wrthym fod gan gredinwyr fynediad llwyr i “orsedd gras” (Hebreaid 4:16), gallwn siarad â Duw am bopeth, oherwydd ei fod eisoes yn gwybod. Yn Mathew 6: 9-15 yng Ngweddi’r Arglwydd mae’n ein dysgu sut a pha bethau i weddïo drostyn nhw.

Mae ffydd syml yn tyfu wrth iddo gael ei ymarfer a’i “weithio allan” mewn ufudd-dod i orchmynion Duw fel y gwelir yn ei Air. Cofiwch 2 mae Pedr 1: 2-4 yn dweud bod heddwch yn dod o wybodaeth Duw sy'n dod o Air Duw.

I grynhoi:

Daw heddwch o Dduw a gwybodaeth ohono.

Rydym yn dysgu ohono yn y Gair.

Daw ffydd o glywed Gair Duw.

Mae gweddi yn rhan o'r broses ffydd a heddwch hon.

Nid profiad unwaith i bawb yw hwn, ond taith fesul cam.

Os nad ydych wedi cychwyn ar y siwrnai hon o ffydd, gofynnaf ichi fynd yn ôl a darllen 1 Pedr 2:24, Eseia pennod 53, I Corinthiaid 15: 1-4, Rhufeiniaid 10: 1-14, ac Ioan 3: 16 a 17 a 36 Dywed Actau 16:31, “Credwch yn yr Arglwydd Iesu Grist a byddwch yn gadwedig.”

Ar ôl darllen eich cwestiynau a'ch sylwadau mae'n ymddangos bod gennych chi rywfaint o gred yn Nuw a'i Fab, Iesu, ond bod gennych chi lawer o gamddealltwriaeth hefyd. Mae'n ymddangos eich bod chi'n gweld Duw trwy farn a phrofiadau dynol yn unig ac yn ei weld fel Rhywun A ddylai wneud yr hyn rydych chi ei eisiau, fel petai'n was neu ar alw, ac felly rydych chi'n barnu Ei natur, ac yn dweud ei fod “yn y fantol.”

Gadewch i mi ddweud yn gyntaf y bydd fy atebion yn seiliedig ar y Beibl gan mai dyma'r unig ffynhonnell ddibynadwy i ddeall yn iawn Pwy yw Duw a sut beth ydyw.

Ni allwn ‘greu” ein duw ein hunain i weddu i’n arddywediadau ein hunain, yn ôl ein dymuniadau ein hunain. Ni allwn ddibynnu ar lyfrau na grwpiau crefyddol nac unrhyw farn arall, rhaid inni dderbyn y gwir Dduw o'r unig ffynhonnell y mae wedi'i rhoi inni, yr Ysgrythur. Os yw pobl yn cwestiynu'r Ysgrythur gyfan neu ran ohoni, dim ond barn ddynol sydd ar ôl gennym, nad ydynt byth yn cytuno. Mae gennym ni dduw wedi'i greu gan fodau dynol, duw ffuglennol. Ef yn unig yw ein creadigaeth ac nid yw'n Dduw o gwbl. Efallai y byddwn ni hefyd yn gwneud duw o air neu garreg neu ddelwedd euraidd fel y gwnaeth Israel.

Rydyn ni eisiau cael duw sy'n gwneud yr hyn rydyn ni ei eisiau. Ond allwn ni ddim hyd yn oed newid Duw yn ôl ein gofynion. Rydyn ni'n gweithredu fel plant yn unig, yn cael strancio tymer i gael ein ffordd ein hunain. Nid oes unrhyw beth yr ydym yn ei wneud nac yn ei farnu sy'n penderfynu Pwy ydyw ac nid yw ein holl ddadleuon yn cael unrhyw effaith ar Ei “natur.” Nid yw ei “natur” “yn y fantol” oherwydd dywedwn hynny. Ef yw Pwy ydyw: Duw Hollalluog, ein Creawdwr.

Felly Pwy yw'r Duw go iawn. Mae cymaint o nodweddion a phriodoleddau na fyddaf ond yn sôn am rai ohonynt ac ni fyddaf yn “prawf-destun” pob un ohonynt. Os ydych chi eisiau, gallwch chi fynd i ffynhonnell ddibynadwy fel “Bible Hub” neu “Bible Gateway” ar-lein a gwneud rhywfaint o ymchwil.

Dyma rai o'i briodoleddau. Duw yw Creawdwr, Sofran, Hollalluog. Mae'n sanctaidd, Mae'n gyfiawn ac yn deg ac yn Farnwr cyfiawn. Ef yw ein Tad. Mae'n ysgafn ac yn wirionedd. Mae'n dragwyddol. Ni all ddweud celwydd. Mae Titus 1: 2 yn dweud wrthym, “Yn y gobaith o fywyd tragwyddol, a addawodd Duw, PWY NA ALL LIE, oesoedd yn ôl. Dywed Malachi 3: 6 ei fod yn anghyfnewidiol, “Myfi yw’r ARGLWYDD, nid wyf yn newid.”

DIM yr ydym yn ei wneud, ni all unrhyw weithredu, barn, gwybodaeth, amgylchiadau na barn newid nac effeithio ar ei “natur.” Os ydym yn ei feio neu'n ei gyhuddo, nid yw'n newid. Mae yr un peth ddoe, heddiw ac am byth. Dyma ychydig mwy o briodoleddau: Mae ef ym mhobman yn bresennol; Mae'n gwybod popeth (hollalluog) yn y gorffennol, y presennol a'r dyfodol. Mae'n berffaith ac mae HE YN CARU (I Ioan 4: 15-16). Mae Duw yn gariadus, yn garedig ac yn drugarog wrth bawb.

Dylem nodi yma fod yr holl bethau drwg, trychinebau a thrychinebau sy'n digwydd yn digwydd oherwydd pechod a aeth i mewn i'r byd pan bechodd Adda (Rhufeiniaid 5: 12). Felly beth ddylai ein hagwedd fod tuag at ein Duw?

Duw yw ein Creawdwr. Fe greodd y byd a phopeth ynddo. (Gweler Genesis 1-3.) Darllenwch Rhufeiniaid 1: 20 a 21. Mae'n sicr yn awgrymu oherwydd mai Ef yw ein Creawdwr ac oherwydd ei fod Ef, wel, yn Dduw, ei fod yn haeddu ein hanrhydedd a'n mawl a'n gogoniant. Mae'n dweud, “Oherwydd ers creu'r byd, mae rhinweddau anweledig Duw - Ei allu tragwyddol a'i natur ddwyfol - wedi cael eu gweld yn glir, yn cael eu deall o'r hyn sydd wedi'i wneud, fel bod dynion heb esgus. Oherwydd er eu bod yn adnabod Duw, ni wnaethant ei ogoneddu fel Duw, na diolch i Dduw, ond ofer fu eu meddwl a thywyllwyd eu calonnau ffôl. ”

Rydyn ni i anrhydeddu a diolch i Dduw oherwydd ei fod yn Dduw ac oherwydd mai Ef yw ein Creawdwr. Darllenwch hefyd Rhufeiniaid 1: 28 a 31. Sylwais ar rywbeth diddorol iawn yma: pan na fyddwn yn anrhydeddu ein Duw a'n Creawdwr, rydyn ni'n dod “heb ddeall.”

Ein cyfrifoldeb ni yw anrhydeddu Duw. Dywed Mathew 6: 9, “Ein Tad Yr hwn wyt yn y nefoedd a sancteiddiwyd fyddo dy Enw.” Dywed Deuteronomium 6: 5, “Byddwch yn caru'r ARGLWYDD â'ch holl galon ac â'ch holl enaid ac â'ch holl nerth.” Yn Mathew 4:10 lle mae Iesu’n dweud wrth Satan, “I ffwrdd â mi, Satan! Oherwydd y mae'n ysgrifenedig: 'Addolwch yr Arglwydd eich Duw, a'i wasanaethu ef yn unig.' ”

Mae Salm 100 yn ein hatgoffa o hyn pan ddywed, “gwasanaethwch yr Arglwydd gyda llawenydd,” “gwybyddwch fod yr Arglwydd ei Hun yn Dduw,” ac adnod 3, “Yr Ef a’n gwnaeth ni ac nid ninnau ein hunain.” Mae adnod 3 hefyd yn dweud, “Ni yw Ei bobl, defaid ei borfa.” Dywed adnod 4, “Ewch i mewn i’w gatiau gyda diolchgarwch a’i lysoedd gyda chanmoliaeth.” Dywed adnod 5, “Oherwydd y mae’r Arglwydd yn dda, mae ei gariadusrwydd yn dragwyddol a’i ffyddlondeb i’r holl genhedlaeth.”

Fel Rhufeiniaid mae'n ein cyfarwyddo i roi diolch, mawl, anrhydedd a bendith iddo! Dywed Salm 103: 1, “Bendithiwch yr ARGLWYDD, O fy enaid, a bendithia popeth sydd ynof fi Ei enw sanctaidd.” Mae Salm 148: 5 yn glir wrth ddweud, “Gadewch iddyn nhw foli’r Arglwydd am iddo orchymyn a chawsant eu creu,” ac yn adnod 11 mae’n dweud wrthym pwy ddylai ei foli, “Holl frenhinoedd y ddaear a phobloedd,” ac adnod 13 ychwanega, “Canys Dyrchefir Ei enw ef yn unig.”

Er mwyn gwneud pethau’n fwy empathig mae Colosiaid 1:16 yn dweud, “crëwyd pob peth ganddo Ef ac iddo Ef” ac “Mae o flaen pob peth” ac mae Datguddiad 4:11 yn ychwanegu, “er dy bleser maen nhw ac fe’u crëwyd.” Fe'n crëwyd ar gyfer Duw, Ni chafodd ei greu ar ein cyfer, er ein pleser nac i ni gael yr hyn yr ydym ei eisiau. Nid yw yma i'n gwasanaethu ni, ond ni i'w wasanaethu. Fel y dywed Datguddiad 4:11, “Rydych yn deilwng, ein Harglwydd a Duw, i dderbyn gogoniant ac anrhydedd a chlod, oherwydd gwnaethoch chi greu pob peth, oherwydd trwy eich ewyllys y cawsant eu creu a chael eu bod.” Rydyn ni i'w addoli. Dywed Salm 2:11, “Addolwch yr ARGLWYDD â pharch a llawenhewch â chrynu.” Gweler hefyd Deuteronomium 6:13 a 2 Cronicl 29: 8.

Fe ddywedoch chi eich bod chi fel Job, bod “Duw yn ei garu gynt.” Gadewch i ni edrych ar natur cariad Duw fel y gallwch weld nad yw'n rhoi'r gorau i'n caru ni, waeth beth rydyn ni'n ei wneud.

Mae’r syniad bod Duw yn stopio ein caru ni am reswm “beth bynnag” yn gyffredin ymhlith llawer o grefyddau. Mae llyfr athrawiaeth sydd gen i, “Athrawiaethau Mawr y Beibl gan William Evans” wrth siarad am gariad Duw yn dweud, “Cristnogaeth mewn gwirionedd yw’r unig grefydd sy’n nodi’r Bod Goruchaf fel 'Cariad.' Mae'n nodi duwiau crefyddau eraill fel bodau blin sy'n gofyn i'n gweithredoedd da eu dyhuddo neu ennill eu bendith. "

Dau bwynt cyfeirio yn unig sydd gennym o ran cariad: 1) cariad dynol a 2) cariad Duw fel y'i datguddiwyd i ni yn yr Ysgrythur. Mae ein cariad yn ddiffygiol gan bechod. Mae'n amrywio neu gall ddod i ben hyd yn oed tra bod cariad Duw yn dragwyddol. Ni allwn hyd yn oed fathom na deall cariad Duw. Cariad yw Duw (I Ioan 4: 8).

Dywed y llyfr, “Elemental Theology” gan Bancroft, ar dudalen 61 wrth siarad am gariad, “mae cymeriad yr un cariadus yn rhoi cymeriad i’r cariad.” Mae hynny'n golygu bod cariad Duw yn berffaith oherwydd bod Duw yn berffaith. (Gweler Mathew 5:48.) Mae Duw yn sanctaidd, felly mae ei gariad yn bur. Mae Duw yn gyfiawn, felly mae ei gariad yn deg. Nid yw Duw byth yn newid, felly nid yw Ei gariad byth yn amrywio, yn methu nac yn dod i ben. Mae I Corinthiaid 13:11 yn disgrifio cariad perffaith trwy ddweud hyn, “Nid yw cariad byth yn methu.” Duw yn unig sy'n meddu ar y math hwn o gariad. Darllenwch Salm 136. Mae pob pennill yn sôn am gariadusrwydd Duw gan ddweud bod ei gariad yn para am byth. Darllenwch Rhufeiniaid 8: 35-39 sy’n dweud, “pwy all ein gwahanu oddi wrth gariad Crist? A fydd gorthrymder neu drallod neu erledigaeth neu newyn neu noethni neu berygl neu gleddyf? ”

Mae adnod 38 yn parhau, “Oherwydd yr wyf yn argyhoeddedig na fydd marwolaeth, na bywyd, nac angylion, na thywysogaethau, na phethau yn bresennol na phethau i ddod, na phwerau, nac uchder na dyfnder, nac unrhyw beth arall a grëwyd yn gallu ein gwahanu oddi wrth. cariad Duw. ” Cariad yw Duw, felly ni all Ef ein helpu ond ein caru ni.

Mae Duw yn caru pawb. Dywed Mathew 5:45, “Mae’n achosi i’w haul godi a chwympo ar y drwg a’r da, ac yn anfon glaw ar y cyfiawn a’r anghyfiawn.” Mae'n bendithio pawb oherwydd ei fod yn caru pob un. Dywed Iago 1:17, “Mae pob rhodd dda a phob rhodd berffaith oddi uchod ac yn dod i lawr oddi wrth Dad y goleuadau gyda Phwy nad oes unrhyw amrywioldeb na chysgod troi.” Dywed Salm 145: 9, “Mae'r ARGLWYDD yn dda i bawb; Mae'n tosturio wrth bopeth y mae wedi'i wneud. ” Dywed Ioan 3:16, “Oherwydd i Dduw garu’r byd felly nes iddo roi Ei uniganedig Fab.”

Beth am bethau drwg. Mae Duw yn addo i’r credadun, “Mae popeth yn gweithio gyda’i gilydd er daioni i’r rhai sy’n caru Duw (Rhufeiniaid 8:28)”. Efallai y bydd Duw yn caniatáu i bethau ddod i mewn i’n bywyd, ond yn sicr bod Duw wedi caniatáu iddynt am reswm da iawn yn unig, nid oherwydd bod Duw mewn rhyw ffordd neu am ryw reswm wedi dewis newid Ei feddwl a rhoi’r gorau i’n caru.
Efallai y bydd Duw yn dewis caniatáu i ni ddioddef canlyniadau pechod ond fe all hefyd ddewis ein cadw ni, ond bob amser Mae ei resymau'n dod o gariad ac mae'r pwrpas ar gyfer ein lles ni.

DARPARU CARTHU CARU

Mae'r Ysgrythur yn dweud bod Duw yn casáu pechod. Am restr rannol, gweler Diarhebion 6: 16-19. Ond nid yw Duw yn casáu pechaduriaid (I Timotheus 2: 3 a 4). 2 Dywed Pedr 3: 9, “Mae’r Arglwydd… yn amyneddgar tuag atoch chi, nid yn dymuno ichi ddifetha, ond i bawb ddod i edifeirwch.”

Felly paratôdd Duw ffordd ar gyfer ein prynedigaeth. Pan fyddwn yn pechu neu'n crwydro oddi wrth Dduw Nid yw byth yn ein gadael ac mae bob amser yn aros inni ddychwelyd, Nid yw'n peidio â'n caru. Mae Duw yn rhoi inni stori'r mab afradlon yn Luc 15: 11-32 i ddangos Ei gariad tuag atom ni, cariad y tad cariadus yn llawenhau yn nychweliad ei fab tuag allan. Nid yw pob tad dynol fel hyn ond mae ein Tad Nefol bob amser yn ein croesawu. Dywed Iesu yn Ioan 6:37, “Bydd popeth y mae’r Tad yn ei roi i mi yn dod ataf fi; a’r un a ddaw ataf fi ni fyddaf yn bwrw allan. ” Dywed Ioan 3:16, “Carodd Duw y byd felly.” Dywed Timotheus 2: 4 fod Duw “yn dymuno i bob dyn gael ei achub a dod i wybodaeth am y gwir.” Dywed Effesiaid 2: 4 a 5, “Ond oherwydd ei gariad mawr tuag atom, gwnaeth Duw, sy’n gyfoethog o drugaredd, ein gwneud yn fyw gyda Christ hyd yn oed pan oeddem yn farw mewn camweddau - trwy ras yr ydych wedi ein hachub.”

Yr arddangosiad mwyaf o gariad yn yr holl fyd yw darpariaeth Duw ar gyfer ein hiachawdwriaeth a'n maddeuant. Mae angen i chi ddarllen penodau 4 a 5 y Rhufeiniaid lle mae llawer o gynllun Duw yn cael ei egluro. Dywed Rhufeiniaid 5: 8 a 9, “Mae Duw yn dangos ei gariad tuag atom ni, yn yr ystyr ein bod ni, er ein bod ni'n bechaduriaid, wedi marw droson ni. Llawer mwy felly, ar ôl inni gael ein cyfiawnhau bellach trwy Ei waed, fe'n hachubir rhag digofaint Duw trwyddo. ” Dywed I Ioan 4: 9 a 10, “Dyma sut y dangosodd Duw Ei gariad yn ein plith: Anfonodd Ei Un a’i Unig Fab i’r byd er mwyn inni fyw trwyddo. Dyma gariad: nid ein bod ni wedi caru Duw, ond ei fod Ef wedi ein caru ni ac wedi anfon ei Fab fel aberth atgas dros ein pechodau. ”

Dywed Ioan 15:13, “Nid oes gan gariad mwy neb na hyn, ei fod yn gosod ei fywyd dros ei ffrindiau.” Dywed I Ioan 3:16, “Dyma sut rydyn ni’n gwybod beth yw cariad: gosododd Iesu Grist Ei fywyd droson ni…” Yma yn I Ioan y mae’n dweud “Cariad yw Duw (pennod 4, adnod 8). Dyna Pwy ydyw. Dyma'r prawf eithaf o'i gariad.

Mae angen i ni gredu'r hyn mae Duw yn ei ddweud - Mae'n ein caru ni. Waeth beth sy'n digwydd i ni neu sut mae pethau'n ymddangos ar hyn o bryd mae Duw yn gofyn inni gredu ynddo Ef a'i gariad. Dywed David, a elwir yn “ddyn ar ôl calon Duw ei hun,” yn Salm 52: 8, “Rwy’n ymddiried yng nghariad di-ffael Duw yn oes oesoedd.” I Ioan 4:16 ddylai fod ein nod. “Ac rydyn ni wedi dod i adnabod a chredu'r cariad sydd gan Dduw tuag atom ni. Cariad yw Duw, ac mae'r un sy'n aros mewn cariad yn aros yn Nuw ac mae Duw yn aros ynddo. ”

Cynllun Sylfaenol Duw

Dyma gynllun Duw i'n hachub. 1) Rydyn ni i gyd wedi pechu. Dywed Rhufeiniaid 3:23, “Mae pawb wedi pechu ac yn methu â chyrraedd gogoniant Duw.” Dywed Rhufeiniaid 6:23 “Cyflog pechod yw marwolaeth.” Dywed Eseia 59: 2, “Mae ein pechodau wedi ein gwahanu oddi wrth Dduw.”
2) Mae Duw wedi darparu ffordd. Dywed Ioan 3:16, “Oherwydd i Dduw garu’r byd felly nes iddo roi Ei Unig Anedig Fab ...” Yn Ioan 14: 6 dywedodd Iesu, “Myfi yw’r Ffordd, y Gwirionedd a’r Bywyd; nid oes neb yn dod at y Tad, ond gennyf fi. ”

I Corinthiaid 15: 1 a 2 “Dyma rodd rhad ac am ddim Iachawdwriaeth Duw, yr efengyl a gyflwynais gennych yr ydych yn gadwedig ohoni.” Mae adnod 3 yn dweud, “Bod Crist wedi marw dros ein pechodau,” ac mae adnod 4 yn parhau, “iddo gael ei gladdu ac iddo gael ei godi ar y trydydd diwrnod.” Dywed Mathew 26:28 (KJV), “Dyma Fy ngwaed i o’r cyfamod newydd sy’n cael ei dywallt i lawer er maddeuant pechod.” Dywedaf 2:24 (NASB), “Fe wnaeth Ef Ei Hun ddwyn ein pechodau yn Ei gorff ar y groes.”

3) Ni allwn ennill ein hiachawdwriaeth trwy wneud gweithredoedd da. Dywed Effesiaid 2: 8 a 9, “Oherwydd trwy ras yr ydych yn gadwedig trwy ffydd; ac nid ohonoch eich hunain, rhodd Duw ydyw; nid o ganlyniad i weithiau, na ddylai neb frolio. ” Dywed Titus 3: 5, “Ond pan ymddangosodd caredigrwydd a chariad Duw ein Gwaredwr tuag at ddyn, nid trwy weithredoedd cyfiawnder a wnaethom, ond yn ôl ei drugaredd fe’n hachubodd ni ...” 2 Dywed Timotheus 2: 9, “ sydd wedi ein hachub ac wedi ein galw i fywyd sanctaidd - nid oherwydd unrhyw beth yr ydym wedi'i wneud ond oherwydd ei bwrpas a'i ras ei hun. ”

4) Sut mae iachawdwriaeth a maddeuant Duw yn cael ei wneud yn eiddo i chi'ch hun: dywed Ioan 3:16, “na fydd pwy bynnag sy'n credu ynddo yn difetha ond yn cael bywyd tragwyddol.” Mae Ioan yn defnyddio'r gair credu 50 gwaith yn llyfr Ioan yn unig i egluro sut i dderbyn rhodd rydd Duw o fywyd tragwyddol a maddeuant. Dywed Rhufeiniaid 6:23, “Canys cyflog pechod yw marwolaeth, ond rhodd Duw yw bywyd tragwyddol trwy Iesu Grist ein Harglwydd.” Dywed Rhufeiniaid 10:13, “Bydd pawb sy’n galw ar enw’r Arglwydd yn cael eu hachub.”

Sicrwydd Maddeuant

Dyma pam mae gennym ni sicrwydd bod ein pechodau yn cael eu maddau. Mae bywyd tragwyddol yn addewid i “bawb sy’n credu” ac “ni all Duw ddweud celwydd.” Dywed Ioan 10:28, “Rhoddaf iddynt fywyd tragwyddol, ac ni ddifethir byth.” Cofiwch fod Ioan 1:12 yn dweud, “Cynifer ag a dderbyniodd iddyn nhw fe roddodd yr hawl i ddod yn blant i Dduw, i’r rhai sy’n credu yn ei Enw.” Mae'n ymddiriedolaeth sy'n seiliedig ar Ei “natur” cariad, gwirionedd a chyfiawnder.

Os ydych chi wedi dod ato ac wedi derbyn Crist rydych chi'n gadwedig. Dywed Ioan 6:37, “Yr hwn sy’n dod ataf fi, ni fyddaf yn bwrw allan o gwbl.” Os nad ydych wedi gofyn iddo faddau i chi a derbyn Crist, gallwch wneud hynny yr union foment hon.
Os ydych chi'n credu mewn rhyw fersiwn arall o Pwy yw Iesu a rhyw fersiwn arall o'r hyn y mae wedi'i wneud i chi na'r un a roddir yn yr Ysgrythur, mae angen i chi “newid eich meddwl” a derbyn Iesu, Mab Duw a Gwaredwr y byd. . Cofiwch, Ef yw'r unig ffordd at Dduw (Ioan 14: 6).

Maddeuant

Mae ein maddeuant yn rhan werthfawr o'n hiachawdwriaeth. Ystyr maddeuant yw bod ein pechodau'n cael eu hanfon i ffwrdd ac nad yw Duw yn eu cofio bellach. Dywed Eseia 38:17, “Rydych wedi bwrw fy holl bechodau y tu ôl i'ch cefn.” Dywed Salm 86: 5, “Canys Ti sy'n Arglwydd sy'n dda, ac yn barod i faddau, ac yn doreithiog mewn cariad tuag at bawb sy'n galw arnoch chi.” Gweler Rhufeiniaid 10:13. Dywed Salm 103: 12, “Cyn belled ag y mae’r dwyrain o’r gorllewin, hyd yma mae wedi tynnu ein camweddau oddi wrthym ni.” Dywed Jeremeia 31:39, “Fe faddeuaf eu hanwiredd a’u pechod ni fyddaf yn cofio mwy.”

Dywed Rhufeiniaid 4: 7 ac 8, “Gwyn eu byd y rhai y mae eu gweithredoedd digyfraith wedi cael eu maddau ac y mae eu pechodau wedi cael sylw. Gwyn ei fyd y dyn na fydd yr Arglwydd yn ystyried ei bechod. ” Maddeuant yw hyn. Os nad yw eich maddeuant yn addewid gan Dduw yna ble ydych chi'n dod o hyd iddo, oherwydd fel y gwelsom eisoes, ni allwch ei ennill.

Dywed Colosiaid 1:14, “Yn Pwy yr ydym yn cael prynedigaeth, hyd yn oed maddeuant pechodau.” Gweler Deddfau 5: 30 a 31; 13:38 a 26:18. Mae'r penillion hyn i gyd yn siarad am faddeuant fel rhan o'n hiachawdwriaeth. Dywed Actau 10:43, “Mae pawb sy’n credu ynddo yn derbyn maddeuant pechodau trwy ei Enw.” Mae Effesiaid 1: 7 yn nodi hyn hefyd, “Yn yr hwn y mae gennym brynedigaeth trwy Ei waed, maddeuant pechodau, yn ôl cyfoeth ei ras.”

Mae'n amhosibl i Dduw ddweud celwydd. Mae'n analluog ohono. Nid yw'n fympwyol. Mae maddeuant yn seiliedig ar addewid. Os ydym yn derbyn Crist rydym yn cael maddeuant. Dywed Actau 10:34, “Nid yw Duw yn barchus personau.” Dywed cyfieithiad NIV, “Nid yw Duw yn dangos ffafriaeth.”

Rwyf am i chi fynd i 1 John 1 i ddangos sut mae'n berthnasol i gredinwyr sy'n methu ac yn pechu. Ni yw ei blant ac fel mae ein tadau dynol, neu dad y mab afradlon, yn maddau, felly mae ein Tad Nefol yn maddau i ni a byddwn yn ein derbyn eto, ac eto.

Rydyn ni'n gwybod bod pechod yn ein gwahanu ni oddi wrth Dduw, felly mae pechod yn ein gwahanu ni oddi wrth Dduw hyd yn oed pan ydyn ni'n blant iddo. Nid yw'n ein gwahanu oddi wrth Ei gariad, nac yn golygu nad ydym yn blant iddo mwyach, ond mae'n torri ein cymrodoriaeth ag Ef. Ni allwch ddibynnu ar deimladau yma. Dim ond credu Ei air, os gwnewch y peth iawn, cyfaddefwch, mae wedi maddau i chi.

Rydym Ni Fel Plant

Gadewch i ni ddefnyddio enghraifft ddynol. Pan fydd plentyn bach yn anufuddhau ac yn wynebu, gall ei orchuddio, neu orwedd neu guddio oddi wrth ei riant oherwydd ei euogrwydd. Efallai y bydd yn gwrthod cyfaddef ei gamwedd. Mae felly wedi gwahanu ei hun oddi wrth ei rieni oherwydd ei fod yn ofni y byddant yn darganfod yr hyn y mae wedi'i wneud, ac yn ofni y byddant yn ddig gydag ef neu'n ei gosbi pan fyddant yn darganfod. Mae agosatrwydd a chysur y plentyn gyda'i rieni wedi torri. Ni all brofi'r diogelwch, y derbyniad a'r cariad sydd ganddyn nhw tuag ato. Mae'r plentyn wedi dod yn debyg i Adda ac Efa yn cuddio yng Ngardd Eden.

Rydyn ni'n gwneud yr un peth gyda'n Tad nefol. Pan rydyn ni'n pechu, rydyn ni'n teimlo'n euog. Mae arnom ofn y bydd yn ein cosbi, neu fe all roi'r gorau i'n caru neu ein bwrw i ffwrdd. Nid ydym am gyfaddef ein bod yn anghywir. Mae ein cymdeithas â Duw wedi torri.

Nid yw Duw yn ein gadael, mae wedi addo na fydd yn ein gadael. Gweler Mathew 28:20, sy’n dweud, “A siawns fy mod gyda chi bob amser, hyd ddiwedd yr oes.” Rydyn ni'n cuddio oddi wrtho. Ni allwn guddio mewn gwirionedd oherwydd ei fod yn gwybod ac yn gweld popeth. Dywed Salm 139: 7, “Ble alla i fynd oddi wrth eich Ysbryd? Ble alla i ffoi o'ch presenoldeb? ” Rydyn ni fel Adda pan rydyn ni'n cuddio oddi wrth Dduw. Mae'n ein ceisio ni, yn aros i ni ddod ato i gael maddeuant, yn yr un modd ag y mae rhiant eisiau i'r plentyn gydnabod a chyfaddef ei anufudd-dod. Dyma mae ein Tad Nefol ei eisiau. Mae'n aros i faddau i ni. Bydd bob amser yn mynd â ni yn ôl.

Efallai y bydd tadau dynol yn peidio â charu plentyn, er mai anaml y mae hynny'n digwydd. Gyda Duw, fel y gwelsom, nid yw ei gariad tuag atom byth yn methu, byth yn darfod. Mae'n ein caru ni gyda chariad tragwyddol. Cofiwch Rhufeiniaid 8: 38 a 39. Cofiwch na all unrhyw beth ein gwahanu oddi wrth gariad Duw, nid ydym yn peidio â bod yn blant iddo.

Ydy, mae Duw yn casáu pechod ac fel y dywed Eseia 59: 2, “mae eich pechodau wedi gwahanu rhyngoch chi a'ch Duw, mae eich pechodau wedi cuddio Ei wyneb oddi wrthych chi.” Dywed yn adnod 1, “nid yw braich yr ARGLWYDD yn rhy fyr i’w hachub, na’i glust yn rhy ddiflas i’w chlywed,” ond dywed Salm 66:18, “Os wyf yn ystyried anwiredd yn fy nghalon, ni fydd yr Arglwydd yn fy nghlywed . ”

Mae I Ioan 2: 1 a 2 yn dweud wrth y credadun, “Fy mhlant annwyl, dwi'n ysgrifennu hwn atoch chi fel na fyddwch chi'n pechu. Ond os oes unrhyw un yn gwneud pechod, mae gennym ni un sy'n siarad â'r Tad yn ein hamddiffyniad - Iesu Grist, yr Un Cyfiawn. ” Gall credinwyr wneud pechod. Mewn gwirionedd dywed Ioan 1: 8 a 10, “Os ydym yn honni ein bod heb bechod, rydym yn ein twyllo ein hunain ac nid yw’r gwir ynom ni” ac “os dywedwn nad ydym wedi pechu, rydym yn ei wneud yn gelwyddgi, a’i air yw ddim ynom ni. ” Pan rydyn ni'n gwneud pechod mae Duw yn dangos y ffordd yn ôl i ni yn adnod 9 sy'n dweud, “Os ydyn ni'n cyfaddef (cydnabod) ein pechodau, mae'n ffyddlon ac yn gyfiawn i faddau ein pechodau a'n glanhau ni oddi wrth bob anghyfiawnder.”

Rhaid inni ddewis cyfaddef ein pechod i Dduw felly os nad ydym yn profi maddeuant ein bai ni, nid Duw. Ein dewis ni yw ufuddhau i Dduw. Mae ei addewid yn sicr. Bydd yn maddau i ni. Ni all ddweud celwydd.

Mae Job yn Adnod Cymeriad Duw

Gadewch i ni edrych ar Job ers i chi ei fagu a gweld beth mae'n ei ddysgu i ni am Dduw a'n perthynas ag ef. Mae llawer o bobl yn camddeall llyfr Job, ei naratif a'i gysyniadau. Efallai ei fod yn un o lyfrau mwyaf camddeall y Beibl.

Un o'r camdybiaethau cyntaf yw tybio bod dioddefaint bob amser neu'n bennaf yn arwydd o ddicter Duw at bechod neu bechodau rydyn ni wedi'u cyflawni. Yn amlwg dyna oedd tri ffrind Job yn sicr ohono, y gwnaeth Duw eu ceryddu amdano yn y pen draw. (Fe ddown yn ôl at hynny yn nes ymlaen.) Un arall yw tybio bod ffyniant neu fendithion bob amser neu fel arfer yn arwydd o Dduw yn falch gyda ni. Anghywir. Dyma syniad dyn, meddwl sy'n tybio ein bod ni'n ennill caredigrwydd Duw. Gofynnais i rywun beth oedd yn sefyll allan iddyn nhw o lyfr Job a'u hateb oedd, “Dydyn ni ddim yn gwybod unrhyw beth.” Nid oes unrhyw un yn ymddangos yn siŵr pwy ysgrifennodd Job. Nid ydym yn gwybod bod Job erioed wedi deall yr hyn oedd yn digwydd. Nid oedd ganddo'r Ysgrythur chwaith, fel y gwnawn ni.

Ni all rhywun ddeall y cyfrif hwn oni bai bod rhywun yn deall yr hyn sy'n digwydd rhwng Duw a Satan a'r rhyfela rhwng grymoedd neu ddilynwyr cyfiawnder a rhai drygioni. Satan yw'r gelyn sydd wedi'i drechu oherwydd croes Crist, ond fe allech chi ddweud nad yw wedi cael ei gymryd i'r ddalfa eto. Mae brwydr yn dal i gynddeiriog yn y byd hwn dros eneidiau pobl. Mae Duw wedi rhoi llyfr Job a llawer o Ysgrythurau eraill i'n helpu ni i ddeall.

Yn gyntaf, fel y dywedais yn gynharach, mae pob drwg, poen, salwch a thrychinebau yn deillio o fynediad pechod i'r byd. Nid yw Duw yn gwneud nac yn creu drwg, ond gall ganiatáu i drychinebau ein profi. Nid oes dim yn dod i'n bywydau heb Ei ganiatâd, hyd yn oed ei gywiro neu ganiatáu inni ddioddef canlyniadau pechod a gyflawnwyd gennym. Mae hyn er mwyn ein gwneud ni'n gryfach.

Nid yw Duw yn fympwyol yn penderfynu peidio â’n caru ni. Cariad yw Ei Fod iawn, ond mae Ef hefyd yn sanctaidd a chyfiawn. Gadewch i ni edrych ar y lleoliad. Ym mhennod 1: 6, cyflwynodd “meibion ​​Duw” eu hunain i Dduw a daeth Satan yn eu plith. Mae'n debyg mai angylion yw “meibion ​​Duw”, efallai cwmni cymysg o'r rhai a ddilynodd Dduw a'r rhai a ddilynodd Satan. Roedd Satan wedi dod o grwydro o gwmpas ar y ddaear. Mae hyn yn gwneud i mi feddwl am I Pedr 5: 8 sy'n dweud, “Mae eich gwrthwynebwr y diafol yn prowls o gwmpas fel llew rhuo, yn ceisio rhywun i ddifa.” Mae Duw yn tynnu sylw at ei “was Job,” a dyma bwynt pwysig iawn. Dywed mai Job yw Ei was cyfiawn, a'i fod yn ddi-fai, yn unionsyth, yn ofni Duw ac yn troi oddi wrth ddrwg. Sylwch nad yw Duw yn unman yma yn cyhuddo Job o unrhyw bechod. Yn y bôn, mae Satan yn dweud mai’r unig reswm y mae Job yn dilyn Duw yw oherwydd bod Duw wedi ei fendithio ac, pe bai Duw yn cymryd y bendithion hynny i ffwrdd, byddai Job yn melltithio Duw. Yma gorwedd y gwrthdaro. Felly mae Duw wedyn yn caniatáu i Satan gystuddio Job i brofi ei gariad a'i ffyddlondeb iddo'i hun. Darllenwch bennod 1: 21 a 22. Pasiodd Job y prawf hwn. Mae’n dweud, “Yn hyn i gyd ni phechodd Job, na beio Duw.” Ym mhennod 2 mae Satan eto'n herio Duw i brofi Job. Unwaith eto mae Duw yn caniatáu i Satan gystuddio Job. Mae Job yn ymateb yn 2:10, “a dderbyniwn ddaioni gan Dduw ac nid adfyd.” Mae’n dweud yn 2:10, “Yn hyn i gyd ni phechodd Job â’i wefusau.”

Sylwch na allai Satan wneud dim heb ganiatâd Duw, ac mae'n gosod y terfynau. Mae’r Testament Newydd yn nodi hyn yn Luc 22:31 sy’n dweud, “Simon, mae Satan wedi dymuno eich cael chi.” Mae'r NASB yn ei roi fel hyn gan ddweud, fe wnaeth Satan “fynnu caniatâd i'ch didoli fel gwenith.” Darllenwch Effesiaid 6: 11 a 12. Mae'n dweud wrthym ni, “Gwisgwch yr arfwisg gyfan neu Dduw” ac i “sefyll yn erbyn cynlluniau'r diafol. Oherwydd nid yn erbyn cnawd a gwaed y mae ein brwydr, ond yn erbyn y llywodraethwyr, yn erbyn yr awdurdodau, yn erbyn pwerau'r byd tywyll hwn ac yn erbyn grymoedd ysbrydol drygioni yn y teyrnasoedd nefol. ” Byddwch yn glir. Yn hyn i gyd nid oedd Job wedi pechu. Rydyn ni mewn brwydr.

Nawr ewch yn ôl at I Pedr 5: 8 a darllenwch ymlaen. Yn y bôn mae'n egluro llyfr Job. Mae'n dweud, “ond gwrthsefyll ef (y diafol), yn gadarn yn eich ffydd, gan wybod bod yr un profiadau o ddioddefaint yn cael eu cyflawni gan eich brodyr sydd yn y byd. Ar ôl i chi ddioddef am ychydig, bydd Duw pob gras, a’ch galwodd at ei ogoniant tragwyddol yng Nghrist, Ei Hun yn berffaith, yn eich cadarnhau, yn eich cryfhau ac yn eich sefydlu. ” Mae hwn yn rheswm cryf dros ddioddef, ynghyd â'r ffaith bod dioddefaint yn rhan o unrhyw frwydr. Pe na baem byth yn cael ein rhoi ar brawf byddem yn cael ein bwydo â llwy a byth yn aeddfedu. Wrth brofi rydyn ni'n dod yn gryfach ac rydyn ni'n gweld ein gwybodaeth am Dduw yn cynyddu, rydyn ni'n gweld Pwy yw Duw mewn ffyrdd newydd ac mae ein perthynas ag Ef yn dod yn gryfach.

Yn Rhufeiniaid 1:17 dywed, “bydd y cyfiawn yn byw trwy ffydd.” Dywed Hebreaid 11: 6, “heb ffydd mae’n amhosib plesio Duw.” Dywed 2 Corinthiaid 5: 7, “Cerddwn trwy ffydd, nid trwy olwg.” Efallai nad ydym yn deall hyn, ond mae'n ffaith. Rhaid inni ymddiried yn Nuw yn hyn oll, mewn unrhyw ddioddefaint y mae'n ei ganiatáu.

Ers cwymp Satan (Darllenwch Eseciel 28: 11-19; Eseia 14: 12-14; Datguddiad 12:10.) Mae’r gwrthdaro hwn wedi bodoli ac mae Satan yn dymuno troi pob un ohonom oddi wrth Dduw. Ceisiodd Satan hyd yn oed demtio Iesu i ddrwgdybio ei Dad (Mathew 4: 1-11). Dechreuodd gydag Eve yn yr ardd. Sylwch, temtiodd Satan hi trwy ei chael hi i gwestiynu cymeriad Duw, Ei gariad a'i ofal amdani. Awgrymodd Satan fod Duw yn cadw rhywbeth da oddi wrthi ac roedd yn gariadus ac yn annheg. Mae Satan bob amser yn ceisio cymryd drosodd teyrnas Dduw a throi Ei bobl yn ei erbyn.

Rhaid inni weld dioddefaint Job a'n un ni yng ngoleuni'r “rhyfel” hwn lle mae Satan yn gyson yn ceisio ein temtio i newid ochrau a'n gwahanu oddi wrth Dduw. Cofiwch fod Duw wedi datgan bod Job yn gyfiawn ac yn ddi-fai. Nid oes unrhyw arwydd o dditiad o bechod yn erbyn Job hyd yn hyn yn y cyfrif. Ni chaniataodd Duw y dioddefaint hwn oherwydd unrhyw beth yr oedd Job wedi'i wneud. Nid oedd yn ei farnu, yn ddig gydag ef nac wedi rhoi'r gorau i'w garu.

Nawr mae ffrindiau Job, sy'n amlwg yn credu bod dioddefaint oherwydd pechod, yn mynd i mewn i'r llun. Ni allaf ond cyfeirio at yr hyn y mae Duw yn ei ddweud amdanynt, a dweud bod yn ofalus i beidio â barnu eraill, wrth iddynt farnu Job. Ceryddodd Duw nhw. Dywed Job 42: 7 & 8, “Ar ôl i’r ARGLWYDD ddweud y pethau hyn wrth Job, dywedodd wrth Eliphaz y Temaniad,‘ Rwy’n ddig gyda chi a’ch dau ffrind, oherwydd nid ydych wedi siarad amdanaf yr hyn sy’n iawn fel sydd gan fy ngwas Job . Felly nawr cymerwch saith tarw a saith hwrdd ac ewch at fy ngwas Job ac aberthwch boethoffrwm drosoch eich hunain. Bydd fy ngwas Job yn gweddïo drosoch chi, a byddaf yn derbyn ei weddi ac nid yn delio â chi yn ôl eich ffolineb. Nid ydych wedi siarad amdanaf yr hyn sy'n iawn, fel y gwnaeth fy ngwas Job. '”Roedd Duw yn ddig gyda nhw am yr hyn yr oeddent wedi'i wneud, gan ddweud wrthynt am offrymu aberth i Dduw. Sylwch fod Duw wedi gwneud iddyn nhw fynd at Job a gofyn i Job weddïo drostyn nhw, oherwydd nad oedden nhw wedi siarad y gwir amdano fe fel roedd Job.

Yn eu holl ddeialog (3: 1-31: 40), roedd Duw yn dawel. Gofynasoch am i Dduw fod yn dawel i chi. Nid yw'n dweud mewn gwirionedd pam roedd Duw mor dawel. Weithiau efallai ei fod yn aros i ni ymddiried ynddo, cerdded trwy ffydd, neu chwilio am ateb mewn gwirionedd, yn yr Ysgrythur o bosibl, neu ddim ond bod yn dawel a meddwl am bethau.

Gadewch i ni edrych yn ôl i weld beth sydd wedi dod yn Job. Mae Job wedi bod yn cael trafferth gyda beirniadaeth gan ei ffrindiau “fel y’u gelwir” sy’n benderfynol o brofi bod adfyd yn deillio o bechod (Job 4: 7 & 8). Rydym yn gwybod bod Duw yn ceryddu Job yn y penodau olaf. Pam? Beth mae Job yn ei wneud yn anghywir? Pam mae Duw yn gwneud hyn? Mae'n ymddangos fel na phrofwyd ffydd Job. Nawr mae'n cael ei brofi'n ddifrifol, mae'n debyg y bydd mwy na'r mwyafrif ohonom ni byth. Rwy’n credu mai rhan o’r profion hyn yw condemniad ei “ffrindiau.” Yn fy mhrofiad ac arsylwi, credaf fod barn a chondemniad gan gredinwyr eraill yn dreial ac yn digalonni gwych. Cofiwch fod gair Duw yn dweud i beidio â barnu (Rhufeiniaid 14:10). Yn hytrach mae'n ein dysgu i “annog ein gilydd” (Hebreaid 3:13).

Tra bydd Duw yn barnu ein pechod ac yn un rheswm posib dros ddioddef, nid dyna'r rheswm bob amser, fel yr awgrymodd y “ffrindiau”. Mae gweld pechod amlwg yn un peth, gan dybio ei fod yn beth arall. Y nod yw adfer, nid rhwygo a chondemnio. Mae Job yn gwylltio gyda Duw a'i ddistawrwydd ac yn dechrau cwestiynu Duw a mynnu atebion. Mae'n dechrau cyfiawnhau ei ddicter.

Ym mhennod 27: 6 dywed Job, “Byddaf yn cynnal fy nghyfiawnder.” Yn ddiweddarach mae Duw yn dweud bod Job wedi gwneud hyn trwy gyhuddo Duw (Job 40: 8). Ym mhennod 29 mae Job yn amau, gan gyfeirio at fendith Duw ef yn yr amser gorffennol a dweud nad yw Duw gydag ef mwyach. Mae bron fel petai'n dweud bod Duw wedi ei garu o'r blaen. Cofiwch fod Mathew 28:20 yn dweud nad yw hyn yn wir am fod Duw yn rhoi’r addewid hwn, “Ac rydw i gyda chi bob amser, hyd yn oed hyd ddiwedd yr oes.” Dywed Hebreaid 13: 5, “Ni fyddaf byth yn eich gadael nac yn eich gadael.” Ni adawodd Duw Job erioed ac yn y pen draw siaradodd ag ef yn union fel y gwnaeth gydag Adda ac Efa.

Mae angen i ni ddysgu parhau i gerdded trwy ffydd - nid trwy olwg (neu deimladau) ac i ymddiried yn ei addewidion, hyd yn oed pan na allwn “deimlo” ei bresenoldeb a heb dderbyn ateb i’n gweddïau eto. Yn Job 30:20 dywed Job, “O Dduw, nid ydych yn fy ateb.” Nawr mae'n dechrau cwyno. Ym mhennod 31 mae Job yn cyhuddo Duw o beidio â gwrando arno a dweud y byddai'n dadlau ac yn amddiffyn ei gyfiawnder gerbron Duw pe bai Duw yn unig yn gwrando (Job 31:35). Darllenwch Job 31: 6. Ym mhennod 23: 1-5 mae Job hefyd yn cwyno wrth Dduw, oherwydd nid yw’n ateb. Mae Duw yn dawel - mae'n dweud nad yw Duw yn rhoi rheswm iddo am yr hyn y mae wedi'i wneud. Nid oes raid i Dduw ateb i Job na ninnau. Ni allwn fynnu dim gan Dduw mewn gwirionedd. Gweld beth mae Duw yn ei ddweud wrth Job pan mae Duw yn siarad. Dywed Job 38: 1, “Pwy yw hwn sy’n siarad heb wybodaeth?” Dywed Job 40: 2 (NASB), “A fydd y diffygiwr yn ymgiprys â’r Hollalluog?” Yn Job 40: 1 a 2 (NIV) dywed Duw fod Job yn “ei ddadlau,” yn “ei gywiro” ac yn ei “gyhuddo”. Mae Duw yn gwrthdroi’r hyn y mae Job yn ei ddweud, trwy fynnu bod Job yn ateb Ei gwestiynau. Dywed adnod 3, “Byddaf yn eich cwestiynu a byddwch yn fy ateb.” Ym mhennod 40: 8 dywed Duw, “A fyddech chi'n difrïo fy nghyfiawnder? A fyddech chi'n fy condemnio i gyfiawnhau'ch hun? ” Pwy sy'n mynnu beth ac o bwy?

Yna mae Duw eto'n herio Job gyda'i allu fel ei Greawdwr, nad oes ateb iddo. Yn y bôn, mae Duw yn dweud, “Duw ydw i, Creawdwr ydw i, peidiwch â difrïo Pwy ydw i. Peidiwch â chwestiynu Fy nghariad, Fy nghyfiawnder, oherwydd yr wyf yn DDUW, y Creawdwr. ”
Nid yw Duw yn dweud bod Job wedi ei gosbi am bechod yn y gorffennol ond mae'n dweud, “Peidiwch â'm cwestiynu, oherwydd Duw yn unig ydw i.” Nid ydym mewn unrhyw sefyllfa i ofyn am Dduw. Ef yn unig yw Sofran. Cofiwch fod Duw eisiau inni ei gredu. Y ffydd sy'n ei blesio. Pan mae Duw yn dweud wrthym ei fod yn gyfiawn ac yn gariadus, mae am inni ei gredu. Gadawodd ymateb Duw Job heb ateb na chyfeiriad ond i edifarhau ac addoli.

Yn Job 42: 3 dyfynnir bod Job yn dweud, “Siawns na siaradais am bethau nad oeddwn yn eu deall, pethau rhyfeddol i mi eu gwybod.” Yn Job 40: 4 (NIV) dywed Job, “Rwy’n annheilwng.” Dywed yr NASB, “Rwy’n ddibwys.” Yn Job 40: 5 dywed Job, “Nid oes gennyf ateb,” ac yn Job 42: 5 dywed, “Roedd fy nghlustiau wedi clywed amdanoch chi, ond nawr mae fy llygaid wedi eich gweld chi.” Yna dywed, “Rwy’n dirmygu fy hun ac yn edifarhau mewn llwch a lludw.” Bellach mae ganddo lawer mwy o ddealltwriaeth o Dduw, yr un cywir.

Mae Duw bob amser yn barod i faddau ein camweddau. Rydyn ni i gyd yn methu a ddim yn ymddiried yn Nuw weithiau. Meddyliwch am rai pobl yn yr Ysgrythur a fethodd ar ryw adeg wrth gerdded gyda Duw, fel Moses, Abraham, Elias neu Jona neu a oedd yn camddeall yr hyn yr oedd Duw yn ei wneud fel Naomi a aeth yn chwerw a beth am Pedr, a wadodd Grist. A wnaeth Duw roi'r gorau i'w caru? Na! Roedd yn amyneddgar, yn hirhoedlog ac yn drugarog ac yn maddau.

Disgyblaeth

Mae'n wir bod Duw yn casáu pechod, ac yn union fel ein tadau dynol Bydd yn ein disgyblu a'n cywiro os ydyn ni'n parhau i bechu. Efallai y bydd yn defnyddio amgylchiadau i'n barnu, ond Ei bwrpas yw, fel rhiant, ac allan o'i gariad tuag atom, ein hadfer i gymdeithasu ag Ef ei Hun. Mae'n amyneddgar ac yn hirhoedlog ac yn drugarog ac yn barod i faddau. Fel tad dynol Mae eisiau inni “dyfu i fyny” a bod yn gyfiawn ac yn aeddfed. Pe na bai'n ein disgyblu byddem yn cael ein difetha, plant anaeddfed.

Efallai y bydd hefyd yn gadael inni ddioddef canlyniadau ein pechod, ond nid yw'n ein digalonni nac yn stopio ein caru. Os ymatebwn yn gywir a chyfaddef ein pechod a gofyn iddo ein helpu i newid, byddwn yn dod yn debycach i'n Tad. Dywed Hebreaid 12: 5, “Fy mab, peidiwch â goleuo disgyblaeth yr Arglwydd (dirmygu) a pheidiwch â cholli calon pan fydd yn eich ceryddu, oherwydd mae’r Arglwydd yn disgyblu’r rhai y mae’n eu caru, ac yn cosbi pawb y mae’n eu derbyn fel mab.” Yn adnod 7 mae'n dweud, “y mae'r Arglwydd yn ei garu Mae'n disgyblu. Am yr hyn nad yw mab yn ddisgybledig ”ac mae adnod 9 yn dweud,“ Ar ben hynny rydyn ni i gyd wedi cael tadau dynol a oedd yn ein disgyblu ac roedden ni’n eu parchu amdano. Faint mwy y dylem ei gyflwyno i Dad ein hysbryd a byw. ” Dywed adnod 10, “Mae Duw yn ein disgyblu er ein daioni er mwyn inni ei rannu yn ei sancteiddrwydd.”

“Nid oes unrhyw ddisgyblaeth yn ymddangos yn ddymunol ar y pryd, ond yn boenus, fodd bynnag mae’n cynhyrchu cynhaeaf o gyfiawnder a heddwch i’r rhai sydd wedi’u hyfforddi ganddo.”

Mae Duw yn ein disgyblu i'n gwneud ni'n gryfach. Er nad oedd Job wedi gwadu Duw, fe wnaeth ymddiried yn Nuw ac fe ddywedodd Duw yn annheg, ond pan geryddodd Duw ef, edifarhaodd a chydnabu ei fai ac adferodd Duw ef. Ymatebodd Job yn gywir. Methodd eraill fel David a Peter hefyd ond adferodd Duw nhw hefyd.

Dywed Eseia 55: 7, “Gadewch i’r drygionus gefnu ar ei ffordd a’r dyn anghyfiawn ei feddyliau, a dychwel at yr Arglwydd, oherwydd bydd yn trugarhau wrtho a bydd yn maddau’n helaeth (dywed NIV yn rhydd).”

Os ydych chi byth yn syrthio neu'n methu, dim ond gwneud cais i 1 John 1: 9 a chydnabod eich pechod fel y gwnaeth David a Peter ac fel y gwnaeth Job. Bydd yn maddau, Mae'n addo. Mae tadau dynol yn cywiro eu plant ond gallant wneud camgymeriadau. Nid yw Duw. Mae e i gyd yn gwybod. Mae'n berffaith. Mae'n deg a chyfiawn ac mae'n caru chi.

Pam mae Duw yn Silent

Codasoch y cwestiwn pam roedd Duw yn dawel wrth weddïo. Roedd Duw yn dawel wrth brofi Job hefyd. Ni roddir unrhyw reswm, ond dim ond dyfarniadau y gallwn eu rhoi. Efallai ei fod angen yr holl beth i chwarae allan i ddangos y gwir i Satan neu efallai nad oedd ei waith yng nghalon Job wedi gorffen eto. Efallai nad ydym yn barod am yr ateb eto chwaith. Duw yw'r unig Un sy'n gwybod, mae'n rhaid i ni ymddiried ynddo.

Mae Salm 66:18 yn rhoi ateb arall, mewn darn am weddi, mae’n dweud, “Os ydw i’n ystyried anwiredd yn fy nghalon ni fydd yr Arglwydd yn fy nghlywed.” Roedd Job yn gwneud hyn. Peidiodd ag ymddiried a dechrau cwestiynu. Gall hyn fod yn wir amdanon ni hefyd.
Gall fod rhesymau eraill hefyd. Efallai ei fod yn ceisio'ch annog chi i ymddiried, i gerdded trwy ffydd, nid trwy'r golwg, profiadau na theimladau. Mae ei ddistawrwydd yn ein gorfodi i ymddiried ynddo a'i geisio. Mae hefyd yn ein gorfodi i fod yn barhaus mewn gweddi. Yna rydyn ni'n dysgu mai Duw yn wirioneddol sy'n rhoi ein hatebion i ni, ac yn ein dysgu i fod yn ddiolchgar a gwerthfawrogi popeth y mae'n ei wneud i ni. Mae'n ein dysgu mai Ef yw ffynhonnell yr holl fendithion. Cofiwch Iago 1:17, “Mae pob rhodd dda a pherffaith oddi uchod, yn dod i lawr oddi wrth Dad y goleuadau nefol, nad yw’n newid fel cysgodion symudol. ”Yn yr un modd â Job efallai na fyddwn ni byth yn gwybod pam. Efallai y byddwn ni, fel gyda Job, yn cydnabod Pwy yw Duw, mai Ef yw ein Creawdwr, nid ni Ef. Nid ef yw ein gwas y gallwn ddod iddo a mynnu bod ein hanghenion a'n dymuniadau yn cael eu diwallu. Nid oes raid iddo hyd yn oed roi rhesymau inni am ei weithredoedd, er ei fod lawer gwaith yn gwneud hynny. Rydyn ni i'w anrhydeddu a'i addoli, oherwydd Duw ydy e.

Mae Duw eisiau inni ddod ato, yn rhydd ac yn eofn ond yn barchus ac yn ostyngedig. Mae'n gweld ac yn clywed pob angen a chais cyn i ni ofyn, felly mae pobl yn gofyn, “Pam gofyn, pam gweddïo?” Rwy'n credu ein bod ni'n gofyn ac yn gweddïo felly rydyn ni'n sylweddoli ei fod yno ac mae'n real ac mae'n ein clywed a'n hateb oherwydd ei fod yn ein caru ni. Mae e mor dda. Fel y dywed Rhufeiniaid 8:28, Mae bob amser yn gwneud yr hyn sydd orau i ni.

Rheswm arall nad ydym yn cael ein cais yw nad ydym yn gofyn am wneud ei ewyllys, neu nid ydym yn gofyn yn ôl ei ewyllys ysgrifenedig fel y datgelir yng Ngair Duw. Dywed I Ioan 5:14, “Ac os ydyn ni’n gofyn unrhyw beth yn ôl ei ewyllys rydyn ni’n gwybod ei fod yn ein clywed ni ... rydyn ni’n gwybod bod gennym ni’r cais rydyn ni wedi’i ofyn ganddo.” Cofiwch fod Iesu wedi gweddïo, “nid fy ewyllys i ond yr eiddoch yn cael ei wneud.” Gweler hefyd Mathew 6:10, Gweddi’r Arglwydd. Mae'n ein dysgu i weddïo, “Gwneler dy ewyllys, ar y ddaear fel y mae yn y nefoedd.”
Edrychwch ar Iago 4: 2 am fwy o resymau dros weddi heb ei hateb. Mae'n dweud, "Nid oes gennych chi oherwydd nad ydych chi'n gofyn." Yn syml, nid ydym yn trafferthu gweddïo a gofyn. Mae'n mynd ymlaen yn adnod tri, “Rydych chi'n gofyn a ddim yn derbyn oherwydd eich bod chi'n gofyn gyda chymhellion anghywir (dywed KJV ofyn amiss) er mwyn i chi allu ei yfed ar eich chwantau eich hun.” Mae hyn yn golygu ein bod ni'n hunanol. Dywedodd rhywun ein bod yn defnyddio Duw fel ein peiriant gwerthu personol.

Efallai y dylech chi astudio pwnc gweddi o'r Ysgrythur yn unig, nid rhyw lyfr neu gyfres o syniadau dynol ar weddi. Ni allwn ennill na mynnu unrhyw beth gan Dduw. Rydyn ni'n byw mewn byd sy'n rhoi ein hunain yn gyntaf ac rydyn ni'n ystyried Duw fel rydyn ni'n ei wneud â phobl eraill, rydyn ni'n mynnu eu bod nhw'n ein rhoi ni'n gyntaf ac yn rhoi'r hyn rydyn ni ei eisiau i ni. Rydyn ni am i Dduw ein gwasanaethu ni. Mae Duw eisiau inni ddod ato gyda cheisiadau, nid galwadau.

Dywed Philipiaid 4: 6, “Byddwch yn bryderus am ddim, ond ym mhopeth trwy weddi ac ymbil, gyda diolchgarwch, gadewch i'ch ceisiadau gael eu gwneud yn hysbys i Dduw.” Dywed I Pedr 5: 6, “Darostyngwch eich hunain, felly, dan law nerthol Duw, er mwyn iddo eich codi mewn da bryd.” Dywed Micah 6: 8, “Mae wedi dangos i chi O ddyn, beth sy’n dda. A beth mae'r ARGLWYDD yn gofyn amdanoch chi? Gweithredu’n gyfiawn ac i garu trugaredd a cherdded yn ostyngedig gyda’ch Duw. ”

Casgliad

Mae llawer i'w ddysgu gan Job. Ymateb cyntaf Job i brofi oedd un o ffydd (Job 1:21). Dywed yr Ysgrythur y dylem “gerdded trwy ffydd ac nid trwy olwg” (2 Corinthiaid 5: 7). Ymddiried yn gyfiawnder, tegwch a chariad Duw. Os ydyn ni'n cwestiynu Duw, rydyn ni'n rhoi ein hunain uwchlaw Duw, gan wneud ein hunain yn Dduw. Rydyn ni'n gwneud ein hunain yn farnwr Barnwr yr holl ddaear. Mae gan bob un ohonom gwestiynau ond mae angen i ni anrhydeddu Duw fel Duw a phan fyddwn yn methu fel Job yn ddiweddarach roedd angen i ni edifarhau sy'n golygu “newid ein meddyliau” fel y gwnaeth Job, cael persbectif newydd o bwy yw Duw - y Creawdwr Hollalluog, a addolwch Ef fel y gwnaeth Job. Mae angen i ni gydnabod ei bod yn anghywir barnu Duw. Nid yw “natur” Duw byth yn y fantol. Ni allwch benderfynu Pwy yw Duw na beth ddylai wneud. Ni allwch newid Duw mewn unrhyw ffordd.

Dywed Iago 1: 23 a 24 fod Gair Duw fel drych. Mae'n dweud, “Mae unrhyw un sy'n gwrando ar y gair ond nad yw'n gwneud yr hyn mae'n ei ddweud fel dyn sy'n edrych ar ei wyneb mewn drych ac, ar ôl edrych arno'i hun, yn mynd i ffwrdd ac yn anghofio ar unwaith sut olwg sydd arno." Rydych chi wedi dweud i Dduw roi'r gorau i garu Job a chi. Mae'n amlwg na wnaeth ac mae Gair Duw yn dweud bod ei gariad yn dragwyddol ac nad yw'n methu. Fodd bynnag, rydych chi wedi bod yn union fel Job yn yr ystyr eich bod chi wedi “tywyllu Ei gyngor.” Rwy’n credu bod hyn yn golygu eich bod wedi ei “ddifrïo” Ef, Ei ddoethineb, pwrpas, cyfiawnder, dyfarniadau a’i gariad. Rydych chi, fel Job, yn “dod o hyd i fai” gyda Duw.

Edrychwch ar eich hun yn glir yn nrych “Job.” Ai chi yw'r un “ar fai” fel yr oedd Job? Yn yr un modd â Job, mae Duw bob amser yn barod i faddau os ydyn ni'n cyfaddef ein bai (I Ioan 1: 9). Mae'n gwybod ein bod ni'n ddynol. Mae plesio Duw yn ymwneud â ffydd. Nid yw duw rydych chi'n ei wneud yn eich meddwl yn real, dim ond y Duw yn yr Ysgrythur sy'n real.

Cofiwch ar ddechrau'r stori, ymddangosodd Satan gyda chriw gwych o angylion. Mae'r Beibl yn dysgu bod yr angylion yn dysgu am Dduw gennym ni (Effesiaid 3: 10 ac 11). Cofiwch hefyd, bod gwrthdaro mawr yn digwydd.
Pan rydyn ni’n “anfri ar Dduw,” pan rydyn ni’n galw Duw yn annheg ac yn anghyfiawn ac yn annysgwyliadwy, rydyn ni’n ei ddifrïo o flaen yr holl angylion. Rydyn ni'n galw Duw yn gelwyddgi. Cofiwch fod Satan, yng Ngardd Eden wedi difrïo Duw at Efa, gan awgrymu ei fod yn anghyfiawn ac yn annheg ac yn annysgwyliadwy. Gwnaeth Job yr un peth yn y pen draw ac felly hefyd ninnau. Rydyn ni'n anonestu Duw o flaen y byd a gerbron yr angylion. Yn lle hynny mae'n rhaid i ni ei anrhydeddu. Ar ochr pwy ydyn ni? Ein dewis ni yn unig yw'r dewis.

Gwnaeth Job ei ddewis, edifarhaodd, hynny yw, newidiodd ei feddwl am Pwy oedd Duw, datblygodd well dealltwriaeth o Dduw a phwy oedd mewn perthynas â Duw. Dywedodd ym mhennod 42, adnodau 3 a 5: “siawns na siaradais am bethau nad oeddwn yn eu deall, pethau rhy fendigedig imi eu gwybod… ond nawr mae fy llygaid wedi eich gweld. Felly dwi'n dirmygu fy hun ac edifarhau mewn llwch a lludw. " Cydnabu Job ei fod wedi “ymgiprys” gyda’r Hollalluog ac nid dyna oedd ei le.

Edrychwch ar ddiwedd y stori. Derbyniodd Duw ei gyfaddefiad a'i adfer a'i fendithio'n ddwbl. Dywed Job 42: 10 & 12, “Gwnaeth yr Arglwydd ef yn llewyrchus eto a rhoddodd iddo ddwywaith cymaint ag yr oedd o’r blaen ... Bendithiodd yr Arglwydd ran olaf bywyd Job yn fwy na’r cyntaf.”

Os ydym yn mynnu Duw ac yn dadlau ac yn “meddwl heb wybodaeth,” rhaid i ninnau hefyd ofyn i Dduw faddau i ni a “cherdded yn ostyngedig gerbron Duw” (Micha 6: 8). Mae hyn yn dechrau gyda'n cydnabod pwy yw Ef mewn perthynas â ni'n hunain, a chredu'r gwir fel y gwnaeth Job. Dywed corws poblogaidd yn seiliedig ar Rhufeiniaid 8:28, “Mae'n gwneud popeth er ein lles.” Dywed yr Ysgrythur fod gan ddioddefaint bwrpas Dwyfol ac os yw am ein disgyblu, mae hynny er ein lles. Dywed I Ioan 1: 7 “gerdded yn y goleuni,” sef ei Air datguddiedig, Gair Duw.

Beth yw ystyr bywyd?

Mae Concordance Cruden yn diffinio bywyd fel “bodolaeth animeiddiedig yn wahanol i fater marw.” Rydym i gyd yn gwybod pan fydd rhywbeth yn fyw yn ôl y dystiolaeth a arddangosir. Rydym yn gwybod bod person neu anifail yn peidio â bod yn fyw pan fydd yn stopio anadlu, cyfathrebu a gweithredu. Yn yr un modd, pan fydd planhigyn yn marw mae'n gwywo ac yn sychu.

Mae bywyd yn rhan o greadigaeth Duw. Mae Colosiaid 1: 15 ac 16 yn dweud wrthym i ni gael ein creu gan yr Arglwydd Iesu Grist. Dywed Genesis 1: 1, “Yn y dechrau, creodd Duw y nefoedd a’r ddaear,” ac yn Genesis 1:26 mae’n dweud, “Gadewch us gwneud dyn i mewn ein delwedd. ” Y gair Hebraeg hwn am Dduw, “Elohim, ” yn lluosog ac yn siarad am bob un o dri pherson y Drindod, sy'n golygu bod y Godhead neu'r Triune Duw wedi creu'r bywyd dynol cyntaf a'r byd i gyd.

Cyfeirir at Iesu yn benodol yn Hebreaid 1: 1-3. Mae'n dweud bod Duw “wedi siarad â ni gan ei Fab ... trwy bwy hefyd y gwnaeth y bydysawd.” Gweler hefyd Ioan 1: 1-3 a Colosiaid 1: 15 ac 16 lle mae’n siarad yn benodol am Iesu Grist ac mae’n dweud, “cafodd pob peth ei greu ganddo.” Dywed Ioan 1: 1-3, “Fe wnaeth bopeth a wnaethpwyd, a hebddo ni wnaed dim a wnaethpwyd.” Yn Job 33: 4, dywed Job, “Mae Ysbryd Duw wedi fy ngwneud i, mae anadl yr Hollalluog yn rhoi bywyd i mi.” Gwyddom trwy'r adnodau hyn mai'r Tad, y Mab a'r Ysbryd Glân, wrth weithio gyda'n gilydd, a'n creodd.

Daw'r bywyd hwn yn uniongyrchol oddi wrth Dduw. Dywed Genesis 2: 7, “Ffurfiodd Duw ddyn llwch y ddaear ac anadlu anadl bywyd i’w ffroenau a daeth dyn yn enaid byw.” Roedd hyn yn unigryw oddi wrth bopeth arall a greodd. Rydym yn fodau byw gan anadl iawn Duw ynom. Nid oes bywyd heblaw oddi wrth Dduw.

Hyd yn oed yn ein gwybodaeth enfawr, ond cyfyngedig, ni allwn ddeall sut y gallai Duw wneud hyn, ac efallai na fyddwn byth yn ei wneud, ond mae hyd yn oed yn anos credu mai dim ond o ganlyniad i gyfres o ddamweiniau ffug yr oedd ein creadigrwydd cymhleth a pherffaith.

Onid yw wedyn yn erfyn ar y cwestiwn, “Beth yw ystyr bywyd?” Hoffwn hefyd gyfeirio at hyn fel ein rheswm neu bwrpas dros fywyd! Pam creodd Duw fywyd dynol? Mae Colosiaid 1: 15 ac 16, a ddyfynnwyd yn rhannol yn flaenorol, yn rhoi’r rheswm dros ein bywyd inni. Â ymlaen i ddweud ein bod ni “wedi ein creu iddo.” Dywed Rhufeiniaid 11:36, “Canys oddi wrtho Ef a thrwyddo Ef ac drosto ef y mae pob peth, iddo Ef y bydd y gogoniant am byth! Amen. ” Rydyn ni'n cael ein creu iddo, er ei bleser.

Wrth siarad am Dduw, dywed Datguddiad 4:11, “Yr wyt ti’n deilwng, O Arglwydd, i dderbyn gogoniant ac anrhydedd a nerth: oherwydd ti a greaist bob peth ac er eich pleser maent ac fe’u crëwyd.” Dywed y Tad hefyd ei fod wedi rhoi rheolaeth a goruchafiaeth i'w Fab, Iesu, dros bob peth. Mae Datguddiad 5: 12-14 yn dweud bod ganddo “arglwyddiaeth.” Mae Hebreaid 2: 5-8 (gan ddyfynnu Salm 8: 4-6) yn dweud bod Duw wedi “rhoi popeth o dan ei draed.” Dywed adnod 9, “Wrth roi popeth o dan ei draed, ni adawodd Duw unrhyw beth nad yw’n ddarostyngedig iddo.” Nid yn unig y mae Iesu ein Creawdwr ac felly'n deilwng i'w reoli, ac yn deilwng o anrhydedd a nerth ond oherwydd iddo farw drosom mae Duw wedi ei ddyrchafu i eistedd ar ei orsedd a llywodraethu dros yr holl greadigaeth (gan gynnwys Ei fyd).

Dywed Sechareia 6:13, “Bydd yn gwisgo mawredd, ac yn eistedd ac yn llywodraethu ar ei orsedd.” Darllenwch hefyd Eseia 53. Dywed Ioan 17: 2, “Rydych chi wedi rhoi awdurdod iddo dros holl ddynolryw.” Fel Duw a Chreawdwr Mae'n haeddu anrhydedd, mawl a diolchgarwch. Darllenwch Datguddiad 4:11 a 5: 12 a 13. Dywed Mathew 6: 9, “Ein Tad yr hwn wyt yn y nefoedd, wedi ei gysegru gan dy enw.” Mae'n haeddu ein gwasanaeth a'n parch. Ceryddodd Duw Job oherwydd ei fod yn ei amharchu. Fe wnaeth hynny trwy ddangos mawredd Ei greadigaeth, ac ymatebodd Job trwy ddweud, “Nawr mae fy llygaid wedi dy weld di ac rwy’n edifarhau mewn llwch a lludw.”

Mae Rhufeiniaid 1:21 yn dangos inni’r ffordd anghywir, trwy sut yr ymddygodd yr anghyfiawn, a thrwy hynny ddatgelu’r hyn a ddisgwylir gennym. Mae’n dweud, “er eu bod yn adnabod Duw nid oeddent yn ei anrhydeddu fel Duw, nac yn diolch.” Dywed Pregethwr 12:14, “y casgliad, pan glywyd popeth yw: ofni Duw a chadw ei orchmynion: oherwydd mae hyn yn berthnasol i bob person.” Dywed Deuteronomium 6: 5 (ac ailadroddir hyn yn yr Ysgrythur drosodd a throsodd), “A byddwch yn caru’r Arglwydd eich Duw â’ch holl galon, ac â’ch holl enaid ac â’ch holl nerth.”

Byddwn yn diffinio ystyr bywyd (a'n pwrpas mewn bywyd), fel un sy'n cyflawni'r adnodau hyn. Mae hyn yn cyflawni ei ewyllys drosom ni. Mae Micah 6: 8 yn ei grynhoi fel hyn, “Mae wedi dangos i chi, O ddyn, beth sy'n dda. A beth mae'r Arglwydd yn gofyn amdanoch chi? Gweithredu’n gyfiawn, caru trugaredd a cherdded yn ostyngedig gyda’ch Duw. ”

Mae adnodau eraill yn dweud hyn mewn ffyrdd ychydig yn wahanol fel yn Mathew 6:33, “ceisiwch yn gyntaf deyrnas Dduw a’i gyfiawnder a bydd yr holl bethau hyn yn cael eu hychwanegu atoch chi,” neu Mathew 11: 28-30, “Cymerwch fy iau. ti a dysg amdanaf fi, oherwydd yr wyf yn dyner ac yn ostyngedig fy nghalon, a chewch orffwys i'ch eneidiau. ” Dywed adnod 30 (NASB), “Oherwydd mae fy iau yn hawdd ac mae fy maich yn ysgafn.” Dywed Deuteronomium 10: 12 a 13, “Ac yn awr, Israel, beth mae’r ARGLWYDD eich Duw yn ei ofyn gennych chi ond ofni’r ARGLWYDD eich Duw, cerdded mewn ufudd-dod iddo, ei garu, gwasanaethu’r ARGLWYDD eich Duw â’ch holl galon ac â’ch holl enaid, ac i arsylwi gorchmynion a dyfarniadau’r ARGLWYDD yr wyf yn eu rhoi ichi heddiw er eich lles. ”

Sy'n dwyn i'r cof y pwynt nad yw Duw yn gapaidd nac yn fympwyol nac yn oddrychol; oherwydd er ei fod yn haeddu bod ac ef yw'r Goruchaf Reolwr, nid yw'n gwneud yr hyn y mae'n ei wneud drosto'i hun yn unig. Mae'n gariad ac mae popeth y mae'n ei wneud allan o gariad ac er ein lles, hynny yw er ei fod yn hawl iddo reoli, nid yw Duw yn hunanol. Nid yw'n llywodraethu dim ond oherwydd ei fod yn gallu. Mae gan bopeth y mae Duw yn ei wneud gariad yn greiddiol iddo.

Yn bwysicach fyth, er mai Ef yw ein rheolwr, nid yw'n dweud mai Ef a'n creodd i'n llywodraethu ond yr hyn y mae'n ei ddweud yw bod Duw wedi ein caru ni, ei fod yn falch o'i greadigaeth ac yn ymhyfrydu ynddo. Dywed Salm 149: 4 a 5, “Mae’r Arglwydd yn ymhyfrydu yn ei bobl… bydded i’r saint lawenhau yn yr anrhydedd hwn a chanu am lawenydd.” Jeremeia 31: 3 Meddai, “Rwyf wedi dy garu â chariad tragwyddol.” Dywed Seffaneia 3:17, “Mae'r Arglwydd eich Duw gyda chi, Mae'n nerthol i'w achub, bydd yn ymhyfrydu ynoch chi, bydd yn eich tawelu gyda'i gariad; Bydd yn llawenhau drosoch chi gyda chanu. ”

Dywed Diarhebion 8: 30 a 31, “Roeddwn yn feunyddiol Ei hyfrydwch… Gorfoleddu yn y byd, Ei ddaear a chael fy hyfrydwch ym meibion ​​dyn.” Yn Ioan 17:13 dywed Iesu yn ei weddi drosom, “Rwy’n dal yn y byd er mwyn iddynt gael mesur llawn fy llawenydd o’u mewn.” Dywed Ioan 3:16, “Oherwydd i Dduw garu’r byd felly nes iddo roi Ei uniganedig Fab” drosom ni. Roedd Duw yn caru Adda, Ei greadigaeth, cymaint Fe wnaeth ef yn llywodraethwr ar ei holl fyd, dros ei holl greadigaeth a'i osod yn ei ardd brydferth.

Credaf fod y Tad yn aml yn cerdded gydag Adam yn yr Ardd. Gwelwn iddo ddod i chwilio amdano yn yr ardd ar ôl i Adda bechu, ond heb ddod o hyd i Adda oherwydd ei fod wedi cuddio ei hun. Credaf i Dduw greu dyn ar gyfer cymrodoriaeth. Yn I Ioan 1: 1-3 dywed, “mae ein cymrodoriaeth gyda’r Tad ac â’i Fab.”

Ym mhenodau Hebreaid 1 a 2 cyfeirir at Iesu fel ein brawd. Dywed, “Nid oes gen i gywilydd eu galw’n frodyr.” Yn adnod 13 mae’n eu galw’n “y plant mae Duw wedi’u rhoi i mi.” Yn Ioan 15:15 Mae'n ein galw ni'n ffrindiau. Mae'r rhain i gyd yn dermau cymrodoriaeth a pherthynas. Yn Effesiaid 1: 5 mae Duw yn siarad am ein mabwysiadu “fel ei feibion ​​trwy Iesu Grist.”

Felly, er bod gan Iesu oruchafiaeth a goruchafiaeth dros bopeth (Colosiaid 1:18), Ei bwrpas dros roi “bywyd” inni oedd cymrodoriaeth a pherthynas deuluol. Rwy'n credu mai dyma bwrpas neu ystyr bywyd a gyflwynir yn yr Ysgrythur.

Cofiwch fod Micah 6: 8 yn dweud ein bod ni i gerdded yn ostyngedig gyda'n Duw; yn ostyngedig oherwydd ei fod yn Dduw ac yn Greawdwr; ond cerdded gydag Ef am ei fod yn ein caru ni. Dywed Joshua 24:15, “Dewiswch chi heddiw pwy y byddwch chi'n ei wasanaethu.” Yng ngoleuni'r adnod hon, gadewch imi ddweud unwaith y bu Satan, angel Duw yn ei wasanaethu, ond bod Satan eisiau bod yn Dduw, i gymryd lle Duw yn lle “cerdded yn ostyngedig gydag Ef.” Ceisiodd ddyrchafu ei hun uwchlaw Duw a thaflwyd ef o'r nefoedd. Byth ers hynny mae wedi ceisio ein llusgo i lawr gydag ef fel y gwnaeth gydag Adda ac Efa. Dilynon nhw ef a phechu; yna fe wnaethon nhw guddio eu hunain yn yr ardd ac yn y diwedd fe wnaeth Duw eu bwrw allan o'r Ardd. (Darllenwch Genesis 3.)

Rydyn ni, fel Adda, i gyd wedi pechu (Rhufeiniaid 3:23) ac wedi gwrthryfela yn erbyn Duw ac mae ein pechodau wedi ein gwahanu oddi wrth Dduw ac mae ein perthynas a'n cymdeithas â Duw wedi torri. Darllenwch Eseia 59: 2, sy’n dweud, “mae eich anwireddau wedi gwahanu rhyngoch chi a’ch Duw ac mae eich pechodau wedi cuddio Ei wyneb oddi wrthych chi…” Bu farw’n ysbrydol.

Diffiniodd rhywun rwy’n ei adnabod ystyr bywyd fel hyn: “Mae Duw eisiau inni fyw gydag ef am byth a chynnal perthynas (neu gerdded) ag ef yma ac yn awr (Micha 6: 8 drosodd a throsodd). Mae Cristnogion yn aml yn cyfeirio at ein perthynas yma ac yn awr gyda Duw fel “taith gerdded” oherwydd bod yr Ysgrythur yn defnyddio'r gair “cerdded” i ddisgrifio sut y dylem fyw. (Esboniaf hynny yn nes ymlaen.) Oherwydd ein bod wedi pechu ac wedi gwahanu oddi wrth y “bywyd hwn,” RHAID i ni ddechrau neu ddechrau trwy dderbyn Ei Fab fel ein Gwaredwr personol a'r adferiad y mae wedi'i ddarparu trwy farw drosom ar y groes. Dywed Salm 80: 3, “Dduw, adfer ni a pheri i'ch wyneb ddisgleirio arnom a byddwn yn gadwedig.”

Dywed Rhufeiniaid 6:23, “Cyflog (cosb) pechod yw marwolaeth, ond rhodd Duw yw bywyd tragwyddol trwy Iesu Grist ein Harglwydd.” Diolch byth, carodd Duw y byd nes iddo anfon ei Fab ei hun i farw drosom a thalu'r gosb am ein pechod fel y gallai pwy bynnag sy'n "credu ynddo Ef gael bywyd tragwyddol (Ioan 3:16). Mae marwolaeth Iesu yn adfer ein perthynas â'r Tad. Talodd Iesu’r gosb eithaf hon o farwolaeth, ond rhaid inni ei derbyn (ei derbyn) a chredu ynddo fel y gwelsom yn Ioan 3:16 ac Ioan 1:12. Yn Mathew 26:28, dywedodd Iesu, “Dyma’r cyfamod newydd yn fy ngwaed, sy’n cael ei sied i lawer er maddeuant pechodau.” Darllenwch hefyd I Pedr 2:24; I Corinthiaid 15: 1-4 ac Eseia pennod 53. Mae Ioan 6:29 yn dweud wrthym, “Dyma waith Duw yr ydych yn credu ynddo Ef yr hwn a anfonodd.”

Dyna pryd y deuwn yn blant iddo (Ioan 1:12), a daw ei Ysbryd i fyw ynom (Ioan 3: 3 ac Ioan 14: 15 ac 16) ac yna bod gennym y gymdeithas â Duw y soniwyd amdani ym I Ioan pennod 1 Mae Ioan 1:12 yn dweud wrthym ein bod ni'n dod yn blant iddo pan rydyn ni'n derbyn ac yn credu yn Iesu. Dywed Ioan 3: 3-8 ein bod yn cael ein “geni eto” i deulu Duw. Dyna pryd y gallwn cerddwch gyda Duw fel y dywed Micah y dylem. Dywedodd Iesu yn Ioan 10:10 (NIV), “Rwyf wedi dod er mwyn iddynt gael bywyd, a’i gael i’r eithaf.” Mae'r NASB yn darllen, “Deuthum y gallent gael bywyd, a'i gael yn helaeth." Dyma fywyd gyda'r holl lawenydd y mae Duw yn ei addo. Mae Rhufeiniaid 8:28 yn mynd hyd yn oed ymhellach trwy ddweud bod Duw yn ein caru ni gymaint nes ei fod yn “achosi i bopeth weithio gyda’i gilydd er ein lles.”

Felly sut ydyn ni'n cerdded gyda Duw? Mae’r Ysgrythur yn sôn am fod yn un gyda’r Tad gan fod Iesu yn un gyda’r Tad (Ioan 17: 20-23). Rwy'n credu bod Iesu wedi golygu hyn hefyd yn Ioan 15 pan soniodd am gadw ato. Mae yna hefyd Ioan 10 sy'n siarad amdanon ni fel defaid yn ei ddilyn, y Bugail.

Fel y dywedais, disgrifir y bywyd hwn fel “cerdded” drosodd a throsodd, ond er mwyn ei ddeall a'i wneud mae'n rhaid i ni astudio Gair Duw. Mae'r Ysgrythur yn dysgu inni'r pethau y mae'n rhaid i ni eu gwneud i gerdded gyda Duw. Mae'n dechrau gyda darllen ac astudio Gair Duw. Dywed Josua 1: 8, “Cadwch Lyfr y Gyfraith hon ar eich gwefusau bob amser; myfyriwch arno ddydd a nos, er mwyn i chi fod yn ofalus i wneud popeth sydd wedi'i ysgrifennu ynddo. Yna byddwch chi'n llewyrchus ac yn llwyddiannus. " Dywed Salm 1: 1-3, “Gwyn ei fyd yr un nad yw’n cerdded yn unol â’r drygionus nac yn sefyll yn y ffordd y mae pechaduriaid yn cymryd nac yn eistedd yng nghwmni gwawdwyr, ond y mae ei hyfrydwch yng nghyfraith yr ARGLWYDD, a sy'n myfyrio ar ei gyfraith ddydd a nos. Mae'r person hwnnw fel coeden wedi'i phlannu gan nentydd o ddŵr, sy'n cynhyrchu ei ffrwyth yn ei thymor ac nad yw ei deilen yn gwywo - beth bynnag maen nhw'n ei wneud. Pan rydyn ni'n gwneud y pethau hyn rydym yn cerdded gyda Duw ac yn ufuddhau i'w Air.

Rydw i'n mynd i roi hwn mewn amlinelliad gyda llawer o benillion y gobeithiaf y byddwch chi'n eu darllen:

1). Ioan 15: 1-17: Rwy’n credu bod Iesu’n golygu cerdded gydag ef yn barhaus, o ddydd i ddydd yn y bywyd hwn, pan fydd yn dweud “aros” neu “aros” ynof fi. “Arhoswch ynof fi a minnau ynoch chi.” Mae bod yn ddisgyblion iddo yn awgrymu mai Ef yw ein hathro. Yn ôl 15:10 mae'n cynnwys ufuddhau i'w orchmynion. Yn ôl adnod 7 mae'n cynnwys cael ei air yn aros ynom ni. Yn Ioan 14:23 mae’n dweud, “Atebodd Iesu a dweud wrtho,‘ Os oes unrhyw un yn fy ngharu i, bydd yn cadw fy Ngair a bydd fy Nhad yn ei garu, a byddwn yn dod i wneud i’n cartref gydag ef ’” Mae hyn yn swnio fel ufuddhau i mi.

2). Dywed Ioan 17: 3, “Nawr dyma fywyd tragwyddol: er mwyn iddyn nhw dy adnabod di, yr unig wir Dduw, ac Iesu Grist, pwy wyt ti wedi ei anfon.” Yn ddiweddarach, mae Iesu'n siarad am undod â ni fel sydd ganddo gyda'r Tad. Yn Ioan 10:30 dywed Iesu, “Myfi a fy Nhad yw Un.”

3). Mae Ioan 10: 1-18 yn ein dysgu ein bod ni, Ei ddefaid, yn ei ddilyn, y Bugail, ac mae'n gofalu amdanom fel “rydyn ni'n mynd i mewn ac allan a dod o hyd i borfa.” Yn adnod 14 dywed Iesu, “Myfi yw'r Bugail Da; Rwy'n gwybod bod fy defaid ac mae fy nefaid yn fy adnabod - ”

CERDDED Â DDUW

Sut allwn ni fel pobl gerdded gyda Duw Pwy yw Ysbryd?

6. Gallwn gerdded mewn gwirionedd. Dywed yr Ysgrythur mai Gair Duw yw gwirionedd (Ioan 17:17), sy'n golygu'r Beibl a'r hyn y mae'n ei orchymyn a'r ffyrdd y mae'n eu dysgu, ac ati. Mae'r gwir yn ein rhyddhau ni (Ioan 8:32). Mae cerdded yn ei ffyrdd yn golygu fel y dywed Iago 1:22, “Byddwch yn wneuthurwyr y Gair ac nid yn wrandawyr yn unig.” Penillion eraill i'w darllen fyddai: Salm 1: 1-3, Josua 1: 8; Salm 143: 8; Exodus 16: 4; Lefiticus 5:33; Deuteronomium 5:33; Eseciel 37:24; 2 Ioan 6; Salm 119: 11, 3; Ioan 17: 6 & 17; 3 Ioan 3 a 4; I Brenhinoedd 2: 4 a 3: 6; Salm 86: 1, Eseia 38: 3 a Malachi 2: 6.
7. Gallwn gerdded yn y Golau. Mae cerdded yn y goleuni yn golygu cerdded wrth ddysgu Gair Duw (mae goleuni hefyd yn cyfeirio at y Gair ei hun); gweld eich hun yng Ngair Duw, hynny yw, cydnabod yr hyn rydych chi'n ei wneud neu ydych chi, a chydnabod a yw'n dda neu'n ddrwg wrth i chi weld enghreifftiau, cyfrifon neu orchmynion hanesyddol a dysgeidiaeth a gyflwynir yn y Gair. Golau Duw yw'r Gair ac o'r herwydd mae'n rhaid i ni ymateb (cerdded) ynddo. Os ydym yn gwneud yr hyn a ddylem fod angen i ni ddiolch i Dduw am Ei nerth a gofyn i Dduw ein galluogi i barhau; ond os ydym wedi methu neu wedi pechu, mae angen inni ei gyfaddef i Dduw a bydd yn maddau inni. Dyma sut rydyn ni'n cerdded yng ngoleuni (datguddiad) Gair Duw, oherwydd mae'r Ysgrythur yn cael ei hanadlu gan Dduw, union eiriau Ein Tad Nefol (2 Timotheus 3:16). Darllenwch hefyd I Ioan 1: 1-10; Salm 56:13; Salm 84:11; Eseia 2: 5; Ioan 8:12; Salm 89:15; Rhufeiniaid 6: 4.
8. Gallwn gerdded yn yr Ysbryd. Nid yw'r Ysbryd Glân byth yn gwrth-ddweud Gair Duw ond yn hytrach mae'n gweithio trwyddo. Ef yw ei Awdur (2 Pedr 1:21). Am fwy o wybodaeth am gerdded yn yr Ysbryd gweler Rhufeiniaid 8: 4; Galatiaid 5:16 a Rhufeiniaid 8: 9. Mae canlyniadau cerdded yn y goleuni a cherdded yn yr Ysbryd yn debyg iawn yn yr Ysgrythur.
9. Gallwn gerdded wrth i Iesu gerdded. Rydyn ni i ddilyn Ei esiampl, ufuddhau i'w ddysgeidiaeth a bod yn debyg iddo (2 Corinthiaid 3:18; Luc 6:40). Dywed I Ioan 2: 6, “Dylai’r un sy’n dweud ei fod yn aros ynddo Ef gerdded yn yr un modd ag y cerddodd.” Dyma rai ffyrdd pwysig o fod fel Crist:
10. Caru ein gilydd. Ioan 15:17: “Dyma fy ngorchymyn i: Carwch eich gilydd.” Dywed Philipiaid 2: 1 a 2, “Felly os oes gennych unrhyw anogaeth i fod yn unedig â Christ, os oes unrhyw gysur o’i gariad, os oes unrhyw rannu cyffredin yn yr Ysbryd, os o gwbl dynerwch a thosturi, yna gwnewch fy llawenydd yn gyflawn trwy fod yr un meddylfryd , cael yr un cariad, bod yn un mewn ysbryd ac o un meddwl. ” Mae hyn yn ymwneud â cherdded yn yr Ysbryd oherwydd mai agwedd gyntaf ffrwyth yr Ysbryd yw cariad (Galatiaid 5:22).
11. Ufuddhewch i Grist wrth iddo ufuddhau a chyflwyno i'r Tad (John 14: 15).
12. John 17: 4: Gorffennodd y gwaith a roddodd Duw iddo ei wneud, pan fu farw ar y groes (John 19: 30).
13. Pan weddïodd yn yr ardd dywedodd, “Gwneler dy ewyllys (Mathew 26:42).
14. Dywed Ioan 15:10, “Os ydych yn cadw fy ngorchmynion, byddwch yn cadw at fy nghariad, yn union fel yr wyf wedi cadw gorchmynion fy Nhadau ac yn cadw at ei gariad.”
15. Daw hyn â mi at agwedd arall ar gerdded, hynny yw, byw'r bywyd Cristnogol - sef GWEDDI. Mae gweddi yn syrthio i'r ddwy ufudd-dod, gan fod Duw yn ei gorchymyn lawer gwaith, ac yn dilyn esiampl Iesu wrth weddïo. Rydyn ni'n meddwl am weddi fel gofyn am bethau. Mae'n is, ond mae'n fwy. Rwy'n hoffi ei ddiffinio fel dim ond siarad â neu gyda Duw unrhyw bryd, unrhyw le. Gwnaeth Iesu hyn oherwydd yn Ioan 17 gwelwn fod Iesu wrth gerdded a siarad â’i ddisgyblion yn “edrych i fyny” ac yn “gweddïo” drostyn nhw. Dyma enghraifft berffaith o “weddïo heb ddod i ben” (I Thesaloniaid 5:17), gofyn ceisiadau gan Dduw a siarad â Duw UNRHYW ADEG AC UNRHYW LLE.
16. Mae esiampl Iesu ac Ysgrythurau eraill yn ein dysgu i dreulio amser ar wahân i eraill hefyd, ar ein pennau ein hunain gyda Duw mewn gweddi (Mathew 6: 5 a 6). Yma mae Iesu hefyd yn esiampl inni, gan fod Iesu wedi treulio llawer o amser ar ei ben ei hun mewn gweddi. Darllenwch Marc 1:35; Mathew 14:23; Marc 6:46; Luc 11: 1; 5:16; 6:12 a 9: 18 & 28.
17. Mae Duw yn gorchymyn inni weddïo. Mae ufuddhau yn cynnwys gweddi. Dywed Colosiaid 4: 2, “Ymroi i weddi." Yn Mathew 6: 9-13 dysgodd Iesu inni sut i weddïo trwy roi “Gweddi’r Arglwydd inni.” Dywed Philipiaid 4: 6, “Peidiwch â bod yn bryderus am unrhyw beth, ond ym mhob sefyllfa, trwy weddi a deiseb, gyda diolchgarwch, cyflwynwch eich ceisiadau i Dduw.” Gofynnodd Paul dro ar ôl tro i'r eglwysi y dechreuodd weddïo drosto. Dywed Luc 18: 1, “Dylai dynion weddïo bob amser.” Mae 2 Samuel 21: 1 ac I Timotheus 5: 5 yn y cyfieithiad o’r Beibl Byw yn siarad am dreulio “llawer o amser mewn gweddi.” Felly mae gweddi yn ofyniad pwysig ar gyfer ein taith gerdded gyda Duw. Treuliwch amser gydag ef mewn gweddi fel y mae Dafydd yn ei wneud yn y Salmau ac fel y gwnaeth Iesu.

Yr Ysgrythur gyfan yw ein tywyslyfr i fyw a cherdded gyda Duw, ond fe'i crynhoir:

1. Gwybod y Gair: 2 Timotheus 2:15 “Astudiwch i ddangos eich bod wedi'ch cymeradwyo i Dduw, gweithiwr nad oes angen cywilydd arno, gan rannu gair y gwirionedd yn gywir.”
2. Ufuddhewch i'r Gair: James 1: 22
3. Gwybod Ef trwy'r Ysgrythur (John 17: 17; 2 Peter 1: 3).
4. Gweddïwch
5. Cyfaddef bechod
6. Dilynwch esiampl Iesu
7. Byddwch fel Iesu

Mae'r pethau hyn, rwy'n credu, yn gyfystyr â'r hyn roedd Iesu'n ei olygu pan ddywedodd Iesu ei fod yn cadw ato a dyma yw gwir ystyr bywyd.

Casgliad

Mae bywyd heb Dduw yn ofer ac mae gwrthryfel yn arwain at fyw hebddo. Mae'n arwain at fyw heb bwrpas, gyda dryswch a rhwystredigaeth, ac fel y dywed Rhufeiniaid 1, byw “heb wybodaeth.” Mae'n ddiystyr ac yn gwbl hunan-ganolog. Os ydym yn cerdded gyda Duw mae gennym fywyd a hynny yn helaethach, gyda phwrpas a chariad tragwyddol Duw. Gyda hyn daw perthynas gariadus â Thad cariadus sydd BOB AMSER yn rhoi inni beth sy'n dda ac orau i ni a Pwy sy'n ymhyfrydu ac yn llawen wrth arllwys Ei fendithion arnom ni, am byth.

Ar ôl darllen eich cwestiynau a'ch sylwadau mae'n ymddangos bod gennych chi rywfaint o gred yn Nuw a'i Fab, Iesu, ond bod gennych chi lawer o gamddealltwriaeth hefyd. Mae'n ymddangos eich bod chi'n gweld Duw trwy ddim ond barn a phrofiadau dynol ac yn ei weld fel Rhywun A ddylai wneud yr hyn rydych chi ei eisiau, fel petai'n was neu ar alw, ac felly rydych chi'n barnu Ei natur, ac yn dweud ei fod "yn y fantol."

Gadewch i mi ddweud yn gyntaf y bydd fy atebion yn seiliedig ar y Beibl gan mai dyma'r unig ffynhonnell ddibynadwy i ddeall yn iawn Pwy yw Duw a sut beth ydyw.

Ni allwn ‘greu” ein duw ein hunain i weddu i’n arddywediadau ein hunain, yn ôl ein dymuniadau ein hunain. Ni allwn ddibynnu ar lyfrau na grwpiau crefyddol nac unrhyw farn arall, rhaid inni dderbyn y gwir Dduw o'r unig ffynhonnell y mae wedi'i rhoi inni, yr Ysgrythur. Os yw pobl yn cwestiynu'r Ysgrythur gyfan neu ran ohoni, dim ond barn ddynol sydd ar ôl gennym, nad ydynt byth yn cytuno. Mae gennym ni dduw wedi'i greu gan fodau dynol, duw ffuglennol. Ef yn unig yw ein creadigaeth ac nid yw'n Dduw o gwbl. Efallai y byddwn ni hefyd yn gwneud duw o air neu garreg neu ddelwedd euraidd fel y gwnaeth Israel.

Rydyn ni eisiau cael duw sy'n gwneud yr hyn rydyn ni ei eisiau. Ond allwn ni ddim hyd yn oed newid Duw yn ôl ein gofynion. Rydyn ni'n gweithredu fel plant yn unig, yn cael strancio tymer i gael ein ffordd ein hunain. Nid oes unrhyw beth yr ydym yn ei wneud nac yn ei farnu sy'n penderfynu Pwy ydyw ac nid yw ein holl ddadleuon yn cael unrhyw effaith ar Ei “natur.” Nid yw ei “natur” “yn y fantol” oherwydd dywedwn hynny. Ef yw Pwy ydyw: Duw Hollalluog, ein Creawdwr.

Felly Pwy yw'r Duw go iawn. Mae cymaint o nodweddion a phriodoleddau na fyddaf ond yn sôn am rai ohonynt ac ni fyddaf yn “prawf-destun” pob un ohonynt. Os ydych chi eisiau, gallwch fynd i ffynhonnell ddibynadwy fel “Bible Hub” neu “Bible Gateway” ar-lein a gwneud rhywfaint o ymchwil.

Dyma rai o'i briodoleddau. Duw yw Creawdwr, Sofran, Hollalluog. Mae'n sanctaidd, Mae'n gyfiawn ac yn deg ac yn Farnwr cyfiawn. Ef yw ein Tad. Mae'n ysgafn ac yn wirionedd. Mae'n dragwyddol. Ni all ddweud celwydd. Mae Titus 1: 2 yn dweud wrthym, “Yn y gobaith o fywyd tragwyddol, a addawodd Duw, PWY NA ALL LIE, oesoedd yn ôl. Dywed Malachi 3: 6 ei fod yn anghyfnewidiol, “Myfi yw’r ARGLWYDD, nid wyf yn newid.”

DIM yr ydym yn ei wneud, ni all unrhyw weithredu, barn, gwybodaeth, amgylchiadau na barn newid nac effeithio ar ei “natur.” Os ydym yn ei feio neu'n ei gyhuddo, nid yw'n newid. Mae yr un peth ddoe, heddiw ac am byth. Dyma ychydig mwy o briodoleddau: Mae ef ym mhobman yn bresennol; Mae'n gwybod popeth (hollalluog) yn y gorffennol, y presennol a'r dyfodol. Mae'n berffaith ac mae HE YN CARU (I Ioan 4: 15-16). Mae Duw yn gariadus, yn garedig ac yn drugarog wrth bawb.

Dylem nodi yma bod yr holl bethau drwg, trychinebau a thrasiedïau sy'n digwydd, yn digwydd oherwydd pechod a ddaeth i'r byd pan bechodd Adda (Rhufeiniaid 5:12). Felly beth ddylai ein hagwedd fod tuag at ein Duw?

Duw yw ein Creawdwr. Fe greodd y byd a phopeth ynddo. (Gweler Genesis 1-3.) Darllenwch Rhufeiniaid 1: 20 a 21. Mae'n sicr yn awgrymu oherwydd mai Ef yw ein Creawdwr ac oherwydd ei fod Ef, wel, yn Dduw, ei fod yn haeddu ein anrhydedd a canmoliaeth a gogoniant. Mae'n dweud, “Oherwydd ers creu'r byd, rhinweddau anweledig Duw - Ei allu tragwyddol a'i ddwyfol natur - wedi cael eu gweld yn glir, yn cael eu deall o'r hyn a wnaed, fel bod dynion heb esgus. Oherwydd er eu bod yn adnabod Duw, ni wnaethant ei ogoneddu fel Duw, na diolch i Dduw, ond ofer fu eu meddwl a thywyllwyd eu calonnau ffôl. ”

Rydyn ni i anrhydeddu a diolch i Dduw oherwydd ei fod yn Dduw ac oherwydd mai Ef yw ein Creawdwr. Darllenwch hefyd Rhufeiniaid 1: 28 a 31. Sylwais ar rywbeth diddorol iawn yma: pan na fyddwn yn anrhydeddu ein Duw a'n Creawdwr, rydyn ni'n dod “heb ddeall.”

Ein cyfrifoldeb ni yw anrhydeddu Duw. Dywed Mathew 6: 9, “Ein Tad Yr hwn wyt yn y nefoedd a sancteiddiwyd fyddo dy Enw.” Dywed Deuteronomium 6: 5, “Byddwch yn caru'r ARGLWYDD â'ch holl galon ac â'ch holl enaid ac â'ch holl nerth.” Yn Mathew 4:10 lle mae Iesu’n dweud wrth Satan, “I ffwrdd â mi, Satan! Oherwydd y mae'n ysgrifenedig: 'Addolwch yr Arglwydd eich Duw, a'i wasanaethu ef yn unig.' ”

Mae Salm 100 yn ein hatgoffa o hyn pan ddywed, “gwasanaethwch yr Arglwydd gyda llawenydd,” “gwybyddwch fod yr Arglwydd ei Hun yn Dduw,” ac adnod 3, “Yr Ef a’n gwnaeth ni ac nid ninnau ein hunain.” Mae adnod 3 hefyd yn dweud, “Rydyn ni Mae ei pobl, y defaid of Ei borfa. ” Dywed adnod 4, “Ewch i mewn i’w gatiau gyda diolchgarwch a’i lysoedd gyda chanmoliaeth.” Dywed adnod 5, “Oherwydd y mae’r Arglwydd yn dda, mae ei gariadusrwydd yn dragwyddol a’i ffyddlondeb i’r holl genhedlaeth.”

Fel Rhufeiniaid mae'n ein cyfarwyddo i roi diolch, mawl, anrhydedd a bendith iddo! Dywed Salm 103: 1, “Bendithiwch yr ARGLWYDD, O fy enaid, a bendithia popeth sydd ynof fi Ei enw sanctaidd.” Mae Salm 148: 5 yn glir wrth ddweud, “Bydded iddynt ganmol yr Arglwydd ar gyfer Fe orchmynnodd ac fe’u crëwyd, ”ac yn adnod 11 mae’n dweud wrthym pwy ddylai ei foli,“ Holl frenhinoedd y ddaear a phobloedd, ”ac mae adnod 13 yn ychwanegu,“ Oherwydd dyrchafwyd ei enw ef yn unig. ”

Er mwyn gwneud pethau’n fwy empathig dywed Colosiaid 1:16, “crëwyd pob peth ganddo Ef a iddo Ef”Ac“ Mae o flaen popeth ”ac mae Datguddiad 4:11 yn ychwanegu,“ er dy bleser maen nhw ac fe’u crëwyd. ” Fe'n crëwyd ar gyfer Duw, Ni chafodd ei greu ar ein cyfer, er ein pleser nac i ni gael yr hyn yr ydym ei eisiau. Nid yw yma i'n gwasanaethu ni, ond ni i'w wasanaethu. Fel y dywed Datguddiad 4:11, “Rydych yn deilwng, ein Harglwydd a Duw, i dderbyn gogoniant ac anrhydedd a chlod, oherwydd gwnaethoch chi greu pob peth, oherwydd trwy eich ewyllys y cawsant eu creu a chael eu bod.” Rydyn ni i'w addoli. Dywed Salm 2:11, “Addolwch yr ARGLWYDD â pharch a llawenhewch â chrynu.” Gweler hefyd Deuteronomium 6:13 a 2 Cronicl 29: 8.

Fe ddywedoch chi eich bod chi fel Job, bod “Duw yn ei garu gynt.” Gadewch i ni edrych ar natur cariad Duw fel y gallwch weld nad yw'n rhoi'r gorau i'n caru ni, waeth beth rydyn ni'n ei wneud.

Mae’r syniad bod Duw yn stopio ein caru ni am reswm “beth bynnag” yn gyffredin ymhlith llawer o grefyddau. Mae llyfr athrawiaeth sydd gen i, “Athrawiaethau Mawr y Beibl gan William Evans” wrth siarad am gariad Duw yn dweud, “Cristnogaeth mewn gwirionedd yw’r unig grefydd sy’n nodi’r Bod Goruchaf fel 'Cariad.' Mae'n nodi duwiau crefyddau eraill fel bodau blin sy'n gofyn i'n gweithredoedd da eu dyhuddo neu ennill eu bendith. "

Dau bwynt cyfeirio yn unig sydd gennym o ran cariad: 1) cariad dynol a 2) cariad Duw fel y'i datguddiwyd i ni yn yr Ysgrythur. Mae ein cariad yn ddiffygiol gan bechod. Mae'n amrywio neu gall ddod i ben hyd yn oed tra bod cariad Duw yn dragwyddol. Ni allwn hyd yn oed fathom na deall cariad Duw. Cariad yw Duw (I Ioan 4: 8).

Dywed y llyfr, “Elemental Theology” gan Bancroft, ar dudalen 61 wrth siarad am gariad, “mae cymeriad yr un cariadus yn rhoi cymeriad i’r cariad.” Mae hynny'n golygu bod cariad Duw yn berffaith oherwydd bod Duw yn berffaith. (Gweler Mathew 5:48.) Mae Duw yn sanctaidd, felly mae ei gariad yn bur. Mae Duw yn gyfiawn, felly mae ei gariad yn deg. Nid yw Duw byth yn newid, felly nid yw Ei gariad byth yn amrywio, yn methu nac yn dod i ben. Mae I Corinthiaid 13:11 yn disgrifio cariad perffaith trwy ddweud hyn, “Nid yw cariad byth yn methu.” Duw yn unig sy'n meddu ar y math hwn o gariad. Darllenwch Salm 136. Mae pob pennill yn sôn am gariadusrwydd Duw gan ddweud bod ei gariad yn para am byth. Darllenwch Rhufeiniaid 8: 35-39 sy’n dweud, “pwy all ein gwahanu oddi wrth gariad Crist? A fydd gorthrymder neu drallod neu erledigaeth neu newyn neu noethni neu berygl neu gleddyf? ”

Mae adnod 38 yn parhau, “Oherwydd yr wyf yn argyhoeddedig na fydd marwolaeth, na bywyd, nac angylion, na thywysogaethau, na phethau yn bresennol na phethau i ddod, na phwerau, nac uchder na dyfnder, nac unrhyw beth arall a grëwyd yn gallu ein gwahanu oddi wrth. cariad Duw. ” Cariad yw Duw, felly ni all helpu ond ein caru ni.

Mae Duw yn caru pawb. Dywed Mathew 5:45, “Mae’n achosi i’w haul godi a chwympo ar y drwg a’r da, ac yn anfon glaw ar y cyfiawn a’r anghyfiawn.” Mae'n bendithio pawb oherwydd ei fod yn caru pob un. Dywed Iago 1:17, “Mae pob rhodd dda a phob rhodd berffaith oddi uchod ac yn dod i lawr oddi wrth Dad y goleuadau gyda Pwy nad oes unrhyw amrywioldeb na chysgod troi.” Dywed Salm 145: 9, “Mae'r ARGLWYDD yn dda i bawb; Mae'n tosturio wrth bopeth y mae wedi'i wneud. ” Dywed Ioan 3:16, “Oherwydd i Dduw garu’r byd felly nes iddo roi Ei uniganedig Fab.”

Beth am bethau drwg. Mae Duw yn addo i’r credadun, “Mae popeth yn gweithio gyda’i gilydd er daioni i’r rhai sy’n caru Duw (Rhufeiniaid 8:28)”. Efallai y bydd Duw yn caniatáu i bethau ddod i mewn i’n bywyd, ond yn sicr bod Duw wedi caniatáu iddynt am reswm da iawn yn unig, nid oherwydd bod Duw mewn rhyw ffordd neu am ryw reswm wedi dewis newid Ei feddwl a rhoi’r gorau i’n caru.

Efallai y bydd Duw yn dewis caniatáu i ni ddioddef canlyniadau pechod ond fe all hefyd ddewis ein cadw ni, ond bob amser Mae ei resymau'n dod o gariad ac mae'r pwrpas ar gyfer ein lles ni.

DARPARU CARTHU CARU

Mae'r Ysgrythur yn dweud bod Duw yn casáu pechod. Am restr rannol, gweler Diarhebion 6: 16-19. Ond nid yw Duw yn casáu pechaduriaid (I Timotheus 2: 3 a 4). 2 Dywed Pedr 3: 9, “Mae’r Arglwydd… yn amyneddgar tuag atoch chi, nid yn dymuno ichi ddifetha, ond i bawb ddod i edifeirwch.”

Felly paratôdd Duw ffordd ar gyfer ein prynedigaeth. Pan fyddwn yn pechu neu'n crwydro oddi wrth Dduw Nid yw byth yn ein gadael ac mae bob amser yn aros inni ddychwelyd, Nid yw'n peidio â'n caru. Mae Duw yn rhoi inni stori'r mab afradlon yn Luc 15: 11-32 i ddangos Ei gariad tuag atom ni, cariad y tad cariadus yn llawenhau yn nychweliad ei fab tuag allan. Nid yw pob tad dynol fel hyn ond mae ein Tad Nefol bob amser yn ein croesawu. Dywed Iesu yn Ioan 6:37, “Bydd popeth y mae’r Tad yn ei roi i mi yn dod ataf fi; a’r un a ddaw ataf fi ni fyddaf yn bwrw allan. ” Dywed Ioan 3:16, “Carodd Duw y byd felly.” I Timotheus 2: 4 dywed Duw “yn dymuno pob dyn i gael ein hachub a dod i wybodaeth am y gwir. ” Dywed Effesiaid 2: 4 a 5, “Ond oherwydd ei gariad mawr tuag atom, gwnaeth Duw, sy’n gyfoethog o drugaredd, ein gwneud yn fyw gyda Christ hyd yn oed pan oeddem yn farw mewn camweddau - trwy ras yr ydych wedi ein hachub.”

Yr arddangosiad mwyaf o gariad yn yr holl fyd yw darpariaeth Duw ar gyfer ein hiachawdwriaeth a'n maddeuant. Mae angen i chi ddarllen penodau 4 a 5 y Rhufeiniaid lle mae llawer o gynllun Duw yn cael ei egluro. Dywed Rhufeiniaid 5: 8 a 9, “Duw yn dangos Ei gariad tuag atom, yn yr ystyr ein bod yn Grist yn bechaduriaid, bu farw Crist ar ein rhan. Llawer mwy felly, ar ôl inni gael ein cyfiawnhau bellach trwy Ei waed, fe'n hachubir rhag digofaint Duw trwyddo. ” Dywed I Ioan 4: 9 a 10, “Dyma sut y dangosodd Duw Ei gariad yn ein plith: Anfonodd Ei Un a’i Unig Fab i’r byd er mwyn inni fyw trwyddo. Dyma gariad: nid ein bod ni wedi caru Duw, ond ei fod Ef wedi ein caru ni ac wedi anfon ei Fab fel aberth atgas dros ein pechodau. ”

Dywed Ioan 15:13, “Nid oes gan gariad mwy neb na hyn, ei fod yn gosod ei fywyd dros ei ffrindiau.” Dywed I Ioan 3:16, “Dyma sut rydyn ni’n gwybod beth yw cariad: gosododd Iesu Grist Ei fywyd droson ni…” Yma yn I Ioan y mae’n dweud “Cariad yw Duw (pennod 4, adnod 8). Dyna Pwy ydyw. Dyma'r prawf eithaf o'i gariad.

Mae angen i ni gredu'r hyn mae Duw yn ei ddweud - Mae'n ein caru ni. Waeth beth sy'n digwydd i ni neu sut mae pethau'n ymddangos ar hyn o bryd mae Duw yn gofyn inni gredu ynddo Ef a'i gariad. Dywed David, a elwir yn “ddyn ar ôl calon Duw ei hun,” yn Salm 52: 8, “Rwy’n ymddiried yng nghariad di-ffael Duw yn oes oesoedd.” I Ioan 4:16 ddylai fod ein nod. “Ac rydyn ni wedi dod i adnabod a chredu'r cariad sydd gan Dduw tuag atom ni. Cariad yw Duw, ac mae'r un sy'n aros mewn cariad yn aros yn Nuw ac mae Duw yn aros ynddo. ”

Cynllun Sylfaenol Duw

Dyma gynllun Duw i'n hachub. 1) Rydyn ni i gyd wedi pechu. Dywed Rhufeiniaid 3:23, “Mae pawb wedi pechu ac yn methu â chyrraedd gogoniant Duw.” Dywed Rhufeiniaid 6:23 “Cyflog pechod yw marwolaeth.” Dywed Eseia 59: 2, “Mae ein pechodau wedi ein gwahanu oddi wrth Dduw.”

2) Mae Duw wedi darparu ffordd. Dywed Ioan 3:16, “Oherwydd i Dduw garu’r byd felly nes iddo roi Ei Unig Anedig Fab…” Yn Ioan 14: 6 dywedodd Iesu, “Myfi yw’r Ffordd, y Gwirionedd a’r Bywyd; nid oes neb yn dod at y Tad, ond gennyf fi. ”

I Corinthiaid 15: 1 a 2 “Dyma rodd rhad ac am ddim Iachawdwriaeth Duw, yr efengyl a gyflwynais gennych yr ydych yn gadwedig ohoni.” Mae adnod 3 yn dweud, “Bod Crist wedi marw dros ein pechodau,” ac mae adnod 4 yn parhau, “iddo gael ei gladdu ac iddo gael ei godi ar y trydydd diwrnod.” Dywed Mathew 26:28 (KJV), “Dyma Fy ngwaed i o’r cyfamod newydd sy’n cael ei dywallt i lawer er maddeuant pechod.” Dywedaf 2:24 (NASB), “Fe wnaeth Ef Ei Hun ddwyn ein pechodau yn Ei gorff ar y groes.”

3) Ni allwn ennill ein hiachawdwriaeth trwy wneud gweithredoedd da. Dywed Effesiaid 2: 8 a 9, “Oherwydd trwy ras yr ydych yn gadwedig trwy ffydd; ac nid ohonoch eich hunain, rhodd Duw ydyw; nid o ganlyniad i weithiau, na ddylai neb frolio. ” Dywed Titus 3: 5, “Ond pan ymddangosodd caredigrwydd a chariad Duw ein Gwaredwr tuag at ddyn, nid trwy weithredoedd cyfiawnder a wnaethom, ond yn ôl ei drugaredd fe’n hachubodd ni ...” 2 Dywed Timotheus 2: 9, “ sydd wedi ein hachub ac wedi ein galw i fywyd sanctaidd - nid oherwydd unrhyw beth yr ydym wedi'i wneud ond oherwydd ei bwrpas a'i ras ei hun. ”

4) Sut mae iachawdwriaeth a maddeuant Duw yn cael ei wneud yn eiddo i chi'ch hun: mae Ioan 3:16 yn dweud, “na fydd pwy bynnag sy'n credu ynddo yn difetha ond yn cael bywyd tragwyddol.” Mae Ioan yn defnyddio'r gair credu 50 gwaith yn llyfr Ioan yn unig i egluro sut i dderbyn rhodd rydd Duw o fywyd tragwyddol a maddeuant. Dywed Rhufeiniaid 6:23, “Canys cyflog pechod yw marwolaeth, ond rhodd Duw yw bywyd tragwyddol trwy Iesu Grist ein Harglwydd.” Dywed Rhufeiniaid 10:13, “Bydd pawb sy’n galw ar enw’r Arglwydd yn cael eu hachub.”

Sicrwydd Maddeuant

Dyma pam mae gennym ni sicrwydd bod ein pechodau yn cael eu maddau. Mae bywyd tragwyddol yn addewid i “bawb sy’n credu” ac “ni all Duw ddweud celwydd.” Dywed Ioan 10:28, “Rhoddaf iddynt fywyd tragwyddol, ac ni ddifethir byth.” Cofiwch fod Ioan 1:12 yn dweud, “Cynifer ag a dderbyniodd iddyn nhw fe roddodd yr hawl i ddod yn blant i Dduw, i’r rhai sy’n credu yn ei Enw.” Mae'n ymddiriedolaeth sy'n seiliedig ar Ei “natur” cariad, gwirionedd a chyfiawnder.

Os ydych chi wedi dod ato ac wedi derbyn Crist rydych chi'n gadwedig. Dywed Ioan 6:37, “Yr hwn sy’n dod ataf fi, ni fyddaf yn bwrw allan o gwbl.” Os nad ydych wedi gofyn iddo faddau i chi a derbyn Crist, gallwch wneud hynny yr union foment hon.

Os ydych chi'n credu mewn rhyw fersiwn arall o Pwy yw Iesu a rhyw fersiwn arall o'r hyn y mae wedi'i wneud i chi na'r un a roddir yn yr Ysgrythur, mae angen i chi “newid eich meddwl” a derbyn Iesu, Mab Duw a Gwaredwr y byd. . Cofiwch, Ef yw'r unig ffordd at Dduw (Ioan 14: 6).

Maddeuant

Mae ein maddeuant yn rhan werthfawr o'n hiachawdwriaeth. Ystyr maddeuant yw bod ein pechodau'n cael eu hanfon i ffwrdd ac nad yw Duw yn eu cofio bellach. Dywed Eseia 38:17, “Rydych wedi bwrw fy holl bechodau y tu ôl i'ch cefn.” Dywed Salm 86: 5, “Canys Ti sy'n Arglwydd sy'n dda, ac yn barod i faddau, ac yn doreithiog mewn cariad tuag at bawb sy'n galw arnoch chi.” Gweler Rhufeiniaid 10:13. Dywed Salm 103: 12, “Cyn belled ag y mae’r dwyrain o’r gorllewin, hyd yma y mae wedi tynnu ein camweddau oddi wrthym.” Dywed Jeremeia 31:39, “Fe faddeuaf eu hanwiredd a’u pechod ni fyddaf yn cofio mwy.”

Dywed Rhufeiniaid 4: 7 ac 8, “Gwyn eu byd y rhai y mae eu gweithredoedd digyfraith wedi cael maddeuant ac y mae eu pechodau wedi cael sylw. Gwyn ei fyd y dyn na fydd yr Arglwydd yn ystyried ei bechod. ” Maddeuant yw hyn. Os nad yw eich maddeuant yn addewid gan Dduw yna ble ydych chi'n dod o hyd iddo, oherwydd fel y gwelsom eisoes, ni allwch ei ennill.

Dywed Colosiaid 1:14, “Yn Pwy yr ydym yn cael prynedigaeth, hyd yn oed maddeuant pechodau.” Gweler Deddfau 5: 30 a 31; 13:38 a 26:18. Mae'r penillion hyn i gyd yn siarad am faddeuant fel rhan o'n hiachawdwriaeth. Dywed Actau 10:43, “Mae pawb sy’n credu ynddo yn derbyn maddeuant pechodau trwy ei Enw.” Mae Effesiaid 1: 7 yn nodi hyn hefyd, “Yn yr hwn y mae gennym brynedigaeth trwy Ei waed, maddeuant pechodau, yn ôl cyfoeth ei ras.”

Mae'n amhosibl i Dduw ddweud celwydd. Mae'n analluog ohono. Nid yw'n fympwyol. Mae maddeuant yn seiliedig ar addewid. Os ydym yn derbyn Crist rydym yn cael maddeuant. Dywed Actau 10:34, “Nid yw Duw yn barchus personau.” Dywed cyfieithiad NIV, “Nid yw Duw yn dangos ffafriaeth.”

Rwyf am i chi fynd at 1 Ioan 1 i ddangos sut mae'n berthnasol i gredinwyr sy'n methu ac yn pechu. Ni yw Ei blant ac fel y mae ein tadau dynol, neu dad y mab afradlon, yn maddau, felly mae ein Tad Nefol yn maddau i ni ac yn ein derbyn eto, ac eto.

Rydyn ni'n gwybod bod pechod yn ein gwahanu ni oddi wrth Dduw, felly mae pechod yn ein gwahanu ni oddi wrth Dduw hyd yn oed pan ydyn ni'n blant iddo. Nid yw'n ein gwahanu oddi wrth Ei gariad, nac yn golygu nad ydym yn blant iddo mwyach, ond mae'n torri ein cymrodoriaeth ag Ef. Ni allwch ddibynnu ar deimladau yma. Dim ond credu Ei air, os gwnewch y peth iawn, cyfaddefwch, mae wedi maddau i chi.

Rydym Ni Fel Plant

Gadewch i ni ddefnyddio enghraifft ddynol. Pan fydd plentyn bach yn anufuddhau ac yn wynebu, gall ei orchuddio, neu orwedd neu guddio oddi wrth ei riant oherwydd ei euogrwydd. Efallai y bydd yn gwrthod cyfaddef ei gamwedd. Mae felly wedi gwahanu ei hun oddi wrth ei rieni oherwydd ei fod yn ofni y byddant yn darganfod yr hyn y mae wedi'i wneud, ac yn ofni y byddant yn ddig gydag ef neu'n ei gosbi pan fyddant yn darganfod. Mae agosatrwydd a chysur y plentyn gyda'i rieni wedi torri. Ni all brofi'r diogelwch, y derbyniad a'r cariad sydd ganddyn nhw tuag ato. Mae'r plentyn wedi dod yn debyg i Adda ac Efa yn cuddio yng Ngardd Eden.

Rydyn ni'n gwneud yr un peth gyda'n Tad nefol. Pan rydyn ni'n pechu, rydyn ni'n teimlo'n euog. Mae arnom ofn y bydd yn ein cosbi, neu fe all roi'r gorau i'n caru neu ein bwrw i ffwrdd. Nid ydym am gyfaddef ein bod yn anghywir. Mae ein cymdeithas â Duw wedi torri.

Nid yw Duw yn ein gadael, mae wedi addo na fydd yn ein gadael. Gweler Mathew 28:20, sy’n dweud, “A siawns fy mod gyda chi bob amser, hyd ddiwedd yr oes.” Rydyn ni'n cuddio oddi wrtho. Ni allwn guddio mewn gwirionedd oherwydd ei fod yn gwybod ac yn gweld popeth. Dywed Salm 139: 7, “Ble alla i fynd oddi wrth eich Ysbryd? Ble alla i ffoi o'ch presenoldeb? ” Rydyn ni fel Adda pan rydyn ni'n cuddio oddi wrth Dduw. Mae'n ein ceisio ni, yn aros i ni ddod ato i gael maddeuant, yn yr un modd ag y mae rhiant eisiau i'r plentyn gydnabod a chyfaddef ei anufudd-dod. Dyma mae ein Tad Nefol ei eisiau. Mae'n aros i faddau i ni. Bydd bob amser yn mynd â ni yn ôl.

Efallai y bydd tadau dynol yn peidio â charu plentyn, er mai anaml y mae hynny'n digwydd. Gyda Duw, fel y gwelsom, nid yw ei gariad tuag atom byth yn methu, byth yn darfod. Mae'n ein caru ni gyda chariad tragwyddol. Cofiwch Rhufeiniaid 8: 38 a 39. Cofiwch na all unrhyw beth ein gwahanu oddi wrth gariad Duw, nid ydym yn peidio â bod yn blant iddo.

Ydy, mae Duw yn casáu pechod ac fel y dywed Eseia 59: 2, “mae eich pechodau wedi gwahanu rhyngoch chi a'ch Duw, mae eich pechodau wedi cuddio Ei wyneb oddi wrthych chi.” Dywed yn adnod 1, “nid yw braich yr ARGLWYDD yn rhy fyr i’w hachub, na’i glust yn rhy ddiflas i’w chlywed,” ond dywed Salm 66:18, “Os wyf yn ystyried anwiredd yn fy nghalon, ni fydd yr Arglwydd yn fy nghlywed . ”

Dywed I Ioan 2: 1 a 2 wrth y credadun, “Fy mhlant annwyl, rwy'n ysgrifennu hwn atoch fel na fyddwch yn pechu. Ond os oes unrhyw un yn gwneud pechod, mae gennym ni un sy'n siarad â'r Tad yn ein hamddiffyniad - Iesu Grist, yr Un Cyfiawn. ” Gall credinwyr wneud pechod. Mewn gwirionedd dywed Ioan 1: 8 a 10, “Os ydym yn honni ein bod heb bechod, rydym yn ein twyllo ein hunain ac nid yw’r gwir ynom ni” ac “os dywedwn nad ydym wedi pechu, rydym yn ei wneud yn gelwyddgi, a’i air yw ddim ynom ni. ” Pan rydyn ni'n gwneud pechod mae Duw yn dangos y ffordd yn ôl i ni yn adnod 9 sy'n dweud, “Os ydyn ni'n cyfaddef (cydnabod) ein pechodau, Mae'n ffyddlon ac yn gyfiawn i faddau ein pechodau a'n glanhau rhag pob anghyfiawnder. ”

We rhaid dewis cyfaddef ein pechod i Dduw felly os nad ydym yn profi maddeuant ein bai ni, nid Duw. Ein dewis ni yw ufuddhau i Dduw. Mae ei addewid yn sicr. Bydd yn maddau i ni. Ni all ddweud celwydd.

Mae Job yn Adnod Cymeriad Duw

Gadewch i ni edrych ar Job ers i chi ei fagu a gweld beth mae'n ei ddysgu i ni am Dduw a'n perthynas ag ef. Mae llawer o bobl yn camddeall llyfr Job, ei naratif a'i gysyniadau. Efallai ei fod yn un o lyfrau mwyaf camddeall y Beibl.

Un o'r camsyniadau cyntaf yw eirth bod dioddefaint bob amser neu'n bennaf yn arwydd o ddicter Duw at bechod neu bechodau yr ydym wedi'u cyflawni. Yn amlwg dyna oedd tri ffrind Job yn sicr ohono, y gwnaeth Duw eu ceryddu amdano yn y pen draw. (Fe ddown yn ôl at hynny yn nes ymlaen.) Un arall yw tybio bod ffyniant neu fendithion bob amser neu fel arfer yn arwydd o Dduw yn falch gyda ni. Anghywir. Dyma syniad dyn, meddwl sy'n tybio ein bod ni'n ennill caredigrwydd Duw. Gofynnais i rywun beth oedd yn sefyll allan iddyn nhw o lyfr Job a'u hateb oedd, “Dydyn ni ddim yn gwybod unrhyw beth.” Nid oes unrhyw un yn ymddangos yn siŵr pwy ysgrifennodd Job. Nid ydym yn gwybod bod Job erioed wedi deall yr hyn oedd yn digwydd. Nid oedd ganddo'r Ysgrythur chwaith, fel y gwnawn ni.

Ni all rhywun ddeall y cyfrif hwn oni bai bod rhywun yn deall yr hyn sy'n digwydd rhwng Duw a Satan a'r rhyfela rhwng grymoedd neu ddilynwyr cyfiawnder a rhai drygioni. Satan yw'r gelyn sydd wedi'i drechu oherwydd croes Crist, ond fe allech chi ddweud nad yw wedi cael ei gymryd i'r ddalfa eto. Mae brwydr yn dal i gynddeiriog yn y byd hwn dros eneidiau pobl. Mae Duw wedi rhoi llyfr Job a llawer o Ysgrythurau eraill i'n helpu ni i ddeall.

Yn gyntaf, fel y dywedais yn gynharach, mae pob drwg, poen, salwch a thrychinebau yn deillio o fynediad pechod i'r byd. Nid yw Duw yn gwneud nac yn creu drwg, ond gall ganiatáu i drychinebau ein profi. Nid oes dim yn dod i'n bywydau heb Ei ganiatâd, hyd yn oed ei gywiro neu ganiatáu inni ddioddef canlyniadau pechod a gyflawnwyd gennym. Mae hyn er mwyn ein gwneud ni'n gryfach.

Nid yw Duw yn fympwyol yn penderfynu peidio â’n caru ni. Cariad yw Ei Fod iawn, ond mae Ef hefyd yn sanctaidd a chyfiawn. Gadewch i ni edrych ar y lleoliad. Ym mhennod 1: 6, cyflwynodd “meibion ​​Duw” eu hunain i Dduw a daeth Satan yn eu plith. Mae'n debyg mai angylion yw “meibion ​​Duw”, efallai cwmni cymysg o'r rhai a ddilynodd Dduw a'r rhai a ddilynodd Satan. Roedd Satan wedi dod o grwydro o gwmpas ar y ddaear. Mae hyn yn gwneud i mi feddwl am I Pedr 5: 8 sy'n dweud, “Mae eich gwrthwynebwr y diafol yn prowls o gwmpas fel llew rhuo, yn ceisio rhywun i ddifa.” Mae Duw yn tynnu sylw at ei “was Job,” a dyma bwynt pwysig iawn. Dywed mai Job yw ei was cyfiawn, a'i fod yn ddi-fai, yn unionsyth, yn ofni Duw ac yn troi oddi wrth ddrwg. Sylwch nad yw Duw yn unman yma yn cyhuddo Job o unrhyw bechod. Yn y bôn, mae Satan yn dweud mai’r unig reswm y mae Job yn dilyn Duw yw oherwydd bod Duw wedi ei fendithio ac y byddai Job yn melltithio Duw pe bai Duw yn cymryd y bendithion hynny i ffwrdd. Yma gorwedd y gwrthdaro. Felly Duw wedyn yn caniatáu Satan i gystuddio Job i brofi ei gariad a'i ffyddlondeb iddo'i hun. Darllenwch bennod 1: 21 a 22. Pasiodd Job y prawf hwn. Mae’n dweud, “Yn hyn i gyd ni phechodd Job, na beio Duw.” Ym mhennod 2 mae Satan eto'n herio Duw i brofi Job. Unwaith eto mae Duw yn caniatáu i Satan gystuddio Job. Mae Job yn ymateb yn 2:10, “a dderbyniwn ddaioni gan Dduw ac nid adfyd.” Mae’n dweud yn 2:10, “Yn hyn i gyd ni phechodd Job â’i wefusau.”

Sylwch na allai Satan wneud dim heb ganiatâd Duw, ac mae'n gosod y terfynau. Mae’r Testament Newydd yn nodi hyn yn Luc 22:31 sy’n dweud, “Simon, mae Satan wedi dymuno eich cael chi.” Mae'r NASB yn ei roi fel hyn gan ddweud, fe wnaeth Satan “fynnu caniatâd i'ch didoli fel gwenith.” Darllenwch Effesiaid 6: 11 a 12. Mae'n dweud wrthym ni, “Gwisgwch yr arfwisg gyfan neu Dduw” ac i “sefyll yn erbyn cynlluniau'r diafol. Oherwydd nid yn erbyn cnawd a gwaed y mae ein brwydr, ond yn erbyn y llywodraethwyr, yn erbyn yr awdurdodau, yn erbyn pwerau'r byd tywyll hwn ac yn erbyn grymoedd ysbrydol drygioni yn y teyrnasoedd nefol. ” Byddwch yn glir. Yn hyn i gyd nid oedd Job wedi pechu. Rydyn ni mewn brwydr.

Nawr ewch yn ôl at I Pedr 5: 8 a darllenwch ymlaen. Yn y bôn mae'n egluro llyfr Job. Mae'n dweud, “ond gwrthsefyll ef (y diafol), yn gadarn yn eich ffydd, gan wybod bod yr un profiadau o ddioddefaint yn cael eu cyflawni gan eich brodyr sydd yn y byd. Ar ôl i chi ddioddef am ychydig, bydd Duw pob gras, a’ch galwodd at ei ogoniant tragwyddol yng Nghrist, Ei Hun yn berffaith, yn eich cadarnhau, yn eich cryfhau ac yn eich sefydlu. ” Mae hwn yn rheswm cryf dros ddioddef, ynghyd â'r ffaith bod dioddefaint yn rhan o unrhyw frwydr. Pe na baem byth yn cael ein rhoi ar brawf byddem yn cael ein bwydo â llwy a byth yn aeddfedu. Wrth brofi rydyn ni'n dod yn gryfach ac rydyn ni'n gweld ein gwybodaeth am Dduw yn cynyddu, rydyn ni'n gweld Pwy yw Duw mewn ffyrdd newydd ac mae ein perthynas ag Ef yn dod yn gryfach.

Yn Rhufeiniaid 1:17 dywed, “bydd y cyfiawn yn byw trwy ffydd.” Dywed Hebreaid 11: 6, “heb ffydd mae’n amhosib plesio Duw.” Dywed 2 Corinthiaid 5: 7, “Cerddwn trwy ffydd, nid trwy olwg.” Efallai nad ydym yn deall hyn, ond mae'n ffaith. Rhaid inni ymddiried yn Nuw yn hyn oll, mewn unrhyw ddioddefaint y mae'n ei ganiatáu.

Ers cwymp Satan (Darllenwch Eseciel 28: 11-19; Eseia 14: 12-14; Datguddiad 12:10.) Mae’r gwrthdaro hwn wedi bodoli ac mae Satan yn dymuno troi pob un ohonom oddi wrth Dduw. Ceisiodd Satan hyd yn oed demtio Iesu i ddrwgdybio ei Dad (Mathew 4: 1-11). Dechreuodd gydag Eve yn yr ardd. Sylwch, temtiodd Satan hi trwy ei chael i gwestiynu cymeriad Duw, Ei gariad a'i ofal amdani. Awgrymodd Satan fod Duw yn cadw rhywbeth da oddi wrthi ac roedd yn gariadus ac yn annheg. Mae Satan bob amser yn ceisio cymryd drosodd teyrnas Dduw a throi Ei bobl yn ei erbyn.

Rhaid inni weld dioddefaint Job a'n un ni yng ngoleuni'r “rhyfel” hwn lle mae Satan yn gyson yn ceisio ein temtio i newid ochrau a'n gwahanu oddi wrth Dduw. Cofiwch fod Duw wedi datgan bod Job yn gyfiawn ac yn ddi-fai. Nid oes unrhyw arwydd o dditiad o bechod yn erbyn Job hyd yn hyn yn y cyfrif. Ni chaniataodd Duw y dioddefaint hwn oherwydd unrhyw beth yr oedd Job wedi'i wneud. Nid oedd yn ei farnu, yn ddig gydag ef nac wedi rhoi'r gorau i'w garu.

Nawr mae ffrindiau Job, sy'n amlwg yn credu bod dioddefaint oherwydd pechod, yn mynd i mewn i'r llun. Ni allaf ond cyfeirio at yr hyn y mae Duw yn ei ddweud amdanynt, a dweud bod yn ofalus i beidio â barnu eraill, wrth iddynt farnu Job. Ceryddodd Duw nhw. Dywed Job 42: 7 & 8, “Ar ôl i’r ARGLWYDD ddweud y pethau hyn wrth Job, dywedodd wrth Eliffas y Temaniad,‘ Myfi yw dig gyda chi a'ch dau ffrind, oherwydd nid ydych wedi siarad amdanaf yr hyn sy'n iawn fel sydd gan fy ngwas Job. Felly nawr cymerwch saith tarw a saith hwrdd ac ewch at fy ngwas Job ac aberthwch boethoffrwm drosoch eich hunain. Bydd fy ngwas Job yn gweddïo drosoch chi, a byddaf yn derbyn ei weddi ac nid yn delio â chi yn ôl eich ffolineb. Nid ydych wedi siarad amdanaf yr hyn sy'n iawn, fel y gwnaeth fy ngwas Job. '”Roedd Duw yn ddig gyda nhw am yr hyn yr oeddent wedi'i wneud, gan ddweud wrthynt am offrymu aberth i Dduw. Sylwch fod Duw wedi gwneud iddyn nhw fynd at Job a gofyn i Job weddïo drostyn nhw, oherwydd nad oedden nhw wedi siarad y gwir amdano fe fel roedd Job.

Yn eu holl ddeialog (3: 1-31: 40), roedd Duw yn dawel. Gofynasoch am i Dduw fod yn dawel i chi. Nid yw'n dweud mewn gwirionedd pam roedd Duw mor dawel. Weithiau efallai ei fod yn aros i ni ymddiried ynddo, cerdded trwy ffydd, neu wir chwilio am ateb, o bosib yn yr Ysgrythur, neu ddim ond bod yn dawel a meddwl am bethau.

Gadewch i ni edrych yn ôl i weld beth sydd wedi dod yn Job. Mae Job wedi bod yn cael trafferth gyda beirniadaeth gan ei ffrindiau “fel y’u gelwir” sy’n benderfynol o brofi bod adfyd yn deillio o bechod (Job 4: 7 & 8). Rydym yn gwybod bod Duw yn ceryddu Job yn y penodau olaf. Pam? Beth mae Job yn ei wneud yn anghywir? Pam mae Duw yn gwneud hyn? Mae'n ymddangos fel na phrofwyd ffydd Job. Nawr mae'n cael ei brofi'n ddifrifol, mae'n debyg y bydd mwy na'r mwyafrif ohonom ni byth. Rwy’n credu mai rhan o’r profion hyn yw condemniad ei “ffrindiau.” Yn fy mhrofiad ac arsylwi, credaf fod barn a chondemniad gan gredinwyr eraill yn dreial ac yn digalonni gwych. Cofiwch fod gair Duw yn dweud i beidio â barnu (Rhufeiniaid 14:10). Yn hytrach mae'n ein dysgu i “annog ein gilydd” (Hebreaid 3:13).

Tra bydd Duw yn barnu ein pechod ac yn un rheswm posib dros ddioddef, nid dyna'r rheswm bob amser, fel yr awgrymodd y “ffrindiau”. Mae gweld pechod amlwg yn un peth, gan dybio ei fod yn beth arall. Y nod yw adfer, nid rhwygo a chondemnio. Mae Job yn gwylltio gyda Duw a'i dawelwch ac yn dechrau cwestiynu Duw a mynnu atebion. Mae'n dechrau cyfiawnhau ei ddicter.

Ym mhennod 27: 6 dywed Job, “Byddaf yn cynnal fy nghyfiawnder.” Yn ddiweddarach mae Duw yn dweud bod Job wedi gwneud hyn trwy gyhuddo Duw (Job 40: 8). Ym mhennod 29 mae Job yn amau, gan gyfeirio at fendith Duw ef yn yr amser gorffennol a dweud nad yw Duw gydag ef mwyach. Mae bron fel petai he yn dweud bod Duw wedi ei garu gynt. Cofiwch fod Mathew 28:20 yn dweud nad yw hyn yn wir am fod Duw yn rhoi’r addewid hwn, “Ac rydw i gyda chi bob amser, hyd yn oed hyd ddiwedd yr oes.â Dywed Hebreaid 13: 5, “Ni fyddaf byth yn eich gadael nac yn eich gadael.” Ni adawodd Duw Job erioed ac yn y pen draw siaradodd ag ef yn union fel y gwnaeth gydag Adda ac Efa.

Mae angen i ni ddysgu parhau i gerdded trwy ffydd - nid trwy olwg (neu deimladau) ac i ymddiried yn ei addewidion, hyd yn oed pan na allwn “deimlo” ei bresenoldeb a heb dderbyn ateb i’n gweddïau eto. Yn Job 30:20 dywed Job, “O Dduw, nid ydych yn fy ateb.” Nawr mae'n dechrau cwyno. Ym mhennod 31 mae Job yn cyhuddo Duw o beidio â gwrando arno a dweud y byddai'n dadlau ac yn amddiffyn ei gyfiawnder gerbron Duw pe bai Duw yn unig yn gwrando (Job 31:35). Darllenwch Job 31: 6. Ym mhennod 23: 1-5 mae Job hefyd yn cwyno wrth Dduw, oherwydd nid yw’n ateb. Mae Duw yn dawel - mae'n dweud nad yw Duw yn rhoi rheswm iddo am yr hyn y mae wedi'i wneud. Nid oes raid i Dduw ateb i Job na ninnau. Allwn ni ddim mynnu dim gan Dduw. Gweld beth mae Duw yn ei ddweud wrth Job pan mae Duw yn siarad. Dywed Job 38: 1, “Pwy yw hwn sy’n siarad heb wybodaeth?” Dywed Job 40: 2 (NASB), “A fydd y diffygiwr yn ymgiprys â’r Hollalluog?” Yn Job 40: 1 a 2 (NIV) dywed Duw fod Job yn “ei ddadlau,” yn “ei gywiro” ac yn ei “gyhuddo”. Mae Duw yn gwrthdroi’r hyn y mae Job yn ei ddweud, trwy fynnu bod ateb Job Mae ei cwestiynau. Dywed adnod 3, “Byddaf yn cwestiynu Chi a byddwch yn ateb me. ” Ym mhennod 40: 8 dywed Duw, “A fyddech chi'n difrïo fy nghyfiawnder? A fyddech chi'n fy condemnio i gyfiawnhau'ch hun? ” Pwy sy'n mynnu beth ac o bwy?

Yna mae Duw eto'n herio Job gyda'i allu fel ei Greawdwr, nad oes ateb iddo. Yn y bôn, mae Duw yn dweud, “Duw ydw i, Creawdwr ydw i, peidiwch â difrïo Pwy ydw i. Peidiwch â chwestiynu Fy nghariad, Fy nghyfiawnder, oherwydd yr wyf yn DDUW, y Creawdwr. ”

Nid yw Duw yn dweud bod Job wedi ei gosbi am bechod yn y gorffennol ond mae'n dweud, “Peidiwch â'm cwestiynu, oherwydd Duw yn unig ydw i.” Nid ydym mewn unrhyw sefyllfa i ofyn am Dduw. Ef yn unig yw Sofran. Cofiwch fod Duw eisiau inni ei gredu. Y ffydd sy'n ei blesio. Pan mae Duw yn dweud wrthym ei fod yn gyfiawn ac yn gariadus, mae am inni ei gredu. Gadawodd ymateb Duw Job heb ateb na chyfeiriad ond i edifarhau ac addoli.

Yn Job 42: 3 dyfynnir bod Job yn dweud, “Siawns na siaradais am bethau nad oeddwn yn eu deall, pethau rhyfeddol i mi eu gwybod.” Yn Job 40: 4 (NIV) dywed Job, “Rwy’n annheilwng.” Dywed yr NASB, “Rwy’n ddibwys.” Yn Job 40: 5 dywed Job, “Nid oes gennyf ateb,” ac yn Job 42: 5 dywed, “Roedd fy nghlustiau wedi clywed amdanoch chi, ond nawr mae fy llygaid wedi eich gweld chi.” Yna dywed, “Rwy’n dirmygu fy hun ac yn edifarhau mewn llwch a lludw.” Bellach mae ganddo lawer mwy o ddealltwriaeth o Dduw, yr un cywir.

Mae Duw bob amser yn barod i faddau ein camweddau. Rydyn ni i gyd yn methu a ddim yn ymddiried yn Nuw weithiau. Meddyliwch am rai pobl yn yr Ysgrythur a fethodd ar ryw adeg wrth gerdded gyda Duw, fel Moses, Abraham, Elias neu Jona neu a oedd yn camddeall yr hyn yr oedd Duw yn ei wneud fel Naomi a aeth yn chwerw a beth am Pedr, a wadodd Grist. A wnaeth Duw roi'r gorau i'w caru? Na! Roedd yn amyneddgar, yn hirhoedlog ac yn drugarog ac yn maddau.

Disgyblaeth

Mae'n wir bod Duw yn casáu pechod, ac yn union fel ein tadau dynol Bydd yn ein disgyblu a'n cywiro os ydyn ni'n parhau i bechu. Efallai y bydd yn defnyddio amgylchiadau i’n barnu, ond Ei bwrpas yw, fel rhiant, ac allan o’i gariad tuag atom, ein hadfer i gymdeithasu ag Ef ei hun. Mae'n amyneddgar ac yn hirhoedlog ac yn drugarog ac yn barod i faddau. Fel tad dynol Mae eisiau inni “dyfu i fyny” a bod yn gyfiawn ac yn aeddfed. Pe na bai'n ein disgyblu byddem yn cael ein difetha, plant anaeddfed.

Efallai y bydd hefyd yn gadael inni ddioddef canlyniadau ein pechod, ond nid yw'n ein digalonni nac yn stopio ein caru. Os ymatebwn yn gywir a chyfaddef ein pechod a gofyn iddo ein helpu i newid, byddwn yn dod yn debycach i'n Tad. Dywed Hebreaid 12: 5, “Fy mab, peidiwch â goleuo disgyblaeth yr Arglwydd (dirmygu) a pheidiwch â cholli calon pan fydd yn eich ceryddu, oherwydd mae’r Arglwydd yn disgyblu’r rhai y mae’n eu caru, ac yn cosbi pawb y mae’n eu derbyn fel mab.” Yn adnod 7 mae'n dweud, “y mae'r Arglwydd yn ei garu Mae'n disgyblu. Am yr hyn nad yw mab yn ddisgybledig ”ac mae adnod 9 yn dweud,“ Ar ben hynny rydyn ni i gyd wedi cael tadau dynol a oedd yn ein disgyblu ac roedden ni’n eu parchu amdano. Faint mwy y dylem ei gyflwyno i Dad ein hysbryd a byw. ” Dywed adnod 10, “Mae Duw yn ein disgyblu er ein daioni er mwyn inni ei rannu yn ei sancteiddrwydd.”

“Nid oes unrhyw ddisgyblaeth yn ymddangos yn ddymunol ar y pryd, ond yn boenus, fodd bynnag mae’n cynhyrchu cynhaeaf o gyfiawnder a heddwch i’r rhai sydd wedi’u hyfforddi ganddo.”

Mae Duw yn ein disgyblu i'n gwneud ni'n gryfach. Er na wnaeth Job erioed wadu Duw, gwnaeth ddiffyg ymddiriedaeth ac anfri ar Dduw a dweud bod Duw yn annheg, ond pan geryddodd Duw ef, edifarhaodd a chydnabu ei fai ac adferodd Duw ef. Ymatebodd Job yn gywir. Methodd eraill fel David a Peter hefyd ond fe wnaeth Duw eu hadfer hefyd.

Dywed Eseia 55: 7, “Gadewch i’r drygionus gefnu ar ei ffordd a’r dyn anghyfiawn ei feddyliau, a dychwel at yr Arglwydd, oherwydd bydd yn trugarhau wrtho a bydd yn maddau’n helaeth (dywed NIV yn rhydd).”

Os byddwch chi byth yn cwympo neu'n methu, cymhwyswch 1 Ioan 1: 9 a chydnabod eich pechod fel y gwnaeth Dafydd a Phedr ac fel y gwnaeth Job. Bydd yn maddau, Mae'n addo. Mae tadau dynol yn cywiro eu plant ond gallant wneud camgymeriadau. Nid yw Duw yn gwneud hynny. Mae ef i gyd yn gwybod. Mae'n berffaith. Mae'n deg ac yn gyfiawn ac mae'n caru chi.

Pam mae Duw yn Silent

Codasoch y cwestiwn pam roedd Duw yn dawel wrth weddïo. Roedd Duw yn dawel wrth brofi Job hefyd. Ni roddir unrhyw reswm, ond dim ond dyfarniadau y gallwn eu rhoi. Efallai ei fod angen yr holl beth i chwarae allan i ddangos y gwir i Satan neu efallai nad oedd ei waith yng nghalon Job wedi gorffen eto. Efallai nad ydym yn barod am yr ateb eto chwaith. Duw yw'r unig Un sy'n gwybod, mae'n rhaid i ni ymddiried ynddo.

Mae Salm 66:18 yn rhoi ateb arall, mewn darn am weddi, mae’n dweud, “Os ydw i’n ystyried anwiredd yn fy nghalon ni fydd yr Arglwydd yn fy nghlywed.” Roedd Job yn gwneud hyn. Peidiodd ag ymddiried a dechrau cwestiynu. Gall hyn fod yn wir amdanon ni hefyd.

Gall fod rhesymau eraill hefyd. Efallai ei fod yn ceisio'ch annog chi i ymddiried, i gerdded trwy ffydd, nid trwy'r golwg, profiadau na theimladau. Mae ei ddistawrwydd yn ein gorfodi i ymddiried ynddo a'i geisio. Mae hefyd yn ein gorfodi i fod yn barhaus mewn gweddi. Yna rydyn ni'n dysgu mai Duw yn wirioneddol sy'n rhoi ein hatebion i ni, ac yn ein dysgu i fod yn ddiolchgar a gwerthfawrogi popeth y mae'n ei wneud i ni. Mae'n ein dysgu mai Ef yw ffynhonnell yr holl fendithion. Cofiwch Iago 1:17, “Mae pob rhodd dda a pherffaith oddi uchod, yn dod i lawr oddi wrth Dad y goleuadau nefol, nad yw’n newid fel cysgodion cyfnewidiol. ”Yn yr un modd â Job efallai na fyddwn ni byth yn gwybod pam. Efallai y byddwn ni, fel gyda Job, yn cydnabod Pwy yw Duw, mai Ef yw ein Creawdwr, nid ni Ef. Nid ef yw ein gwas y gallwn ddod iddo a mynnu bod ein hanghenion a'n dymuniadau yn cael eu diwallu. Nid oes raid iddo hyd yn oed roi rhesymau inni am ei weithredoedd, er ei fod lawer gwaith yn gwneud hynny. Rydyn ni i'w anrhydeddu a'i addoli, oherwydd Duw ydy e.

Mae Duw eisiau inni ddod ato, yn rhydd ac yn eofn ond yn barchus ac yn ostyngedig. Mae'n gweld ac yn clywed pob angen a chais cyn i ni ofyn, felly mae pobl yn gofyn, “Pam gofyn, pam gweddïo?” Rwy'n credu ein bod ni'n gofyn ac yn gweddïo felly rydyn ni'n sylweddoli ei fod yno ac mae'n real ac yntau yn ein clywed a'n hateb oherwydd ei fod yn ein caru ni. Mae e mor dda. Fel y dywed Rhufeiniaid 8:28, Mae bob amser yn gwneud yr hyn sydd orau i ni.

Rheswm arall nad ydym yn cael ein cais yw nad ydym yn gofyn amdano Mae ei i'w wneud, neu nid ydym yn gofyn yn ôl ei ewyllys ysgrifenedig fel y'i datgelir yng Ngair Duw. Dywed I Ioan 5:14, “Ac os ydyn ni’n gofyn unrhyw beth yn ôl ei ewyllys rydyn ni’n gwybod ei fod yn ein clywed ni ... rydyn ni’n gwybod bod gennym ni’r cais rydyn ni wedi’i ofyn ganddo.” Cofiwch fod Iesu wedi gweddïo, “nid fy ewyllys i ond yr eiddoch yn cael ei wneud.” Gweler hefyd Mathew 6:10, Gweddi’r Arglwydd. Mae'n ein dysgu i weddïo, “Gwneler dy ewyllys, ar y ddaear fel y mae yn y nefoedd.”

Edrychwch ar Iago 4: 2 am fwy o resymau dros weddi heb ei hateb. Mae'n dweud, "Nid oes gennych chi oherwydd nad ydych chi'n gofyn." Yn syml, nid ydym yn trafferthu gweddïo a gofyn. Mae'n mynd ymlaen yn adnod tri, “Rydych chi'n gofyn a ddim yn derbyn oherwydd eich bod chi'n gofyn gyda chymhellion anghywir (dywed KJV ofyn amiss) er mwyn i chi allu ei yfed ar eich chwantau eich hun.” Mae hyn yn golygu ein bod ni'n hunanol. Dywedodd rhywun ein bod yn defnyddio Duw fel ein peiriant gwerthu personol.

Efallai y dylech chi astudio pwnc gweddi o'r Ysgrythur yn unig, nid rhyw lyfr neu gyfres o syniadau dynol ar weddi. Ni allwn ennill na mynnu unrhyw beth gan Dduw. Rydyn ni'n byw mewn byd sy'n rhoi ein hunain yn gyntaf ac rydyn ni'n ystyried Duw fel rydyn ni'n ei wneud â phobl eraill, rydyn ni'n mynnu eu bod nhw'n ein rhoi ni'n gyntaf ac yn rhoi'r hyn rydyn ni ei eisiau i ni. Rydyn ni am i Dduw ein gwasanaethu ni. Mae Duw eisiau inni ddod ato gyda cheisiadau, nid galwadau.

Dywed Philipiaid 4: 6, “Byddwch yn bryderus am ddim, ond ym mhopeth trwy weddi ac ymbil, gyda diolchgarwch, gadewch i'ch ceisiadau gael eu gwneud yn hysbys i Dduw.” Dywed I Pedr 5: 6, “Darostyngwch eich hunain, felly, dan law nerthol Duw, er mwyn iddo eich codi mewn da bryd.” Dywed Micah 6: 8, “Mae wedi dangos i chi O ddyn, beth sy’n dda. A beth mae'r ARGLWYDD yn gofyn amdanoch chi? Gweithredu’n gyfiawn ac i garu trugaredd a cherdded yn ostyngedig gyda’ch Duw. ”

Casgliad

Mae llawer i'w ddysgu gan Job. Ymateb cyntaf Job i brofi oedd un o ffydd (Job 1:21). Dywed yr Ysgrythur y dylem “gerdded trwy ffydd ac nid trwy olwg” (2 Corinthiaid 5: 7). Ymddiried yn gyfiawnder, tegwch a chariad Duw. Os ydyn ni'n cwestiynu Duw, rydyn ni'n rhoi ein hunain uwchlaw Duw, gan wneud ein hunain yn Dduw. Rydyn ni'n gwneud ein hunain yn farnwr Barnwr yr holl ddaear. Mae gan bob un ohonom gwestiynau ond mae angen i ni anrhydeddu Duw fel Duw a phan fyddwn yn methu fel Job yn ddiweddarach roedd angen i ni edifarhau sy'n golygu “newid ein meddyliau” fel y gwnaeth Job, cael persbectif newydd o bwy yw Duw - y Creawdwr Hollalluog, a addolwch Ef fel y gwnaeth Job. Mae angen i ni gydnabod ei bod yn anghywir barnu Duw. Nid yw “natur” Duw byth yn y fantol. Ni allwch benderfynu Pwy yw Duw na beth ddylai wneud. Ni allwch newid Duw mewn unrhyw ffordd.

Dywed Iago 1: 23 a 24 fod Gair Duw fel drych. Mae'n dweud, “Mae unrhyw un sy'n gwrando ar y gair ond nad yw'n gwneud yr hyn mae'n ei ddweud fel dyn sy'n edrych ar ei wyneb mewn drych ac, ar ôl edrych arno'i hun, yn mynd i ffwrdd ac yn anghofio ar unwaith sut olwg sydd arno.” Rydych chi wedi dweud i Dduw roi'r gorau i garu Job a chi. Mae'n amlwg na wnaeth ac mae Gair Duw yn dweud bod ei gariad yn dragwyddol ac nad yw'n methu. Fodd bynnag, rydych chi wedi bod yn union fel Job yn yr ystyr eich bod chi wedi “tywyllu Ei gyngor.” Rwy’n credu bod hyn yn golygu eich bod wedi ei “ddifrïo” Ef, Ei ddoethineb, ei bwrpas, ei gyfiawnder, ei farnedigaethau a’i gariad. Rydych chi, fel Job, yn “dod o hyd i fai” gyda Duw.

Edrychwch ar eich hun yn glir yn nrych “Job.” Ai chi yw'r un “ar fai” fel yr oedd Job? Yn yr un modd â Job, mae Duw bob amser yn barod i faddau os ydyn ni'n cyfaddef ein bai (I Ioan 1: 9). Mae'n gwybod ein bod ni'n ddynol. Mae plesio Duw yn ymwneud â ffydd. Nid yw duw rydych chi'n ei wneud yn eich meddwl yn real, dim ond y Duw yn yr Ysgrythur sy'n real.

Cofiwch ar ddechrau'r stori, ymddangosodd Satan gyda chriw gwych o angylion. Mae'r Beibl yn dysgu bod yr angylion yn dysgu am Dduw gennym ni (Effesiaid 3: 10 ac 11). Cofiwch hefyd, bod gwrthdaro mawr yn digwydd.

Pan rydyn ni’n “anfri ar Dduw,” pan rydyn ni’n galw Duw yn annheg ac yn anghyfiawn ac yn annysgwyliadwy, rydyn ni’n ei ddifrïo o flaen yr holl angylion. Rydyn ni'n galw Duw yn gelwyddgi. Cofiwch fod Satan, yng Ngardd Eden wedi difrïo Duw at Efa, gan awgrymu ei fod yn anghyfiawn ac yn annheg ac yn annysgwyliadwy. Gwnaeth Job yr un peth yn y pen draw ac felly hefyd ninnau. Rydyn ni'n anonestu Duw o flaen y byd a gerbron yr angylion. Yn lle hynny mae'n rhaid i ni ei anrhydeddu. Ar ochr pwy ydyn ni? Ein dewis ni yn unig yw'r dewis.

Gwnaeth Job ei ddewis, edifarhaodd, hynny yw, newidiodd ei feddwl am Pwy oedd Duw, datblygodd well dealltwriaeth o Dduw a phwy oedd mewn perthynas â Duw. Dywedodd ym mhennod 42, adnodau 3 a 5: “siawns na siaradais am bethau nad oeddwn yn eu deall, pethau rhy fendigedig imi eu gwybod… ond nawr mae fy llygaid wedi eich gweld. Felly dwi'n dirmygu fy hun ac edifarhau mewn llwch a lludw. " Cydnabu Job ei fod wedi “ymgiprys” gyda’r Hollalluog ac nid dyna oedd ei le.

Edrychwch ar ddiwedd y stori. Derbyniodd Duw ei gyfaddefiad a'i adfer a'i fendithio'n ddwbl. Dywed Job 42: 10 & 12, “Gwnaeth yr Arglwydd ef yn llewyrchus eto a rhoddodd iddo ddwywaith cymaint ag yr oedd o’r blaen ... Bendithiodd yr Arglwydd ran olaf bywyd Job yn fwy na’r cyntaf.”

Os ydym yn mynnu Duw ac yn ymgiprys ac yn “meddwl heb wybodaeth,” rhaid i ninnau hefyd ofyn i Dduw faddau i ni a “cherdded yn ostyngedig gerbron Duw” (Micha 6: 8). Mae hyn yn dechrau gyda'n cydnabod pwy yw Ef mewn perthynas â ni'n hunain, a chredu'r gwir fel y gwnaeth Job. Dywed corws poblogaidd yn seiliedig ar Rhufeiniaid 8:28, “Mae'n gwneud popeth er ein lles.” Dywed yr Ysgrythur fod gan ddioddefaint bwrpas Dwyfol ac os yw am ein disgyblu, mae hynny er ein lles. Dywed I Ioan 1: 7 “gerdded yn y goleuni,” sef ei Air datguddiedig, Gair Duw.

Rydych chi'n gofyn, “Pam na allaf ddeall Gair Duw? Am gwestiwn gwych a gonest. Yn gyntaf oll, rhaid i chi fod yn Gristion, yn un o blant Duw i wir ddeall yr Ysgrythur. Mae hynny'n golygu bod yn rhaid i chi gredu mai Iesu yw'r Gwaredwr, A fu farw ar y groes i dalu'r gosb am ein pechodau. Mae Rhufeiniaid 3:23 yn dweud yn glir ein bod ni i gyd wedi pechu ac mae Rhufeiniaid 6:23 yn dweud mai’r gosb am ein pechod yw marwolaeth - marwolaeth ysbrydol sy’n golygu ein bod ni’n cael ein gwahanu oddi wrth Dduw. Darllen I Pedr 2:24; Eseia 53 ac Ioan 3:16 sy’n dweud, “Oherwydd bod Duw wedi caru’r byd felly nes iddo roi Ei Unig Anedig Fab (i farw ar y groes yn ein lle) fel na fydd pwy bynnag sy’n credu ynddo yn difetha ond yn cael bywyd tragwyddol.” Ni all anghredwr ddeall Gair Duw yn wirioneddol, oherwydd nid oes ganddo Ysbryd Duw eto. Rydych chi'n gweld, pan rydyn ni'n derbyn neu'n derbyn Crist, mae ei Ysbryd yn dod i drigo yn ein calonnau ac un peth mae'n ei wneud yw ein cyfarwyddo a'n helpu ni i ddeall Gair Duw. Dywed I Corinthiaid 2:14, “Nid yw’r dyn heb yr Ysbryd yn derbyn y pethau sy’n dod o Ysbryd Duw, oherwydd ffolineb ydyn nhw iddo, ac ni all eu deall, oherwydd eu bod yn cael eu dirnad yn ysbrydol.”

Pan dderbyniwn Grist dywed Duw ein bod yn cael ein geni eto (Ioan 3: 3-8). Rydyn ni'n dod yn blant iddo ac fel gyda phob plentyn rydyn ni'n dechrau yn y bywyd newydd hwn fel babanod ac mae angen i ni dyfu. Nid ydym yn dod i mewn iddo yn aeddfed, gan ddeall holl Air Duw. Yn rhyfeddol, yn I Pedr 2: 2 (NKJB) dywed Duw, “wrth i fabanod newydd-anedig ddymuno llaeth pur y gair y gallwch ei dyfu trwy hynny.” Mae babanod yn cychwyn allan gyda llaeth ac yn tyfu'n raddol i fwyta cig ac felly, rydyn ni fel credinwyr yn cychwyn allan fel babanod, heb ddeall popeth, ac yn dysgu'n raddol. Nid yw plant yn dechrau gwybod calcwlws, ond gydag ychwanegiad syml. Darllenwch I Pedr 1: 1-8. Mae'n dweud ein bod ni'n ychwanegu at ein ffydd. Rydyn ni'n tyfu mewn cymeriad ac aeddfedrwydd trwy ein gwybodaeth am Iesu trwy'r Gair. Mae'r rhan fwyaf o arweinwyr Cristnogol yn awgrymu dechrau gydag Efengyl, yn enwedig Marc neu Ioan. Neu fe allech chi ddechrau gyda Genesis, straeon cymeriadau mawrion ffydd fel Moses neu Joseff neu Abraham a Sarah.

Rydw i'n mynd i rannu fy mhrofiad. Rwy'n gobeithio y byddaf yn eich helpu chi. Peidiwch â cheisio dod o hyd i rywfaint o ystyr dwfn neu gyfriniol o'r Ysgrythur ond yn hytrach dim ond ei gymryd mewn ffordd lythrennol, fel cyfrifon bywyd go iawn neu fel cyfarwyddiadau, megis pan mae'n dweud caru'ch cymydog neu hyd yn oed eich gelyn, neu ein dysgu sut i weddïo . Disgrifir Gair Duw fel goleuni i’n tywys. Yn Iago 1:22 dywed ei fod yn wneuthurwyr y Gair. Darllenwch weddill y bennod i gael y syniad. Os yw'r Beibl yn dweud gweddïo - gweddïwch. Os yw'n dweud rhoi i'r anghenus, gwnewch hynny. Mae James a'r epistolau eraill yn ymarferol iawn. Maen nhw'n rhoi llawer o bethau inni ufuddhau iddynt. Rwy'n John ei ddweud fel hyn, “cerddwch yn y goleuni.” Credaf fod pob crediniwr yn gweld bod dealltwriaeth yn anodd ar y dechrau, gwn imi wneud hynny.

Mae Josua 1: 8 a Palms 1: 1-6 yn dweud wrthym am dreulio amser yng Ngair Duw a myfyrio arno. Yn syml, mae hyn yn golygu meddwl amdano - nid plygu ein dwylo gyda'n gilydd a threiglo gweddi neu rywbeth, ond meddwl amdani. Daw hyn â mi at awgrym arall sy'n ddefnyddiol iawn i mi, astudio pwnc - cael cytgord da neu fynd ar-lein i BibleHub neu BibleGateway ac astudio pwnc fel gweddi neu ryw air neu bwnc arall fel iachawdwriaeth, neu ofyn cwestiwn a chwilio am ateb y ffordd hon.

Dyma rywbeth a newidiodd fy meddwl ac agorodd yr Ysgrythur i mi mewn ffordd hollol newydd. Mae Iago 1 hefyd yn dysgu bod Gair Duw fel drych. Mae adnodau 23-25 ​​yn dweud, “Mae unrhyw un sy’n gwrando ar y gair ond nad yw’n gwneud yr hyn y mae’n ei ddweud fel dyn sy’n edrych ar ei wyneb mewn drych ac, ar ôl edrych arno’i hun, yn mynd i ffwrdd ac yn anghofio ar unwaith sut olwg sydd arno. Ond y dyn sy’n edrych yn ofalus ar y gyfraith berffaith sy’n rhoi rhyddid, ac sy’n parhau i wneud hyn, nid anghofio’r hyn a glywodd, ond ei wneud - bydd yn cael ei fendithio yn yr hyn y mae’n ei wneud. ” Pan ddarllenwch y Beibl, edrychwch arno fel drych i'ch calon a'ch enaid. Gweld eich hun, er da neu ddrwg, a gwneud rhywbeth yn ei gylch. Fe wnes i ddysgu dosbarth Ysgol Feiblaidd Gwyliau ar un adeg o'r enw Gweld Eich Hun yng Ngair Duw. Roedd yn agoriad llygad. Felly, edrychwch amdanoch chi'ch hun yn y Gair.

Wrth ichi ddarllen am gymeriad neu ddarllen darn, gofynnwch gwestiynau i'ch hun a byddwch yn onest. Gofynnwch gwestiynau fel: Beth mae'r cymeriad hwn yn ei wneud? A yw'n iawn neu'n anghywir? Sut ydw i fel ef? Ydw i'n gwneud yr hyn y mae ef neu hi'n ei wneud? Beth sydd angen i mi ei newid? Neu gofynnwch: Beth mae Duw yn ei ddweud yn y darn hwn? Beth alla i ei wneud yn well? Mae mwy o gyfarwyddiadau yn yr Ysgrythur nag y gallwn ni byth eu cyflawni. Dywed y darn hwn i fod yn wneuthurwyr. Byddwch yn brysur yn gwneud hyn. Mae angen i chi ofyn i Dduw eich newid chi. Mae 2 Corinthiaid 3:18 yn addewid. Wrth ichi edrych ar Iesu byddwch chi'n dod yn debycach iddo. Beth bynnag rydych chi'n ei weld yn yr Ysgrythur, gwnewch rywbeth yn ei gylch. Os ydych chi'n methu, cyfaddefwch ef i Dduw a gofynnwch iddo eich newid chi. Gweler I Ioan 1: 9. Dyma'r ffordd rydych chi'n tyfu.

Wrth i chi dyfu byddwch yn dechrau deall mwy a mwy. Mwynhewch a llawenhewch yn y golau sydd gennych a cherddwch ynddo (ufuddhewch) a bydd Duw yn datgelu'r camau nesaf fel flashlight yn y tywyllwch. Cofiwch mai Ysbryd Duw yw eich Athro, felly gofynnwch iddo eich helpu chi i ddeall yr Ysgrythur a rhoi doethineb i chi.

Os ydym yn ufuddhau ac yn astudio ac yn darllen y Gair fe welwn Iesu oherwydd ei fod yn yr holl Air, o'r dechrau yn y greadigaeth, i addewidion Ei Ddyfodiad, i gyflawniad yr addewidion hynny yn y Testament Newydd, i'w gyfarwyddiadau i'r eglwys. Rwy'n addo ichi, neu dylwn ddweud bod Duw yn eich addo, Bydd yn trawsnewid eich dealltwriaeth a bydd yn eich trawsnewid i fod ar ei ddelw - i fod yn debyg iddo. Onid dyna yw ein nod? Hefyd, ewch i'r eglwys a chlywed y gair yno.

Dyma rybudd: peidiwch â darllen llawer o lyfrau am farn dyn am y Beibl neu syniadau dyn am y Gair, ond darllenwch y Gair ei hun. Caniatáu i Dduw eich dysgu chi. Peth pwysig arall yw profi popeth rydych chi'n ei glywed neu ei ddarllen. Yn Actau 17:11 mae’r Bereans yn cael eu canmol am hyn. Mae'n dweud, “Nawr roedd y Bereiaid o gymeriad mwy bonheddig na'r Thesaloniaid, oherwydd roedden nhw'n derbyn y neges yn eiddgar iawn ac yn archwilio'r Ysgrythurau bob dydd i weld a oedd yr hyn a ddywedodd Paul yn wir.” Fe wnaethant hyd yn oed brofi'r hyn a ddywedodd Paul, a'u hunig fesur oedd Gair Duw, y Beibl. Fe ddylen ni bob amser brofi popeth rydyn ni'n ei ddarllen neu ei glywed am Dduw, trwy edrych arno gyda'r Ysgrythur. Cofiwch fod hon yn broses. Mae'n cymryd blynyddoedd i fabi ddod yn oedolyn.

Credwn yn y Greadigaeth oherwydd bod yr Ysgrythurau, ac nid ym mhenodau un a dau Genesis yn unig, yn ei dysgu'n glir. Byddai rhai yn dweud bod yr Ysgrythur yn awdurdodol pan mae'n sôn am ffydd a moesoldeb, ond nid pan mae'n sôn am wyddoniaeth a hanes. Er mwyn dweud hynny, mae'n rhaid iddyn nhw anwybyddu un o'r darnau amlycaf ar foesoldeb, y Deg Gorchymyn. Dywed Exodus 20:11, “Oherwydd ymhen chwe diwrnod gwnaeth yr ARGLWYDD y nefoedd a’r ddaear, y môr, a phopeth sydd ynddynt, ond gorffwysodd ar y seithfed dydd. Felly bendithiodd yr ARGLWYDD y dydd Saboth a'i wneud yn sanctaidd. ”

Rhaid iddyn nhw hefyd anwybyddu geiriau Iesu yn Mathew 19: 4-6. Mae'n dweud, “Onid ydych chi wedi darllen,” atebodd, “bod y Creawdwr ar y dechrau 'wedi eu gwneud yn ddynion a menywod,' a dywedodd, 'Am y rheswm hwn bydd dyn yn gadael ei dad a'i fam ac yn unedig â'i wraig , a bydd y ddau yn dod yn un cnawd '? Felly nid dau bellach ydyn nhw, ond un cnawd. Felly, beth mae Duw wedi uno, peidiwch â gwahanu neb. ” Mae Iesu'n dyfynnu Genesis yn uniongyrchol.

Neu ystyriwch eiriau Paul yn Actau 17: 24-26. Dywedodd, “Arglwydd y nefoedd a’r ddaear yw’r Duw a wnaeth y byd a phopeth ynddo ac nid yw’n byw mewn temlau a adeiladwyd gan ddwylo dynol… O un dyn gwnaeth yr holl genhedloedd, y dylent fyw yn yr holl ddaear.” Dywed Paul hefyd yn Rhufeiniaid 5:12, “Felly, yn yr un modd ag yr aeth pechod i’r byd trwy un dyn, a marwolaeth trwy bechod, ac fel hyn y daeth marwolaeth i bawb, oherwydd i bawb bechu -”

Mae esblygiad yn dinistrio'r sylfaen ar gyfer adeiladu cynllun iachawdwriaeth. Mae'n gwneud marwolaeth yn fodd i wneud cynnydd esblygiadol, nid canlyniad pechod. Ac os nad marwolaeth yw'r gosb am bechod, yna sut gallai marwolaeth Iesu dalu am bechod?

 

Rydym yn credu yn y Creu hefyd oherwydd ein bod yn credu bod ffeithiau gwyddoniaeth yn amlwg yn ei gefnogi. Daw'r dyfyniadau canlynol o ON TARDDIAD RHYWOGAETHAU, Charles Darwin, ailargraffiad gan Wasg Prifysgol Harvard, 1964.

Page 95 “Dim ond trwy gadw a chronni addasiadau anfeidrol fach a etifeddwyd y gall detholiad naturiol weithredu, pob un yn broffidiol i'r cadwedig."

“Pe bai modd ei ddangos na oedd unrhyw organ gymhleth yn bodoli, na ellid fod wedi ei ffurfio o ganlyniad i nifer o addasiadau bach yn olynol, byddai fy theori yn chwalu’n llwyr.”

Page 194 “dim ond trwy fanteisio ar amrywiadau bach olynol y gall gweithredu yn naturiol weithredu; ni all hi byth gymryd naid, ond rhaid iddi symud ymlaen trwy'r camau byrraf ac arafaf. "

Page 282 “mae'n rhaid bod nifer y cysylltiadau canolradd a throsiannol, rhwng yr holl rywogaethau byw a diflanedig, wedi bod yn anhygoel o fawr.”

Page 302 “Os yw nifer o rywogaethau, sy'n perthyn i'r un genera, neu deuluoedd, wedi dechrau bywyd mewn gwirionedd ar unwaith, byddai'r ffaith yn angheuol i'r theori disgyniad gydag addasiad araf trwy ddetholiad naturiol."

Tudalennau 463 a 464 “ar yr athrawiaeth hon o ddifodi anfeidredd cysylltiadau cysylltu, rhwng trigolion byw a diflanedig y byd, ac ar bob cyfnod yn olynol rhwng y rhywogaethau diflanedig a hŷn o hyd, pam nad yw pob ffurfiant daearegol yn cael ei gyhuddo o gysylltiadau o'r fath? Pam nad yw pob casgliad o weddillion ffosil yn fforddio tystiolaeth glir o raddiad a threigladiad ffurfiau bywyd? Nid ydym yn cwrdd â thystiolaeth o'r fath, a dyma'r un fwyaf amlwg a gorfodol o'r nifer o wrthwynebiadau y gellir eu hannog yn erbyn fy theori ... Dim ond ar y dybiaeth bod y cofnod daearegol yn llawer mwy amherffaith na'r mwyafrif o ddaearegwyr y gallaf ateb y cwestiynau a'r gwrthwynebiadau difrifol hyn. credu. ”

 

Daw'r dyfyniad canlynol gan GG Simpson, Tempo a Mode yn Evolution, Gwasg Prifysgol Columbia, Efrog Newydd, 1944

Page 105 “Mae gan aelodau cynharaf a mwyaf cyntefig pob archeb y cymeriadau trefnol sylfaenol eisoes, ac nid ydynt mewn unrhyw achos yn ddilyniant eithaf parhaus o un gorchymyn i'r llall yn hysbys. Yn y rhan fwyaf o achosion mae'r toriad mor finiog a'r bwlch mor fawr nes bod tarddiad y gorchymyn yn hapfasnachol ac yn destun dadl fawr. "

 

Mae'r dyfyniadau canlynol yn dod o GG Simpson, Ystyr Esblygiad, Gwasg Prifysgol Yale, New Haven, 1949

Page 107 Nid yw'r absenoldeb rheolaidd hwn o ffurflenni trosiannol wedi'i gyfyngu i famaliaid, ond mae'n ffenomen bron yn fyd-eang, fel y nodwyd ers amser maith gan baleontolegwyr. Mae'n wir am bron pob archeb o bob dosbarth o anifeiliaid. ”

“Yn hyn o beth mae tueddiad tuag at ddiffyg systematig yn y cofnod o hanes bywyd. Felly, mae'n bosibl honni nad yw trawsnewidiadau o'r fath yn cael eu cofnodi oherwydd nad oeddent yn bodoli, nad oedd y newidiadau trwy drawsnewid ond trwy esblygiad sydyn. ”

 

Rwy'n sylweddoli bod y dyfyniadau hynny braidd yn hen. Daw'r dyfyniad canlynol o Evolution: A Theory in Crisis gan Michael Denton, Bethesda, Maryland, Adler and Adler, 1986 sy'n cyfeirio at Hoyle, F. a Wickramasinghe, C, 1981, Evolution from Space, London, Dent and Sons tudalen 24. “Mae Hoyle a Wickamansinghe… yn amcangyfrif y siawns y bydd cell fyw syml yn dod i fodolaeth yn ddigymell fel 1 o bob 10/40,000 cais - tebygolrwydd gwarthus o fach… hyd yn oed pe bai’r bydysawd cyfan yn cynnwys cawl organig… A yw’n wirioneddol gredadwy y gallai prosesau ar hap fod wedi adeiladu realiti, y mae'r elfen leiaf ohoni - protein neu genyn swyddogaethol - yn gymhleth y tu hwnt i unrhyw beth a gynhyrchir gan ddeallusrwydd dyn? ”

 

Neu ystyriwch y dyfyniad hwn gan Colin Patterson, paleontolegydd a fu’n gweithio yn Amgueddfa Hanes Cenedlaethol Prydain rhwng 1962 a 1993, mewn llythyr personol at Luther Sunderland. “Mae pobl Gould ac Amgueddfa America yn anodd eu gwrthddweud pan ddywedant nad oes ffosiliau trosiannol ... byddaf yn ei osod ar y lein - nid oes un ffosil o’r fath y gallai rhywun wneud dadl ddwr drosto.” Dyfynnir Patterson gan Sunderland yn Enigma Darwin: Ffosiliau a Phroblemau Eraill. Luther D Sunderland, San Diego, Master Books, 1988, tudalen 89. Gould yw Stephen J Gould, a ddatblygodd “Damcaniaeth Ecwilibriwm Ataliedig” gyda Niles Eldridge i egluro sut y digwyddodd esblygiad heb adael unrhyw ffurfiau trosiannol yn y cofnod ffosil.

 

Hyd yn oed yn fwy diweddar, daeth Anthony Flew mewn cydweithrediad â Roy Varghesem allan yn 2007 gyda’r llyfr: There is a God: How the World’s Most Notorious Atheist Changed His Mind. Flew am nifer o flynyddoedd mae'n debyg oedd yr esblygwr mwyaf dyfynedig yn y byd. Yn y llyfr, dywed Flew mai cymhlethdod anhygoel y gell ddynol ac yn enwedig DNA a'i gorfododd i'r casgliad bod Creawdwr.

 

Mae'r dystiolaeth ar gyfer Creu a miloedd, nid biliynau o flynyddoedd yn gryf iawn. Ond yn hytrach na cheisio cyflwyno mwy o dystiolaeth, gadewch imi eich cyfeirio at ddwy wefan lle gallwch ddod o hyd i erthyglau gan wyddonwyr sydd â PhD, neu raddau cyfatebol, sy'n credu'n gryf yn y Creu ac sy'n gallu rhoi'r rhesymau gwyddonol dros y gred honno mewn modd cymhellol. Mae gwefan y Sefydliad Ymchwil Creu yn www.icr.org. Mae'r wefan ar gyfer Creation Ministries International yn www.creation.com.